From Me to You: Kimi ni Todoke (君に届け) - First Season

Poznaliśmy się pod kwitnącą wiśnią przed rozpoczęciem roku szkolnego.

Chodzisz od Liceum Kitahoro?

Pierwsza klasa?

Tak.

Ja też.

Zakwitły wiśnie.

Tak.

Rozpoczęcie roku! Chodźmy.

Przepraszam!

Tak?

Liceum jest tam.

No tak! Dziękuję.

Coś się przebudziło.

Pewne uczucie.

Chcę je wysłać

ode mnie

do ciebie.

KIMI NI TODOKE

- Cześć. - Cześć.

Kupiłam sobie wczoraj nowy telefon.

Naprawdę? Pokaż!

Ma bardzo dobry aparat.

- Zobacz. - Ty je zrobiłaś?

- Super, nie? - Tak!

- Ustawiam jasność. - Pokaż.

- Robię. - Dobrze.

- Uśmiech! - Przepraszam.

Chyba…

to upuściłyście.

- Dzięki. - Nie jest nam potrzebne.

Przestraszyła mnie.

Jestem Sawako Kuronuma.

Ale od czwartej klasy mówią na mnie „Sadako”.

Zgadza się, Sadako z tego horroru.

- Cześć. - Cześć.

Cześć.

- Cześć. - Cześć.

- Spojrzałam jej w oczy. - Straszna jest.

Mało kto pamięta moje prawdziwe imię i wszyscy się mnie boją.

Sadako z Ringu?

Tak. Ma na imię Sadako.

Mówią, że widzi duchy.

Wygląda jak z horroru.

Patrz jej w oczy przez trzy sekundy, a rzuci na ciebie klątwę.

Możecie skorzystać. Już skończyłam.

MATEMATYKA 1 – KLASA 1D SAWAKO KURONUMA

Zjadłabym ramen.

Co? Jeszcze wcześnie.

- Może po szkole? - Dobrze.

- Cześć, Ryu! - Cześć.

Pójdziemy do ciebie na ramen.

Jak możecie myśleć o nim rano?

- Co za różnica. - Właśnie.

- Jest dobry. - Jaki kupisz?

Nie lubię swojego nazwiska, Kuronuma, ani przezwiska, Sadako.

Chciałabym mieć sympatyczną osobowość, jak sugeruje moje imię.

- Cześć. - Cześć.

Jak Kazehaya.

Cześć, Kuronuma.

Cześć.

Cześć, Kazehaya!

Kazehaya jest miły dla wszystkich, nieważne, kim są.

- Taki duży. - Ogromny.

Jest zawsze radosny i sympatyczny. Wszyscy zwracają na niego uwagę.

Wszyscy go lubią.

Traktuje mnie na równi ze wszystkimi.

Podziwiam go.

Chcieliśmy zrobić to sami, ale zmieniliśmy zdanie.

Przeprowadzimy test odwagi dzień przed końcem semestru.

Zapiszcie się, jeśli chcecie wziąć udział.

Liczymy na was wszystkich.

Zapiszcie się.

Są jakieś nagrody i kary?

Dobry pomysł! Coś wymyślę.

Skoro to test odwagi, nie potrzebujemy ducha?

Nie, lepiej niech będzie realny.

Można zepsuć zabawę.

Pin idzie!

Wracajcie na swoje miejsca.

To godzina wychowawcza.

Szybko.

Mam dla was ogłoszenie.

Ktoś musi pomóc mi przygotować letnią szkołę.

Nie przez całe lato. Jacyś chętni?

Sam kogoś wybiorę, skoro nie ma chętnych.

- Co? - Co?

Przepraszam.

Słucham, Kuronuma.

Zgłaszam się.

Nie mam nic do roboty w wakacje.

Dobrze, dziękuję.

Chwila.

Kuronuma zawsze do wszystkiego się zgłasza.

Nie wierzę. Kazehaya to zauważył?

Masz rację. To może ty?

