300: Rise of an Empire

Fjalët e Pithias janë si një paralajmërim

një profeci.

Sparta do të bjerë, e gjithë Greqia do të bjerë.

Dhe zjarri Persian do e shkrumbojë Athinën në hi...

Sepse Athina do të shndërrohet në një grumbull drurësh dhe pluhuri.

Dhe si një pluhur do zhduket nga era.

Vetëm Athinasit egzistojnë, dhe e gjithë bota varet nga fjala e tyre.

Vetëm Athinasit egzistojnë.

Dhe vetëm anijet e drunjta mund t'i shpëtojnë ata.

Anije të drunjta dhe dallgë gjaku prej heronjëve.

300: NGRITJA E NJË PERANDORIE.

Leonidha, burri im

Leonidha, Mbreti juaj.

Leonidha dhe 300 trimat janë të vdekur.

Gratë dhe burrat e lirë të Greqisë s'janë të rrëmbyer pas bukurisë së vdekjes.

Do të kenë përgjithmonë dashuri, sepse ai dha jetën për ta.

Për premtimin që mban Greqia.

Armiqtë tanë që e dënuan lirinë tonë në flakët e luftës.

Ishte mbreti Dario, ai që erdhi të marrë tokën tonë.

10 vjet më parë digjnim sytë tanë

para se kjo luftë të detyronte fëmijët tanë të bëheshin burra

10 vjet më parë...

kjo luftë filloi, ashtu si fillojnë luftrat

me trishtim.

Maratona...

Mbretit Persian Dario, s'i vinte mirë që grekët ishin të lirë

erdhi në Greqi që të na pushtojë.

U turpërua në fushën e betejës në Maratonë, me gjithë fuqitë e mëdha

megjithëse ishin 3 herë më shumë në numër se grekët.

Kështu detyroi Athinasit e pafuqishëm të bënin të pamendueshmen.

Të sulmojnë.

Sulmuan Persët e pafuqishëm, ndërkohë që u dridheshin këmbët

pas një muaji në det.

I sulmuan në çastin e duhur përpara se të munden

të organizojnë ushtrinë e tyre.

Dhe kush ishte arkitekti i kësaj strategjie?

Një luftëtar jo shumë i njohur nga Athina.

Trimat e tij e thërrisnin Themistokli.

Duke u dhuruar Persëve një ide se çdo të thotë betejë e vërtetë.

Përktheu filmin: Eduart Ndreu

Të gjitha shpresat për lavdi u zhdukën.

Me mijëra të vdekur, qindra janë prej tyre.

Të gjithë luftonin për një ideal. Një Greqi të lirë.

Dhe një eksperiment Athinas, që quhet demokraci.

Mundet që i gjithë ky ideal ja vlen? E gjithë kjo sakrificë?

Themistokliu do e linte mbretin e mirë Dario që të vendosë.

Para gjithë këtij kaosi një mundësi shfaqet.

Dhe Themistokliu do e rrëmbente.

Ishte një moment që do të udhëtonte ndër shekuj.

Një moment i cili nga një luftëtar të thjeshtë Athinas e bën një superfuqi politike.

Një moment që do e bënte Themistokliun një legjentë.

Me gjithë lavdinë që mori në supe,

Themistokliu e dinte thellë në zemër se ai kishte gabuar.

Ishte djali i Darios, Kserksi, sytë e të cilit kishin vulosur fatin e tyre.

Themistokliu e dinte se duhej ta kishte vrarë atë fëmijë.

Ky gabim i lavdishëm do e ndiqte atë përgjithmonë.

Kështu pra, ishte Themistokliu ai që e dërgoi Korrësin në Perandorinë Persiane

dhe vuri në lëvizje fuqi të cilat do të sillnin zjarrin në zemrën e Greqisë.

Pasi mësuan se mbreti i tyre i mirë vdiq,

të gjithë gjeneralët dhe këshilltarët e tij erdhën pranë tij që ta vajtojnë.

Mes tyre dhe luftëtarja më e mirë nga të gjithë,

Artemisia.

Egërsia e saj ishte po aq sa bukuria që kishte.

Bukuria i përshtatej po aq sa dhe përkushtimi tek Mbreti.

