Pierwsze 200 wierszy.
เสียงเคาะประตู
มาดาม\ว่าไง ลิซซี่
พวกเขาบอกให้ฉันลงมาที่นี่
คุณเป็นอะไรรึป่าว?
สบายดี
ฉันอยากจะมาหาคุณ เพราะว่าฉันจะต้องออกไปกับริค
เสียงลมกระฉอก
คุณคิดว่าแดริลตายรึยังคะ?
ไม่
เขาต้องออกไปไกล เพื่อไปเอายา
มันต้องใช้เวลาซักพัก
อาหารในบล็อคดีของเราหมดแล้ว
เราจึงต้องไปหาเพิ่ม
และสิ่งอื่นที่เราสามารถหา
ยังไม่มีใครตาย
ยังเหรอ?
หนูคิดว่าอีกหลายคนกำลังจะตาย
มันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้เสมอ
มันทำให้หนูเศร้า แต่...
อย่างน้อยพวกเขาก็ได้กลับมา
ลิซซี่ เมื่อพวกเขาฟื้นกลับมา พวกเขาไม่ใช่
พวกเขาไม่ใช่ ใครที่พวกเขาเคยเป็น
ใช่ แต่เขาเป็นอย่างอื่น
พวกเขาเป็นคน
ตอนนี้ฉันยังเด็ก
ถ้าหนูไม่ตาย หนูก็จะโตขึ้น
หนูจะเป็นตัวหนู แต่จะต่างออกไป
มันคือสิ่งที่มันเป็น
~เสียงไอ
~เสียงฮึดฮัด
พวกเราทุกคนเปลี่ยนไป
เราไม่จำเป็นต้องหยุด อยู่กับที่ที่เราเริ่มต้น
ลิซซี่ มันซับซ้อนกว่านั้น...
คุณเคยบอกว่าฉันอ่อนแอ\แต่ฉันไม่ได้เป็นอย่างนี้น
ฉันแข็งแรง, ดังนั้นฉันจะบอกคุณว่าฉันคิดอะไร
ยังจำที่ฉันบอกได้ไหมว่าต้องทำอย่างไรอย่างไรเมื่อตกอยู่ในอันตราย
วิ่งให้เร็วสุดความสามารถ
เธอจะต้องวิ่ง และิวิ่งจนกว่าจะปลอดภัย
และถ้าเธอหรือน้องเธออยากรอด
เธอจะต้องไม่กลัวที่จะฆ่า
เข้าใจไหม
ค่ะ
เธอแข็งแกร่ง ลิซซี่
เธอจะต้องรอด
เธอ น้องสาวของเธอและฉัน
เราจะรอด ฉันรู้
มีดเธออยู่ไหน
เอาเสื้อของเธอไว้ด้านหลังมีด
เพื่อที่เธอจะได้หยิบมันได้เร็วๆ
ค่ะแม่ หนูหมายถึง ค่ะคุณ
อย่าเรียกฉันว่าแม่
หนูเผลอไป
ได้โปรดอย่า
โอเค
เกิดอะไรขึ้น
หนูไม่กลัวที่จะต้องฆ่า
หนูแค่กลัว
หนูต้องไม่กลัว
ยังไง?
หนูต้องสู้
ต้องสู้กับมัน
หนูต้องไม่ยอมแพ้
และในวันนึง
หนูจะเปลี่ยนได้
พวกเราก็จะเปลี่ยนด้วย
ที่นี่คือ เทอร์เนอร์ ครีค
งั้นบาร์นสวิลน่าจะอยู่อีกไม่กี่ไมล์ตามทางน้ำ
เหมือนจะเป็นโอกาสที่ดีที่สุดกับการตามหาพาหนะใหม่
เฮ้... ไทรีส
เร็วเข้าไปกันได้แล้ว !
ไทรีส
ไทรีส!
มันควรจะมีเมือง ห่างไปอีกซัก 2-3 ไมล์ ทางใต้
ต้องเสียเวลาทั้งคืน
น้องสาวผม/ และคนอื่นๆ อีกล่ะ
พวกเขาอาจจะตายแล้วก็ได้
ดี นั่นหละที่ทำให้เราต้องรีบ
ไม่ มันไม่ใช่
แม็กกี้ต้องการจะมาด้วย คุณรู้มั้ย
ต้องมีสักคนที่คอยเฝ้าระวังอยู่ที่นี่
คุณหมายถึง สักคนที่คุณไว้ใจได้
พวกเขาคงสำลัก เลือดของตัวเอง
พวกเขากำลังทรมาน ฉันทำมันอย่างเร็ว
เราต้องทำลายศพซะ
พวกเราต้องหยุดมันจากการแพร่เชื้อ
พวกเขาเป็นพวกเดียวที่ป่วย
พวกเขาเป็นภัย
ฉันพยายามช่วยชีวิตคน
ฉันต้องลองดู ต้องมีสักคนที่ทำมัน
อาจจะ
นั่นหินควอตใช่มั้ย / อืมม
สีมันสวยดี ดูสิ
ตอนที่มิสริชาร์ดเข้าไปในคุก พวกเรากำลังออกไป
ขอให้ฉันมองหาให้
ฉันจะใช้มันทำเครื่องหมายให้สามีเธอ
คุณรู้จักพวกเขาทั้งหมดเหรอ?
ถ้าคุณอยู่ที่ที่หนึ่งซักพักนึง
คุณจะแปลกใจกับสิ่งที่คุณเก็บมา
กำลังซ่อมแซม -
คิดว่าพวกเขาจะกลับมามั๊ย
กระจกหน้าสะอาด ที่ปัดน้ำฝนอยู่ข้างล่าง
คงไม่ได้มา วันหรือสองวันแล้วล่ะ
คุณหมายถึง แดรีล และ คน อื่นๆ?