Chyba nie mam wyjścia. Pomogę.

Nie szkodzi. I tak nie mam co robić w lecie.

I chcę sprawdzić, co z kwiatami.

Skoro naprawdę tego chce.

Kuronuma pomoże.

To ulotki z poradami, jak spędzać wakacje.

Podaj dalej.

Chyba pierwszy raz czuję taką motywację.

Sadako.

Kopę lat.

Zajmujesz się kwiatami.

Nic się nie zmieniłaś.

Zaprzyjaźniłaś się z kimś?

Jeszcze nie.

Niedobrze. Wszystko okej? Nikt ci nie dokucza?

Wszystko w porządku.

Mój kolega Kazehaya się o mnie troszczy.

Ten sympatyczny chłopak?

Jest taki znany?

Mało powiedziane, że jest sympatyczny.

Jest w 120% sympatyczny.

Ale to i tak mało powiedziane. To coś niesamowitego.

To przecudowna osoba.

Jest jak chodzący cud.

Sadako!

Przeproś go, bo źle to zrozumie.

Mam przeprosić za komplement?

To, co powiedziałaś…

Nie wiem, jak to rozumieć.

Jak?

To komplement!

Jasne!

Kazehaya, szybko!

Idę!

Niedługo wrócę. Poczekaj.

Mało ze sobą rozmawialiśmy.

Co?

Dobrze, że to zrozumiał.

Tak.

Pójdę już. Do zobaczenia.

Zwykle nikt mnie nie rozumie.

Ale Kazehaya zrozumiał, gdy mu wyjaśniłam, co czuję.

Uwierzył w to, co powiedziałam.

Co za ulga.

Słucham?

Myślałem, że mnie nienawidzisz.

Co?

Nienawidzę? Jak mogłabym…

Chcę być taka sympatyczna jak ty.

Masz o mnie złe wyobrażenie.

Nie jestem taki sympatyczny.

Nieprawda. Twoje nazwisko też brzmi sympatycznie.

A twoje?

Ono znaczy „czarne bagno”.

A twoje imię, „Sawako”?

Nazywasz się Sawako Kuronuma.

Znasz moje imię?

Oczywiście.

Prawie zapomniałem. Pamiętaj o teście odwagi.

Dobrze.

Kazehaya! Cześć!

- Cześć! - Cześć!

Myślałem, że się spóźnisz!

- Zapomniałem bento! - Serio?

Co zrobię? Daj mi trochę swojego.

- To tylko chleb. - Kanapka?

- Cześć. - Cześć, Kuronuma.

Chłopaki.

Cześć.

- Cześć. - Cześć.

Pierwszy raz rozmawiałem z Sadako.

Co w tym złego?

Nie przeklnie cię?

Co? Jasne, że nie.

Co do tego testu odwagi…

Nie byłoby strasznie, gdyby Sadako była duchem?

Byłoby, ale nie możemy jej o to poprosić.

Jeśli przyjdzie, pojawi się jakiś duch.

- Przestań! Boję się. - Zrobiłaby to?

- Jasne, że nie. - Nie chciałaby tego.

No tak.

- Przepraszam. - Sadako!

Długo tu stoisz?

Mogę być duchem podczas testu odwagi?

- Co? - Co?

Jeśli nie chcesz, to nie.

Żeby nie wyglądało, że cię zmuszamy.

Nie.

To znaczy?

Nigdy nie robiłam nic wbrew sobie.

Jestem szczęśliwa, gdy mogę się do czegoś przydać.

Poza tym…

czytałam ją w gimnazjum.

Żeby móc opowiadać straszne historie.

Mówisz poważnie?

Kupiłam sobie białą sukienkę, ale nie miałam okazji jej włożyć.

Mogę ją wykorzystać.

Żeby być duchem?

Ale jest jeden problem.

Prawdę mówiąc…

nie widzę duchów.

- Co? - Co?

Boję się, że wszystkich zawiodę.

Teraz nam to mówisz?

Semestr zaczął się dawno temu.