Dario e kishte bërë Artemisian Komandante

sepse kishte arritur shumë fitore në fushën e betejës,

tek ajo kishte gjetur luftëtaren e përkryer,

diçka që Kserksi s'do arrinte kurrë të bëhej.

Je kaq e ëmbël bja ime,

vajza ime e ëmbël...

- Baba... - Kserksi, mos i përsërit gabimet e babait tënd,

lëre lakminë për të tjerët

Vetëm Zotat mund ti thyejnë.

Vetëm Zotat...

Për 7 ditë Kserksi mbajti zi i paralizuar nga dëshpërimi.

ditën e tetë,

Artemisia i pëshpëriti fjalë të çmendura që do e ndryshonin.

Fjalët e babait...

s'ishin paralajmërim, por një sfidë. Vetëm Zotat mund ti mundin Grekët.

Ti do jesh Mbreti Zot i tyre.

Artemisia mblodhi gjithë priftërinjtë, magjistarët nga çdo cep i Perandorisë.

I veshën mbretit pëlhura të mbushura me magji

dhe i thanë të shkonte në shkretëtirë.

I pushtuar nga jermi i nxehtësisë dhe etjes,

hyri në shpellën e një erimiti.

Kserksi përshkoi vështrimet "bosh"

dhe gjallesa të pashpirta që fshiheshin nëpër qoshet e errëta,

të zemrës së çdo njeriu.

Dhe në atë errësirë, iu dorëzua tërësisht....

një fuqie shumë të keqe dhe të çoroditur.

Kur doli që andej, asnjë pjesë e Kserksit që kishte qenë nuk mbijetoi.

Sytë e tij digjnin si thëngjinj të ndezur.

Tani ai ishte zhveshur nga gjithçka, ishte i ndritshëm dhe i pastër.

Kserksi u shndërrua në një Zot.

Artemisia s'i kishte besim askujt.

Kështu brenda një nate

pallati u "pastrua" prej armiqve të Kserksit.

Të gjithë ata që u kishte besim...

Të gjithë ata që e kishin rritur...

Të gjithë ata që e këshillonin...

të gjithë shumë shpejt do të përballeshin me zemërimin e saj.

Ndërkohë që Mbreti Zot qëndronte para popullit të tij

Artemisia shikonte që dëshira e saj e madhe po ngjallej.

Për hir të lavdisë...

Për hir të hakmarrjes...

Luftë!

Lufta po vjen në Greqi.

Bashkë me një ushtri gjigande me më shumë se 1 milion ushtarë.

Duhej të ishte diçka më tepër se një procedurë e thjeshtë për Themistokliun,

heroin e Maratonës,

që të përfundonte atë që kishte nisur.

Ju lutem, duhet ti nënshtroheni llogjikës së Kserksit!

Frikacak!

Athina është qyteti i frikacakëve!

- Pusho! - Ti të pushosh! Do të vras në emër të Spartës.

Qetësi!

Këtu kemi demokraci, s'është ndeshje rrugësh.

Persët do na sulmojnë nga Veriu dhe Jugu.

- Qyteti beson se ne duhet të negociojmë armëpushim. - Po, duhet të negociojmë.

Të negociojmë me një tiran?

Më jepni vetëm një shembull që mund të ketë ndodhur për të mirën e popullit.

Miq të mi, ne mund të gjykojmë të ardhmen vetëm

nga ato që kemi pësuar në të kaluarën.

Shumë prej jush keni luftuar me mua në Maratonë.

Që të gjithë ju që keni shërbyer dhe keni marrë pjesë në betejë,

e dini se si farkëtohet paqja e vërtetë.

Nuk duhet që t'u mashtrojnë.

Kserksi, i biri i Darios, është një ujk në derën tonë.

Në këtë moment,

duhet të vendosim nëse do të luftojmë për Greqinë apo jo.

Argosi...

Korinthi, Megara, Athina...

As vetë Sparta s'mund të përballet e vetme ndaj persëve.

Duhet të luftojmë të bashkuar.

Përndryshe do të zhdukemi nga vendi ynë.

Dërgo lajmërim se kemi nevojë për të mbrojtur Greqinë.

Themistokliu ka nevojë për më tepër nga ato që ka qyteti.

Do kemi nevojë që të gjithë djemtë të marrin pjesë në luftë.

