The Marked Woman (La desconocida)

ALGECIRAS DWORZEC AUTOBUSOWY SAN BERNARDO

Gdy będziesz gotowa, Lucía.

Gotowa?

Zaczynajmy.

Dobrze.

Zeznanie świadka Lucíi Melgar

w sprawie dochodzenia przeciwko funkcjonariuszowi Enrique Zárate.

Co tydzień,

czasem co dwa tygodnie,

koperta z pieniędzmi.

Szantażuje ich tym, co mu opowiadam.

Za wydanie tajniaków bierze więcej.

Gastón.

Załatwione.

Autobus do Barcelony wjeżdża na stanowisko 45.

Muszę do łazienki.

Wezmę to.

Tylko nie długo.

Jesteś tam?

Tak.

Złap mnie za rękę.

- Słyszysz mnie? - Tak.

Co się dzieje?

Zrobiłam coś…

Ale nic nie szkodzi.

Tylko muszę wyjechać.

Co tym razem zrobiłaś, Lucía?

- Lepiej, żebyś nie wiedziała. - Nie.

Muszę wiedzieć.

Zaproponowali mi pracę w Barcelonie.

Jaką pracę?

Dam sobie radę. Obiecuję.

Rzucam to wszystko. I przestanę brać, przysięgam.

Szybciej.

Kto to? Czego chce?

Lucía, co się dzieje?

Idziemy!

Masz.

To ważne.

- Co to? - Polisa ubezpieczeniowa.

Zadzwonię za 10 dni.

Idziemy!

Już idę!

Kocham cię.

- Chodźmy. - Już idę, cholera.

Lucía?

KOBIETA Z PORTU

TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ

BARCELONA TERMINAL PORTU TOWAROWEGO

Jeszcze dwie godziny bez jedzenia i padnę, Julieta.

UNUT 3750 KONTENERÓW

MAURETANIA

O co chodzi? Julieta.

Cholera…

Julieta.

Jak się nazywasz?

Wiesz, jak się nazywasz?

Jaki mamy rok?

Gdzie teraz jesteś?

W szpitalu.

Pokażę ci trzy obrazki i poproszę, żebyś je nazwała.

Spróbuj je zapamiętać,

bo później o nie zapytam.

Gotowa?

Kwiat, kubek, klucze…

Dobrze.

Na tym etapie możemy stwierdzić,

że twoja amnezja nie ma podłoża fizycznego.

Mimo przemocy, której doświadczałaś przez wiele dni,

na szczęście nie ma śladów urazu mózgu.

Więc…

czemu nie pamiętam, co się ze mną stało?

Umysł chroni cię przed tym, co cię spotkało.

To psychologiczny mechanizm przetrwania,

który w twoim przypadku uruchomiły ekstremalne przeżycia,

bardzo bliskie śmierci.

Miałaś szczęście, że znaleziono cię na czas.

Nie pamiętam, jak się nazywam, ani…

niczego o sobie.

Umysł zablokował wspomnienia, by cię chronić.

Dlatego na razie

nie wiesz, kim jesteś.

Ścieżki do twojej pamięci wciąż istnieją,

musimy je tylko znaleźć.

Choć często nie są one oczywiste.

NIEZNANE -

Podgrzać?

Słucham?

Chce pani, żebym podgrzał kanapkę?

Nie, dziękuję.

Właściwie tak. Można podgrzać?

- Tak. - Nie ma sprawy.

Przepraszam.

Anna.

Przepraszam.

Cześć.

Nie widzieliśmy się od…

pogrzebu.

- Usiądziemy? - Tak.

Pomogę ci.

Dzięki.

- Może być tu? - Tak, idealnie.

Nie chcę dłużej czekać.

Nie mogę.

Rozumiem, ale nie wiem, czy to najlepsze dla ciebie.

A co byłoby najlepsze?

Proszę.

Dziękuję.

Poproszę cortado .

Dziękuję.

Co jest najlepsze?

Anno, skąd ten pośpiech?

Co cię tak goni?

Mój terapeuta się zgadza.

Potrzebuję tego.

Chcę zacząć.

Jestem gotowa.

Mogę wydać zgodę na twój powrót.

- Ale musisz mi obiecać dwie rzeczy. - Jakie?

Po pierwsze, nie rzucisz terapii.

A po drugie, jeśli pojawi się problem,

choćby drobnostka…

Dziękuję.

Jeśli pojawi się problem, od razu mnie informujesz.

Możesz zacząć

od tego.

Znaleźli ją związaną w kontenerze, była torturowana.

Twierdzi, że nic nie pamięta.

Handel ludźmi?

Jeszcze nie wiemy.

W tej chwili zbieramy informacje

i czekamy na policjantów z Algeciras.

Co?

Znaleziono ją w kontenerze firmy z Algeciras.

Morell,

nie chcę łączonej operacji.

Anno, to będzie najlepsze wyjście.

W twojej sytuacji.

Zeznanie świadka Lucíi Melgar

w sprawie dochodzenia przeciwko funkcjonariuszowi Enrique Zárate.

Co tydzień,

czasem co dwa tygodnie,

koperta z gotówką.

Szantażuje ich tym, co mu opowiadam.

Za wydanie tajniaków bierze więcej.

Kiedy się pojawia…

tego dnia te z nas, które go znają…

uciekają, jeśli mogą, bo…

lubi się odprężyć.

Dlaczego mi to, do cholery, robisz, Lucía?

Jeśli którąś z nas złapie,

zamyka ją i robi, co chce.

Zárate!

Co jest?

- Palisz? - Co ty gadasz? Co jest?

Odprawa u Cazorli.

Znalazł ją ochroniarz poza terenem portu w Barcelonie.

To on zawiadomił policję.

Najprawdopodobniej torturowali ją przez dwa, trzy dni.

Magazyn jest obok portu i podlega policji katalońskiej.

Proszą o współpracę,

bo firma od tego kontenera ma siedzibę w Algeciras.

DominoMer. Mamy ich na radarze od operacji Zárate.

Tak, skontaktuj się z nimi.

Musimy jechać do Barcelony i omówić sprawę z policją katalońską.

Super.

Wykluczone. Ty zostajesz.

Masz sprawę z wewnętrznymi. Ty jedziesz.

Jazda, do roboty.

Gra?

Ta kobieta znaleziona w Barcelonie…

Wyda ci się to dziwnie, ale…

ona może coś wiedzieć o Lucíi.

Nie jestem pewien, ale…

Może być jej siostrą, partnerką.

- Co za zbieg okoliczności. - Może.

Jak mam to sprawdzić,

skoro Cazorla mnie uziemił przez to gówno z wewnętrznym?

Może go namówimy, żeby wysłał ciebie?

Szefowi ani słowa.

Informuj mnie o wszystkim z Barcelony.

Ty powinieneś jechać. Zasłużyłeś.

Pogadam z nim.

- Co powiesz? - Zostaw to mnie.

Już wróciłaś?

Nie widzisz?

- Kawy? - Odstawiłam.

Jak się czujesz?

Ripoll, cieszę się, że wróciłaś, ale czy to nie za wcześnie?

- Widziałeś ją? - Czekałem na ciebie.

Dzień dobry. Nazywam się Ripoll.

Jesteśmy z Wydziału Kryminalnego.

To Enric, mój partner.

Enric Fuentes,

sierżant policji katalońskiej.

Anna to komisarz, moja przełożona.

- Napijesz się kawy? - Nie, dziękuję.

Jak pamięć?

Nic nie pamiętam.

Wszystko…