The Babysitter: Killer Queen

‪ผมไม่ต้องการพี่เลี้ยงอีกแล้ว

‪(สองปีต่อมา)

‪- นี่พวก โอเครึเปล่า ‪- ผมแค่...

‪ผมนึกว่า...

‪โรงเรียนมัธยมแย่ยิ่งกว่า ‪ประสบการณ์เฉียดตายซะอีก

‪ผมพูดได้อย่างเต็มปาก ‪เพราะผมเกือบตายมาแล้วห้าครั้งในคืนเดียว

‪ผมเผชิญกับความกลัวของตัวเอง

‪เอาชนะปีศาจในตัวได้ ผม...

‪ผมรอดมาได้ แต่เธอไม่ทิ้งหลักฐานอะไรไว้เลย

‪และตลอดสองปีที่ผ่านมา ไม่มีใครเชื่อผม

‪- เราไม่เจอใครเลยเจ้าหนู ‪- ผมชื่อโคล

‪โคล โทษที ‪เธอแน่ใจนะว่ามีคนอื่นอยู่ในนั้น

‪มีตอนที่ผมขับรถเข้าไป

‪ทุกคนคิดว่าผมกุเรื่องทุกอย่าง คิดว่าผมบ้า

‪อยากรู้ไหมว่าอะไรที่แย่กว่าการไม่มีตัวตน

‪การไม่ได้ไม่มีตัวตน

‪โยนไอ้แหยนี่เข้าแผนกคนไข้โรจิตไปเลย

‪มันเป็นความผิดผมเอง

‪ผมบอกทุกคนว่าเกิดอะไรขึ้น เรื่องที่...

‪มีตำรวจตาย เลือด ผู้ชายที่ไม่รู้ทำไมไม่ใส่เสื้อ

‪ผมรู้สึกเหมือนซาราห์ คอนเนอร์ ‪ในคนเหล็กภาคสอง

‪ที่พยายามบอกทุกคนว่าหุ่นยนต์มีจริง

‪แต่...

‪ส่วนที่แย่ที่สุดคือ...

‪ผมคิดถึงเธอ

‪ฉันเข้าใจ เธอเป็นหนุ่มน้อยจอมเพี้ยน

‪ที่ไปปิ๊งพี่เลี้ยงฆาตกรในจินตนาการ

‪- ม.3 ก็ลำบากสำหรับทุกคนแหละ ‪- ไม่ ผมอยู่ ม.5 แล้ว

‪- เธออยู่ ม.5 แล้วเหรอ ‪- ใช่ ผมมาที่นี่สามปีแล้ว

‪- นี่เด็กทึ่มอย่างเธออยู่ ม.5 แล้วเหรอ ‪- ใช่ฮะ

‪เข้าใจละ เราต้องให้เธอได้แอ้มสาว

‪- นั่นคือคำแนะนำเหรอ ‪- เออสิวะ มันออกมาจากปากฉันเลย

‪- นี่คุณก็เป็นพยาบาลด้วยเหรอ ‪- ฉันเป็นพยาบาลเข้ากะแปดโมงถึงบ่ายสอง

‪ก่อนหน้านั้นฉันเป็นที่ปรึกษานักเรียน

‪ฉันจบจากคอร์เนลล์นะโว้ย ฉันเป็นจิตแพทย์

‪แล้วทำไมมาทำงานที่นี่

‪นี่จะกวนประสาทกันรึไง ‪ฉันนึกว่าเราเข้ากันได้ ใช่ไหม

‪- ครับ ‪- ฉันนึกว่าเราเพื่อนกัน

‪ฟังนะ เธอไม่ใช่นักเรียนคนเดียวของฉัน ‪เข้าใจไหม

‪ยังมีอีก 27 คนอยู่ข้างนอก

‪บางคนเป็นหนองใน บางคนมีอาการไบโพลาร์ ‪หนักกว่าคานเย เวสต์อีก

‪บางคนเป็นโรคหนองในเทียม

‪ยีสต์บนจู๋ของเธอ เข้าไปในปาก ‪มันเข้าไปในตาของเธอ

‪- อี๋ ‪- เข้าไปในตาเธอเลยนะโว้ย

‪ที่เธอนั่งอยู่นี่ก็โซฟาเริม มีแต่เริมเต็มไปหมด

‪ได้ยินไหม เสียงออดดัง แปลว่าแปดโมงแล้ว

‪หมอเดวิสกำลังตอกบัตรออก ‪บิ๊กคาร์ลตอกบัตรเข้า

‪- ได้เวลาฉีดวัคซีนไข้หวัดใหญ่ ‪- อะไรนะ

‪- มาให้ฉีดยาซะ ไม่งั้นโดนเตะ ‪- ไม่!

