The Hobbit: An Unexpected Journey

เดอะ ฮอบบิท

โฟรโดหลานรัก

ครั้งหนึ่งเจ้าเคยขอให้ข้า...

เล่าการผจญภัย ทั้งหลายแหล่ให้เจ้าฟัง

ถึงข้าจะพูดได้ว่า

สิ่งที่ข้าเคยเล่า

เป็นความจริง

ก็อาจพูดได้ว่าข้าเล่าไม่หมด

ข้าแก่ชราแล้ว โฟรโด

ข้าไม่ใช่ฮอบบิทคนเดิมที่ข้าเคยเป็น

ข้าว่า

ถึงเวลาที่เจ้าจะได้รับรู้เรื่องราว...

ที่เกิดขึ้นจริงๆ

มันเริ่มต้น

เมื่อนานมาแล้ว

ในดินแดนไกลออกไปทางตะวันออก

สถานที่ซึ่งเจ้า ไม่อาจพบเจอได้ในโลกทุกวันนี้

ไชร์

ที่นั่นคือนครแห่งเดล

เดล

ตลาดค้าขายเป็นที่รู้จัก

กว้างไกล

อุดมไปด้วยผักและผลไม้

สงบสุขและรุ่งเรือง

เมืองที่อยู่หน้าประตูมหาอาณาจักร

ในมิดเดิ้ลเอิร์ธ

เอเรบอร์

ปกครองโดยธรอร์

กษัตริย์ในเขตใต้ขุนเขา

กษัตริย์เหนือกษัตริย์แห่งคนแคระทั้งปวง

อำนาจของธรอร์เป็นปึกแผ่น

ไม่เคยต้องสงสัยว่าจะคลอนแคลน

ทายาทสืบทอดบัลลังก์เขา

คือลูกชาย

และหลานชายเขา

โฟรโดเอ๋ย เอเรบอร์นั้น

ลึกเข้าไปในขุนเขา...

ความงามของเมืองปราการนี้ ลือเลื่องเป็นตำนาน

ขุมทรัพย์ฝังอยู่ในดิน

แก้วแหวนอัญมณี

สกัดจากหิน และสายทองคำพร่างพรูมิรู้จบ

ไหลรินราวแม่น้ำผ่านก้อนหิน

ทักษะการช่างของคนแคระ

ไม่มีใครเทียบได้อัญมณีประดับเรือน

งามล้ำค่า

จากเพชรแท้ มรกต ทับทิบ และไพลิน

ยิ่งพวกเขาค้นลึกลงไป

สู่ความมืดมิด

นั่นคือสถานที่ที่พวกเขาพบมัน

หัวใจแห่งขุนเขา

เพชรอาเคนสโตน

ธรอร์เรียกมันว่า อัญมณีแห่งราชันย์

เขาถือมันเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจ

จากสวรรค์

ที่ทุกเผ่าพันธุ์ต้องยอม

ศิโรราบ

กระทั่ง

กษัตริย์พราน ธรันดูอิล

ขณะที่คนแคระมั่งคั่งขึ้น

แต่ไมตรีจิตกลับเหือดแห้งลง

ไม่มีใครรู้สาเหตุแห่งความแตกแยก

พวกเอลฟ์ว่า

คนแคระขโมยสมบัติตนไป

พวกคนแคระกลับว่าอีกอย่าง

พวกเขาว่ากษัตริย์เอลฟ์ ไม่ยอมจ่ายในส่วนที่พวกเขาพึงได้

น่าเศร้าที่พันธมิตรอันเก่าแก่

ต้องขาดสะบั้นลง

มิตรภาพระหว่างผู้คน ช่างจางหายได้โดยง่าย

เพื่อสิ่งใดกัน

กาลเวลาแปรเปลี่ยน

ความล่มสลายเริ่มมาเยือน

ความลุ่มหลงในทองคำของธรอร์

ทวีความรุนแรง

ความเจ็บป่วยเริ่มครอบงำเป็นเจ้าเรือน

ความเจ็บป่วยที่เกิดในจิตใจ

จิตอันเจ็บป่วยของผู้มีอำนาจ...

นำมาซึ่งภัยร้าย

เริ่มแรกพวกเขาได้ยินเสียง

คล้ายพายุใหญ่

ดังมาจากทิศเหนือ

ต้นสนบนภูเขากระแทกแตกกร้าว

ในสายลมแล้ง

บาลิน แจ้งสัญญาณเตือนภัย

ระดมพลทั้งหมดประจำการ

มันคืออะไร

มังกร

มังกร

มันคือ

มังกรไฟจากแดนเหนือ

สม็อก

มันมาแล้ว

วันนั้นผู้คนพากันล้มตาย

อเนจอนาถ

เมืองมนุษย์นี้ไม่มีค่าอันใดเลย

ต่อสม็อก

ดวงตามัน

มุ่งมาดอยู่ที่อีกจุดหมายหนึ่ง

มังกร

ที่มัวเมาในทองคำ

ด้วยกิเลสดำมืด

และรุนแรง

ไม่

มาเร็ว

อเรบอร์สูญสิ้นแล้ว

มังกรตัวนั้น

จะเฝ้าขุมทรัพย์ที่ชิงมา...