- Çfarë bëhet me Spartën? - Dërgoni të gjitha anijet që kemi,

në bregun verior të Evias.

Unë do shkoj të kërkoj ndihmë

nga spartiatët trima.

Akoma nuk kemi asnjë lajm nga lajmëtari që dërguam në Spartë.

Mbreti Leonidha mund të jetë fyer nga oferta jote bujare.

Ndoshta duhet të bëj unë vetë një sulm ndaj Spartës, dhe ta djeg të gjithën.

Mos harro... Kur një mbret e duan kaq shumë sa mua,

mund të arrijë gjithçka.

Do detyrohem që të përmbahem nga fuqia ime hyjnore.

Athina po mundohet të organizojë një bashkim.

S'do jetë asgjë më tepër se sa një grusht me anije.

Sapo të derdhen këto ujëra, kështu do jetë fuqia ime në gjithë tokën.

Do u kujtoj grekëve frikacakë se s'e kemi harruar fyerjen e bërë.

Pushoni kuajt tuaj. Unë do vazhdoj rrugën.

Spartiatë... Do ja kalojmë mirë.

- Spartiatë... - Themistokli, gjarpër i vjetër...

Çfarë të ka sjellë kaq larg në Jug?

Erdha që të takoj Leonidhën dhe ta paralajmëroj për kërcënimet perse.

Je vonuar. Lajmëtari Persian ja ka paraqitur kushtet Leonidhës.

Të ofrojmë në mënyrë simbolike toka dhe ujë.

Spartiatë! Mësojeni këtë, dhe futeni mirë në kokë.

Momenti më i lavdishëm i Spartiatëve,

përmbushja e përkryer për ata që janë të dashurit tanë,

është që të luftojnë

me gjithë zemër për të mbrojtur Spartën e tyre.

Dhe bien të vdekur në fushën e betejës.

Fitimtarë.

Kush është i gatshëm që të vdesë përkrah mbretit të tij?

Themistokli...

Ke udhëtuar nga shumë larg që të shikosh se si stërviten burrat e vërtetë

Mbretëresha Gorgo,

mos vallë duhet t'i stërvisni që të jetojnë në krah të mbretit të tyre?

Një epokë e re po afrohet.

Uroj që të gjithë burrat të mund të ngriheshin me entuziazmin tënd...

- Dëgjohet si kërcënim. - Jo...

Është një mundësi që të bashkoheni me pjesën tjetër të Greqisë së lirë

dhe të rezistoni ndaj tiranit.

Vetëm nëse ti dhe Leonidha keni bërë marrëveshje me Kserksin.

S'është bërë asnjë marrëveshje.

Lajmëtari i Kserksit ishte i paedukatë dhe nuk tregoi respekt.

S'e kishte kuptuar se kërcënimet e bëra në Thiva dhe Argos, këtu nuk kalojnë.

Këtu është vendlindja e luftëtarëve më të mëdhenj në botë.

Mbreti i tyre do luftonte dhe do vdiste për secilin prej tyre.

Lajmëtari i Kserksit s'e kishte kuptuar

se ky s'është një qytet-shtet tipik.

Këtu është Sparta.

Domethënë lajmëtari e kuptoi qartë se Sparta nuk dorëzohet.

Po. Në këtë moment Leonidha po këshillohet me Pithian për planin e tij të luftës.

Festa e Karnës është e vetmja gjë që na pengon.

Me siguri Pithia do e kuptojë se ne duhet të luftojmë.

Atëherë sinkronizimi ynë është i përsosur.

Kërkoj një flotë e cila do përfaqësojë Greqinë e bashkuar.

Dua që Sparta të bashkojë fuqitë e saj me mua.

Më jepni anijet tuaja, Gorgo, dhe unë do kujdesem që Kserksi

të urojë që të mos e kishte kaluar Egjeun.

S'do marrësh asnjë anije luftarake.

Ne s'jemi të interesuar për një Greqi të bashkuar.

Kjo është ëndërra jote, Themistokli, jo e jona.

Ajo që më intereson mua është mbijetesa e Spartës.

Rojet e mija do të të shoqërojnë deri jashtë.

Është e lehtë të tallesh me lirinë këtu, në izolimin tuaj egoist.