‪(NETFLIX ขอเสนอ)

‪ไอ้แหย

‪ขี้แพ้

‪ไม่เอาน่า

‪ไง

‪ไง เมลานี่

‪สบายดีไหม

‪- ฉันเหรอ ก็... ไม่นะ ที่จริงสบายดีมากเลย ‪- โอเค

‪- แต่นายควรบอกหน้าตัวเอง ‪- เห็นชัดขนาดนั้นเลยเหรอ

‪เธออยู่กับฉันในคืนนั้น เธอก็เห็นที่ฉันเห็นใช่ไหม

‪- หมายถึง บี พวกตำรวจ เลือด... ‪- โคล...

‪เธอต้องช่วยฉัน

‪หมอเดวิสไม่ได้บอกเหรอว่าอย่าพูดเรื่องนี้

‪บิ๊กคาร์ลพูดเรื่อง "การให้ความสำคัญ ‪กับความทรงจำที่ดีก่อน" เยอะมาก

‪เช่น ตอนที่เขาเจอรีฮันน่าที่เอาท์แบ็กสเต๊กเฮาส์

‪ฟังนะ คืนนั้นที่นายพูดถึงมีเรื่องวิ่งหนีและซ่อนตัว

‪แต่ก็มีเรื่องจูบด้วย

‪บางทีนายน่าจะจำแค่เรื่องจูบนะ รู้ไหม

‪อีกอย่าง นายควรเกลียดที่นี่

‪ผู้ชายที่ดังตอนอยู่ ม.ปลาย ‪จะลงเอยด้วยการหัวล้านก่อนวัย

‪พร้อมกับเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ

‪- จริงเหรอ ‪- จริงสิ

‪โย่ นู้ดเดิ้ล

‪- ขอละ อย่าเรียกฉันแบบนั้น ‪- ไม่เอาน่า มันเป็นชื่อเล่นที่น่ารักที่สุดนะ

‪ฉันนึกว่านายตั้งชื่อเล่นที่น่ารักที่สุดให้ฉัน

‪นายไม่มีอะไรที่น่ารักหรอก ดิเอโก้

‪- โดนใจจี๊ดๆ เลย ‪- ไปตายที่ไหนก็ไป จิมมี่

‪- นายล่ะเป็นไง หนุ่มน้อย ‪- ฉันเหรอ ก็ดี

‪ถ้าอยากได้อะไรก็บอกนะ ‪เช่น ให้พาไปส่งโรงพยาบาลหรืออะไรแบบนั้น

‪ฉันพร้อมช่วยนายเสมอ

‪โย่ จิมมี่ สุดสัปดาห์นี้ไปทะเลสาบไหม

‪ไปสิพวก ดีเจจิมมี่แจมมี่จะไปเล่นให้สุดเหวี่ยง

‪- อยากเดินไปเรียนพร้อมกับเราไหม ‪- ไม่ละ ฉันจะไปเอง

‪ฉันนับถือความเด็ดเดี่ยวของนายนะ

‪ฉันไม่มีทางอยู่ได้โดยไม่มีเพื่อน ‪เจอกัน โคลสลอว์

‪โว้ว!

‪เฟาสต์คือชายที่ครุ่นคิด ‪ถึงคำถามเรื่องความเชื่อที่มีอยู่ของเขาเอง

‪ฉะนั้นสิ่งที่ปีศาจเมฟิสโตเฟลีสต้องการจาก ‪ดร.เฟาสต์คือคำตอบเรื่องความศรัทธา...

‪เอาละ สิงโตทั้งหลาย

‪นี่คือนักเรียนที่เพิ่งย้ายมาใหม่ของเรา ‪ฟีบี้ แอตเวลล์

‪เธอมาจากโครงการการ์เดียนแองเจิล

‪ที่เหล่าพลเมืองผู้ประพฤติตัวดี ‪เสนอชื่อวัยรุ่นที่ถูกตัดสิทธิ์

‪จากสถานพินิจให้กลับมาปรับตัวอยู่ในสังคม

‪มาให้การต้อนรับที่อบอุ่นแบบสิงโตกับเธอกันเถอะ

‪โฮ...

‪ทุกคน...