นั่นคือสิ่งนี้ใช่มั้ย?
ถ้าพวกเขาไม่กลับล่ะ?
พวกเขาจะต้องกลับมา มันจะต้องเป็นอย่างนั้น
กล่องยา อุปกรณ์รักษาเบื้องต้น
อะไรก็ได้ที่สามารถช่วยเฮอร์เชลได้
เราจะเข้าไป แล้วออกมา
อะไรก็ตามที่เรากินได้ เราจะเอามันมา
คุณเห็นอะไรบางอย่างเหรอ?
ก็ไม่รู้สินะ อืมส์.. อาจจะ
พวกเราต้องหาแบตเตอรี่อันใหม่
มีเพื่อนอยู่ข้างในน่ะ
มาเถอะ
เคลียร์ทางกันเถอะ ดูซิว่ามีกี่ตัว
เฮ้ พวก ใจเย็นๆ
เราไม่รู้ว่าเรากำลังเจอกับอะไร
ไทรีสสส
ไทรีส
ไทรีส ให้เขาไป
คุณเป็นบ้าอะไรวะ ทำไมไม่ไป
แครอล!
โว้ว โว้ว ใจเย็นครับ
พวกเราไม่เป็นอันตราย
พวกเรามีผลไม้นะ
ใช่ พวกเรามี ผลแอปริคอตส์, ลูกพีช
อ่ะนี่ รับนะ
หรือ แล้วแต่ไม่ต้องรับก็ได้นะ
มันเกิดขึ้นได้ไง? มีเรือนกระจกอยู่ไม่ห่างจากที่นี่
เรากำลังตามหาที่พักผ่อน
หลังคามันพังลงมา แล้วฝนก็ตก ผลไม้มันก็เลยเต็มไปหมด
เราอยู่ที่นั่นประมาณวันนึง
แล้วพวกกินเนื้อ ก็โผล่มา
เสียอารมณ์จริงๆ
ทำเสียเรื่องไปหมด
ฉันเคยคิดว่าทุกๆคนเป็นไองั่ง จนกระทั่งเรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้น
ตอนนี้ฉันรักผู้คน
หมายถึง--คน ที่เป็นคนมีชีวิตจริงๆน่ะ
มันเกิดขึ้นได้อย่างไร ?
ตอนที่พวกเค้าผ่านประตูไป
ฉันคลานออกไปตรงนั้น
ดึงกระจกออก แต่ไหล่ฉัน...
รู้สึกเจ็บจริงๆให้ตายสิ
มันเคลื่อนออกมา
คุณรักษาได้มั๊ย
มานี่ นอนลง
โอเค รัดเหนือแขนไว้
กดแขนของคุณไว้ .....
กอดกระเป๋าไว้ให้ดี
อดทนไว้
อดทน อดทน...ไม่/ มันเจ็บ
อดทนไว้
ไม่ ไม่ ฉันไม่
อดทนไว้
หุบปาก
มันคือ...
ใช่
มันจะมีอาการเจ็บ / เพียงไม่กี่วัน
หลังจากที่เรือนกระจก เธอก็มาอยู่ที่นี่เหรอ?
ใช่ เรานึกว่า ที่นี่จะปลอดภัย
พวกเราลืมศพในพีเจ
แล้วพวกเราก็โง่เข้าไปในห้องน้ำ
แล้วพวกคุณอยู่บนนั้นนานแค่ไหน กว่าพวกเรามาถึง?
ซัก สองวัน
มีเพียงอย่างเดียว / คุณมีปืน
พวกเรามีกระสุนราวๆ 12 นัด
เราจะใช้มัน / 5 หรือ 6
เพื่อฆ่าหนึ่งตัว
แต่ คุณมีมีด
เพื่อทิ่มหัวมันเหรอ?
ใช่
พวกเราแยกจากกลุ่มประมานสองอาทิตที่แล้ว
พยายามดูแลกันเอง เพราะเรามีกันแค่สองคน
ฉันต้องไปด้วยขาของฉันเอง / แน่นอน
เราอยู่ที่ศูนย์อพยพด้วยกัน แต่เกิดเพลิงไหม้ขึ้น
ผู้คน ต่างเหยียบย่ำอยู่บนฉัน
บ้าสิ้นดี !!!!
แซมช่วยชีวิตฉันไว้
เราไม่ได้รู้จักกันมาก่อน
มันไม่ได้ช่วยรักษาใช่มั้ย แต่มันก็หาย
และเราได้พบกันและกัน
มันคุ้มค่ามาก
พวกคุณกำลังจะไปไหนต่อ?
พวกเราแค่เดินต่อไป
เราไม่มัวรออยู่ที่ที่ทำให้ยิ่งแย่
หมายถึง มันเริ่มน่าเบื่อ
พวกคุณดูปรกติดี พวกคุณอยู่กันได้อย่างไร?
พวกที่กินคน ?
พวกเราเรียกมันว่า วอคเกอร์
คุณฆ่าพวกมันไปเท่าไหร่แล้ว
ไปเถอะ
ไปกันเถอะ
ฮืม...เซลดูเหมือนจะค่อนข้างแห้งแล้ว
น้ำกลั่นเล็กน้อยจะสามารถทำให้ดีขึ้น
คุณควรที่จะปล่อยเขาไป
คุณจะไปรู้ได้ไง เกี่ยวกับมัน ห๊ะ ?
เป็นผู้เชี่ยวชาญหรอ? ไม่ใช่ซะหน่อย
ฉันแค่ไม่อยากเห็นคุณตาย
นั่นคือสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่หรอ?
No comments yet. Be the first to leave one.