Tale of the Nine Tailed 1938 (Gumihodyeon 1938 / 구미호뎐1938)

IKAAPAT NA EPISODE

Bakit hindi pa gumigising si Rang?

May sakit ba talaga siya? Wala naman siyang pinagdaanan, di ba?

Sa tingin ko, gising siya.

Nahihiya lang siyang tumayo.

Kaya, nagpapanggap siyang tulog?

Kukuha lang ako ng malamig na tubig.

- Sige. - Mukhang mabigat 'yan.

- Ayos lang. - Ah, sige.

Salamat sa tulong mo. Sige na.

Uy, gumising ka na. Bilisan mo, dali!

Tumayo ka na.

Hay, nag-ensayo pa naman ako ng linya ko para sa 'yo.

- Gusto mo mag-ensayo? - Sige?

Ano? Isa siyang sirena?

Ang lakas ng loob mo magdala ng pagkaing-dagat sa angkan ng mga gumiho!

Ayan ka na naman. Lagi mong sinasabi ang mga angkan.

Laging sa pagiging diyos ng bundok, pagbuo ng isang pamana ng pamilya!

Ang kapal ng mukha mo! Alam mo kung ano'ng pinagdaanan ko para mapalaki ka!

Tarantado ka!

- Ang lakas mong maghimagsik laban sa'kin? - Kapatid.

Di ba pwedeng hayaan mo akong magmahal?

Bwisit ka. Pagkatapos ng lahat ng ginawa ko sa 'yo.

Hay! Umalis nga kayo pareho!

- Alis! - Sige.

Paalam.

Gising ka na.

Sa nakikita mo, ayos ako.

May kaunting sinat ka pa.

'Wag mo akong hawakan.

Bakit ka tumalon sa balon?

Dahil mamamatay ka.

Nagkautang pa ako.

Ito yung oras na magpasalamat ka.

Dapat magbalik ng kabaitan ang isang soro, kahit ayaw niya.

Lalo na kung sinagip ang buhay nito.

Ano'ng gusto mo?

Ako…

Gusto kong magmahal.

Natural na lumabas.

Sa pagiging kalahati,

lagi akong tinatanggihan ng mga tao at mga demonyo.

Pero matatapos na 'yon ngayon.

Sa wakas, makakahanap na ako ng totoong pagmamahal.

- Wala ka sa tamang pag-iisip, no? - Hindi gumana?

- Mukha ba akong matchmaker? - Di man lang niya nakuha ang gusto ko.

Sabihin mo sa'kin sino'ng gusto mong patayin. Kaya kong pasabugin ang nayon.

Ayos lang.

Pwede mo ba tuparin ang isa kong kahilingan?

- Kahilingan? - Maliliit lang.

Mga pito lang siguro?

Umiiyak ka ba?

Itinapon ako sa taong 1938 at nagtrabaho.

Pero sa unang pagkakataon, masaya akong napunta dito.

Nakita ko ang bagong bahagi ni Panginoong Lee Rang.

Tama ka.

Lagi akong umaasa para kay Rang na pumunta sa mga normal na date,

para bumuo ng pamilya,

at mamuhay nang normal.

Ang problema, wala pa siyang naging kasintahan.

Birhen pa siya na hindi pa nakakahawak ng kamay ng babae.

- May plano ka ba? - Una sa lahat,

susuriin natin ang pagkakapareho nila gamit ang pangalan nila.

- Pero mali lahat. - Ito ay agham.

Ang asawa ko ata ay nakakuha ng 99 na puntos.

Uy, pero ako at si Ji-ah, 25 lang ang puntos.

Ay. 23 puntos lang ang nakuha nila!

Kita mo?

Hay.

Namimiss ko na rin si Ji-ah.

Nag-aalala ka ba? Prinoprotektahan siya siguro ni Hyunuiong.

Bago ako mapunta dito, ang sabi sa forecast ay tag-ulan na.

Laging nawawala ng Ji-ah ko ang payong niya.

Sana hindi siya nauulanan.

Cuckoo.

- Cuckoo. - May Cuckoo dito?

Cuckoo 'yon. Alam ko.

Cuckoo.

Cuckoo.

- Ano'ng ginagawa mo diyan? - Hala…

Kumusta, kapatid ng boss ko.

Kailangan bang iwan ang front gate na nakabitin?

"Hindi ginagamit ng mga bandido ang front gate!"

- 'Yon ang sinabi ni boss… - Bumaba ka na nga lang.

Tinignan mo ba?

Ito nga. Ipinamahagi ko 'to sa mga tauhan ko.

At?

May museo sa likod ng Joseon Bank.

Pag-aari ito ng nagngangalang Park Ga, na yumaman mula sa pagmimina ng ginto.

Ninakawan siya ni pula't-puting maskara?

Narinig mo na ba ang pitong gold mining royalty ng Gyeongseong?

Sila lang ang pinupuntirya at ninakawan na ang anim sa kanila.

Ano ang ninakaw niya?

'Yon nga ang pinagtataka ko.

Pera, ginto, at ang gawa ng ari-arian. Lahat iniwan,

puwera na lang ang kahon ng alahas.

Ang kahon ng alahas?

Wala rin dito.

Kapatid!

Hala!

- Ginto 'to. - Ginto.