‪ฟีบี้ บอกสามสิ่งที่เกี่ยวกับตัวเธอ ‪ให้พวกเราฟังหน่อยสิจ๊ะ

‪คือ ฉันคิดว่างูเป็นสัตว์เลื้อยคลาน ‪ที่ถูกเข้าใจผิดมากที่สุด

‪ฉันลังเลอยู่ว่าหนังเรื่องโปรดคือล่องแก่งธนูเลือด ‪หรือหนังที่แสดงโดยร็อบ ไรเนอร์

‪และฉันมาช้า

‪พูดอะไรของเธอ เธอมาตรงเวลานะ

‪ไม่ค่ะ ครูใหญ่ไฮบริดจ์ หนูหมายถึงรอบเดือน

‪ของฉันมาช้าไปเก้าวันแล้ว

‪และให้ตายสิ ตอนแรกฉันตัดสินใจไม่ได้ ‪แต่ฉันคิดว่าอาจจะเก็บเด็กไว้

‪เพราะเมื่อมองดูใบหน้า ‪อันแสนสวยงามของทุกคน ฉัน...

‪ฉันก็รู้สึกเปี่ยมล้นไปด้วย ‪ความเบิกบานใจกับอนาคตของเรา...

‪ฉันแค่อยากกรี๊ดโคตรๆ

‪เอาละ สอนต่อเลยค่ะครูนอร์ดี้ ไปกันเถอะ

‪นี่นายหัวแดง ย้ายก้นไปซะแล้วทิ้งโยเกิร์ตไว้

‪นังผู้หญิงบ้า

‪(โคล จอห์นสัน)

‪ฉันได้อ่านบทความ

‪- เกี่ยวกับสมุนไพรเซนต์จอห์น ‪- อือ

‪มันเหมือนพวกโฮมีโอพาธีหรือโฮมีโอแพธีนะ

‪ผมไม่รู้เลยถ้าคุณถามเรื่องนั้น

‪- แต่เด็กที่ปิดปากเงียบ ‪- ค่ะ

‪บางครั้งผมยังรู้สึกสยองนิดๆ ‪กับเรื่องทั้งหมดของโคล

‪- คุณสยองเพราะลูกคุณเองเหรอ ‪- ใช่

‪คือผมไม่ได้สยองแต่คุณไม่คิดเหรอว่า...

‪- มันเป็นไปได้ใช่ไหม ‪- อะไรล่ะ

‪- เช่น คุณไม่คิดเหรอว่า... ‪- ไง

‪ว่าไง เราเพิ่งทำอาหารอร่อยๆ ให้ลูก

‪- ใช่ ซี่โครงแกะและ... ‪- มันฝรั่ง

‪มันฝรั่งและบร็อคโคลินิ

‪- มาทั้งบุฟเฟ่ต์เลย ‪- ต้องให้ผมกินยาอีกนานแค่ไหน

‪ก็แค่... จนกว่าลูกจะรู้สึกดีขึ้น

‪ใช่ แค่จนกว่าลูก ‪จะหลุดจากจินตนาการพวกนั้นได้

‪มัน...

‪- ไม่ตลอดไป ‪- ไม่ตลอดไป

‪โอเค

‪แต่ลูกรู้ว่าอะไรที่ต้องทำตลอดไป

‪จัดโต๊ะกินข้าว

‪- ลูกต้องไปจัดโต๊ะกินข้าว ‪- เอาอีกแล้ว

‪ไง เมลานี่

‪เป็นไงบ้าง...

‪- ว่าไง ‪- ไง ทางนั้นล่ะว่าไง

‪ไง โอเค ฉันมีคำถาม ‪เรื่องรายงานวิชาวรรณกรรม

‪ได้เลย ว่ามาสิ...

‪หัวข้อเกี่ยวกับเฟาสต์ถูกไหม ‪แล้วนายคิดว่ายังไง

‪- ฉันมองว่าเกรตเชนเป็นเหมือนผู้เคราะห์ร้าย ‪- ใช่

‪เป็นตัวละครโดดเดี่ยวที่มีปมในอดีต ‪แล้วเธอก็... โดนประหาร

‪ฉันรู้ มัน...

‪โว้ว

‪นายใช้โลชั่นขวดใหญ่เลยนะเนี่ย

‪โอ้... ไม่นะ นี่ เพราะว่าฉัน...

‪ข้อศอกฉันแห้งเป็นพิเศษน่ะ

‪- หื่นเป็นพิเศษเหรอ ‪- แห้ง...