ตราบเท่าที่มันมีชีวิต

เอาชีวิตรอดก่อน

ช่วยเราที

ธรันดูอิลไม่เสี่ยงชีวิตพี่น้อง

เพื่อสู้ไฟพิโรธของมังกร

ไม่มีความช่วยเหลือจากเอลฟ์

ในวันนั้นหรือวันใดนับจากนั้น

เมื่อถูกปล้นชิงบ้านเกิด...

คนแคระแห่งเอเรบอร์พเนจรพลัดถิ่น

ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยยิ่งใหญ่กลับตกต่ำ

เจ้าชายคนแคระออกทำงานที่เขาหาได้

ใช้แรงงานรับจ้างในหมู่บ้านมนุษย์

เขาจดจำได้เสมอ

ภาพภูเขาปะทุควันใต้ดวงจันทร์

ต้นไม้สันดาปไหม้ดั่งคบเพลิง

เขาเคยได้เห็นมังกรพ่นไฟ

บนท้องฟ้า

และเมืองถูกเผากลายเป็นเถ้า

เขาไม่มีวันให้อภัย

และเขาไม่มีวันลืม

ไกลออกไปยังอีกสุดมุมโลก

มังกรเป็นแค่

เรื่องหลอกเด็ก

ขึ้นไปแล้ว

เป็นแค่การละเล่น

โดยพ่อมดผู้ร่ายเวทย์

ในเทศกาลกลางถดูร้อน เ

ไม่ได้น่ากลัว

ไปกว่าผงนางฟ้า

บิลโบ

โฟรโดเอ๋ย นั่นล่ะคือเวลา

ที่ลุงก้าวเข้ามา

บิลโบ บิลโบ

มันคือจุดเริ่มของมิตรภาพที่ไม่น่าเชื่อ

ซึ่งยั่งยืนอยู่ชั่วอายุขัยของข้า

แต่นั่นไม่ใช่จุดเริ่มแห่งเรื่องราวของข้า สำหรับข้า มันเริ่มต้น...

มันเริ่มต้นอย่างที่เจ้าคาดเดาได้

ในโพรงใต้ดิน...

มีฮอบบิทอาศัยอยู่นายหนึ่ง

ไม่ใช่โพรงชื้นแฉะ คลาคล่ำด้วยหนอนและกลิ่นโคลนหืน

ที่นี่คือบ้านของฮอบบิท

ที่ซึ่งหมายถึง อาหารอร่อยและหัวใจอบอุ่น

ความสบายทั้งหลายเช่นที่บ้านควรมี

ขอบใจ

นี่อะไร

ของส่วนตัว

มืออย่าซน

มันยังไม่ถึงเวลา

เวลาอะไรเหรอ

อ่านไง

แล้วนี่มันกองอะไร

จดหมายตอบรับมางานเลี้ยง

อ้อจริงสิ วันนี้ใช่ไหม

ทุกคนรับปากจะมา

ยกเว้นพวกแซ็ควิล แบ๊กกิ้นส์ ที่ขอให้ลุงออกปากเชิญเอง

ให้เชิญเนี่ยนะ

- ข้ามศพข้าไปก่อนเหอะ - พวกเขาก็คงอยาก

ข้ามศพลุงนะ

พวกเขาคิดว่าลุงมีทองคำเต็มล้นอุโมงค์

แค่หีบเล็กๆ ไม่ได้ล้นอะไรเลย

แล้วยังเหม็นกลิ่นสาบโทรลล์

ลุงทำอะไรนั่นน่ะ

ปลอดภัยไว้ก่อน

ข้าเคยจับได้ว่าแม่นั่นขโมยเครื่องเงินข้า

- ใคร - โลบีเลีย แซ็ควิล-แบ๊กกิ้นส์

นางแอบหยิบช้อนข้าทุกอันยัดใส่กระเป๋า

ผู้หญิงขี้ขโมย

คอยระวังแม่นี่ให้ดีหลังจากข้า...

หลังจากข้า...

หลังจากลุงทำไมเหรอ

ไม่มีอะไรหรอก ไม่มี

มีบางคนเขาสงสัยท่าทางลุงนะ

พวกเขาคิดว่าลุงแปลกๆ ไป

แปลกเหรอ

ไม่คบใครเลย

ไม่คบใคร ข้าเนี่ยนะ เหลวไหล

ช่วยลุงทีซิ

เอาไปติดที่รั้วหน้า

ห้ามเข้า ยกเว้นมางานเลี้ยง

ลุงว่าเขาจะมาไหม

ใคร

แกนดัล์ฟ

เขาไม่พลาด โอกาสจุดพลุวิซพอปเพอร์หรอก

รับรองสวยสะเด็ดยาด คอยดูสิ

- นั่นสิ ข้าไปล่ะ - ไปไหน

ป่าอีสต์ฟาร์ธิง ข้าจะไปเซอร์ไพรส์เขา

งั้นรีบไป เจ้าจะได้ไม่สาย

เขาไม่ชอบให้ใครสาย ไม่เลย ไม่ใช่ว่าข้า

เคยเป็นอย่างนั้น

เมื่อสมัยนั้นข้าตรงเวลาเสมอ

ข้าประพถติตัวเป็นที่นับถือ เ

และไม่เคยมีสิ่งเหนือคาดคิดใดๆ

เกิดขึ้นกับข้า

การผจญภัยสุดคาดคิด