Ginto 'to!

Ginto!

Ginto!

Ito ang bahay ni Sunwoo Chan, kilala din bilang "Hari ng Ginto."

- At ang may-ari? - Nasa business trip sa Gyeonggi-do.

Ang asawa at anak niya lang ang nasa bahay.

Mabuti. Pumasok ka at nakawin mo ang kahon ng alahas.

Ako? Ano ba. Wala pa akong ninakaw sa buhay ko.

Eh di, ako na ang gagawa? Ang dating diyos ng bundok?

Sabihin nating ako ang pumasok at nagnakaw ng kahon ng alahas.

Tingin mo may katuturan 'yon?

Pero ayoko. Magmanman na lang at huliin 'yung lalaki.

Huhuliin natin at kunin ang ari-arian. Ngayon bilisan mo na at umalis.

Tigilan mo yung pagsabi ng dati mong puwesto kapag dehado ka.

Walang nakatingin. Dumiretso ka ng lakad. Itong maliit na 'to…

Ano 'yon? Hay. Ang dami niyang pinanood na pelikula.

Itaas mo sa ulo ang dalawang kamay mo.

Ngayon humarap ka.

Hindi sa ganito 'yon.

Honey! Yoo-ri!

Nandito ka para hanapin ako?

- 'Wag kang mag-isip ng kung ano. - Ang sakit n'on.

- Namiss ko 'yung pagiging malupit mo. - Ano sa tingin mo 'to?

Halata naman, ang pagsisimula ng pag-iibigan.

Nung una tayong magkita, ikaw ay parang…

Tinakot mo ako ng baril, at hinalikan mo pa ako dito.

Yoo-ri, yakapin mo ako.

Hindi ikaw ang unang pumasok dito.

Ikatatlumpu't anim ka na.

Hindi ikaw si Yoo-ri?

Ang pangalan ko ay Sunwoo Eun-ho.

Malaman mo man lang ang pangalan ng babaeng naglagay ng butas sa 'yo.

Pasensiya na, ma'am.

Pasensiya? Para saan?

Hindi ko 'to ginagawa dahil gusto ko!

Aray! Ito talaga…

Hala! Sandali!

Paano siyang nakatakbo ng gan'on na may tama?

Hong-joo, ito ay bulaklak na namumulaklak lang sa Nag-aapoy na Kaldero ng Impyerno.

Hay.

Nakaramdam na ako ng init.

Magaling ka talaga, tanda.

Hay. Kung gustong-gusto mo ang mainit,

bakit lagi mong pinaparusahan at pinahihirapan ang sarili mo?

'Yon lang ang paraan para maramdaman kong buhay ako.

Nahihirapan ka pa rin bang matulog?

Napapanaginipan mo pa rin ang mga kapatid mo?

Ang mga kapatid ko…

Hinihintay pa rin nila ako, kahit sa panaginip ko.

Naglagay ako ng bigas sa mga bibig ng mga namatay kong kapatid, at sinabing:

"hindi ko kayo inabandona."

Kahit mamatay na ako, gusto kong sabihin sa kanila 'yon.

Pero lagi akong huli.

Kahit tayo na tinatawag na diyos, nabuhay na nagdadalamhati sa mga nawala.

Ako din, nawala sa akin ang anak ko.

Nakaraos ako sa pagpapalaki sa inyo.

Si Yeon, Moo-yeong, at ikaw.

Tanda, kung mag-away si Yeon at Moo-yeong, kanino ka kakampi?

Hindi ko alam.

Mahirap na tanong 'yan.

Gusto ko si Yeon sa simula pa lang.

Pero hindi ko pwede abandunahin muli si Moo-yeong.

Ang kanyang mga galos sa katawan…

ay dahil sa akin.

Mababait silang mga bata.

Pero bakit?

Pareho sila.

Hindi na sila ang mga kilala ko.

Uy, dalian mo.

- 'Yung babae d'on, kamukha ni Yoo-ri. - Oo, 'yung tagapagbalita. Nakita ko rin.

- Bakit hindi mo sinabi? - Sino'ng nakakaalam na bahay niya 'yon?

- At ang pula't-puting maskara? - Sinusundan niya tayo.

Malakas ka.

Wow.

Maganda rin ang balanse.

Pero di gaanong may karanasan sa kamay-sa-kamay na labanan.

Bwisit.

Bakit? May iba ka pang talento?

Bwisit.

Tingnan ko ang mukha ng stalker ko.

Isang demonyo na gumagamit ng sandata ng mamamatay-tao?

Rang!

Dalawang beses mo na akong sinubukang patayin.

Ang plano naming magkapatid ay ibuhos na lahat ngayong araw.

Kunin siya!

Walang daan d'on!

Boss!

Sino kayo?

Sa mga gintong binigay niya,

nakabili ako ng sapat na pagkain para sa buong nayon.

- Maganda para sa inyo. - Mga kalasag na tao.

Sino 'tong mga 'to? Kailangan ba talaga ang suspense?

- Tanggalin natin lahat ng maskara. - Walang kwenta yan. Wala na siya.

Paano 'yung bagay?

Yeot 'to.

Kukunin ko 'yan agad, Lee Yeon.

At ito.

Ito ay mahalagang orihinal.

Kahit na, alahas lang 'to.