‪ก๊อกๆ โอ้ว่าไง พ่อไม่ได้ตั้งใจเข้ามาขัดจังหวะ

‪- โทษที พวกลูกกำลังแก้ผ้าเหรอ ‪- ไม่...

‪- คุณจอห์นสัน ว่าอะไร... ‪- กำลังถอดเสื้อผ้าออกอยู่เหรอ

‪- ไม่ พ่อ ‪- เราเปล่านะคะ

‪พ่อไม่ได้จะทำลายบรรยากาศนะ ‪นึกว่าพวกลูกกำลัง

‪- โชว์เสียวออนไลน์ ‪- พระเจ้า

‪- ไม่ใช่อย่างนั้น ‪- โชว์กันออนไลน์

‪- เพราะลูกถือโลชั่นอยู่ ‪- ก็ข้อศอกผมแห้งเป็นพิเศษ

‪- แต่โลชั่นก็ใช้ช่วยตัวเองได้ด้วย ‪- พ่อ ไม่นะ ทำไมกัน!

‪- โอ้... ‪- นี่

‪ลูกกับเมลานี่เหรอ อะไรเนี่ย

‪บอกพ่อมาสิ ไม่เอาน่า ‪พวกลูกคบกันหรือไม่ใช่ เกิดอะไรขึ้น

‪เธอไม่ได้มองผมแบบนั้น

‪ว่าไงนะ เธอพลาดแล้ว

‪และลูกเป็นฝ่ายได้

‪พ่อก็ไม่แน่ใจหรอกว่าลูกได้อะไร ‪แต่เธอพลาดแล้ว

‪โอเคฮะ

‪ฟังนะ พ่อรู้ว่าลูกไม่อยากกินยาพวกนั้น

‪แต่ลูกต้องทำให้แม่กับพ่อ ‪เห็นว่าอย่างน้อยลูกก็กำลังพยายาม

‪โอเคไหม ทำให้พ่อได้ไหม

‪ผมกำลังพยายาม แต่พ่ออยากให้ผม ‪บอกว่าผมคิดไปเองทุกอย่างเหรอฮะ

‪ก็ รู้ไหม...

‪คือพ่อแค่อยากให้ลูกอาการดีขึ้น

‪ทำให้ลูกรู้สึกเป็นปกติเหมือนเดิม

‪- ถ้าผมไม่มีทางเป็นปกติได้ล่ะ ‪- อย่าพูดแบบนั้น

‪มันยากแต่...

‪เมื่อผ่านอุปสรรค

‪- เราจะพบความแข็งแกร่งของเรา ‪- เราจะพบความแข็งแกร่งของเรา ใช่

‪ผมรู้

‪พ่อบอกผมเป็นพันครั้งแล้วแต่...

‪พ่อก็บอกให้ผมซื่อสัตย์ต่อตนเอง

‪- ใช่ ‪- และ...

‪- ตอนนี้พ่อมาขอให้ผมโกหก ‪- พ่อไม่ได้ขอให้ลูกโกหก

‪มันเกิดขึ้นจริงๆ นะพ่อ ผม...

‪โอเค

‪ผมกำลังพูดความจริง

‪ราตรีสวัสดิ์

‪รักลูกนะ

‪ถ้าลูกไม่ชอบโลชั่นขวดนั้น พ่อมีอีกขวดที่...

‪พ่อ... ให้ตายสิ!

‪- เขายังเชื่อว่ามันเกิดขึ้น ‪- โอเค

‪งั้นเราจะลงมือทำเรื่องนี้

‪- พรุ่งนี้ ‪- ใช่

‪เราจะไปรับเขาด้วยกัน ‪วันพรุ่งนี้ตอนมื้อเที่ยง โอเคไหม

‪โคล เร็วเข้า เดี๋ยวสายนะ

‪ผมหารายงานวรรณกรรมไม่เจอเลย

‪- เช็กก้นของลูกรึยัง ‪- ที่ไหนนะฮะ

‪ล้อเล่นน่ะ พ่อก็ไม่รู้ ‪นี่พ่อแทบไม่รู้แล้วว่าพ่อแก่แค่ไหน

‪(สถาบันจิตเวชเซนต์เกบส์ ‪วันพฤหัสฯ 13,00 น.)

‪"สถาบันจิตเวชเซนต์เกบส์"

‪บ่ายโมงวันนี้เหรอ

‪โคล มาเร็วเข้า

‪ครับ กำลังไป

‪- อยากขับเองไหม ‪- ไม่ฮะ