Road Diary: Bruce Springsteen and The E Street Band

Red Bank...

is de locatie van het oude Carlton Theater...

wat nu de Count Basie is.

Daar speelde ik in de jaren 70 met de vroege E Street Band.

Ik liep op zaterdag in deze straten...

in de jaren 60, er waren overal tieners.

Mijn eerste band, The Castiles en ik brachten de ochtenden in Freehold door...

voor het perfecte kapsel.

We droomden ervan om voor gillende menigten te spelen.

Vanaf mijn zestiende...

is live optreden een diepgaand en blijvend deel van mij...

en hoe ik mijn bestaan hier op aarde verantwoord.

Dat komt allemaal samen als ik aftel.

Toen de wereld kortgeleden op slot ging,

geen livemuziek meer,

geen publiek.

Ik maakte een belofte aan mezelf, aan mijn fans en aan de band.

Als we hier doorheen komen,

geef ik het grootst mogelijke feest.

BRUCE SPRINGSTEEN AND THE E STREET BAND

MET DE E STREET BLAZERS

EN HET E STREET KOOR

Luister.

Dit wordt onze eerste tournee in zes jaar.

Dat is een veel langere pauze dan ik had gepland.

We kwamen samen op een koude januariochtend in Red Bank...

voor de eerste repetitie.

Ik beoog twee dingen te bereiken bij repetities.

Eén, je moet het spinrag van de band afhalen...

door al die jaren van inactiviteit.

En twee, je moet je setlist samenstellen.

REPETITIE DAG 1

Die setlist vertelt het verhaal...

dat je deze keer aan je publiek wilt vertellen.

De 25 nummers waar mijn focus naar uitging,

zouden het verhaal compleet maken met wat ik wilde zeggen...

en het publiek laten weten wie ik op dit moment als professional ben.

Aantekeningen? - Aantekeningen.

Bijna klaar om het te noteren.

No Surrender.

Ghosts.

Letter to You.

Promised Land.

Last Man Standing.

Backstreets.

She's the One.

Badlands.

Glory Days.

Tenth Avenue Freeze Out.

I'll See You in My Dreams.

Dat is het einde van die set.

Dit zijn 28 nummers.

Ik denk op de laatste tour... - Makkie.

Zoveel deden we er ook met de laatste tour.

Na zes jaar dacht ik dat we het zouden terugschroeven.

Goed gedaan, man.

Dat kunnen we niet doen. - Amen.

We kunnen de fans niet teleurstellen, verdomme.

Toen we repeteerden in Red Bank,

in dat kleine theater, was dat natuurlijk geweldig, een soort reünie.

We waren niet meer in één ruimte geweest sinds de opname van Letter to You.

Ik denk dat iedereen in zijn hoofd had dat we op tournee gingen...

maar wat toen vier jaar was, werden er uiteindelijk zes.

Ik had iedereen al heel lang niet meer bij elkaar gezien.

Ik ben altijd onder de indruk...

door een diep besef van vriendschap dat je voelt als je iedereen samen ziet.

Deze groep is al 50 jaar samen.

Natuurlijk beseffen we ons dat we niet weten...

hoe lang het zo door kan gaan en wat er met iedereen kan gebeuren.

We hebben geluk dat we een kernband hebben.

Het enige dat we moeten vrezen,

is dat we onze nalatenschap kapotmaken. - Heb je die akkoorden, Doug?

Ik was wat bezorgd toen we gingen repeteren.

Het was allemaal een beetje vrijblijvend.

De eerste repetities zijn met de kernband om de nummers weer op te pikken.

Je zit met meer dan 40 nummers,

drie nieuwe albums die we nooit live hebben gespeeld.

Je zegt dat het arrangement veranderd is? - Ja.

Ja, de bladmuziek is fout.

De bladmuziek is fout. - Daarom snap ik het niet.

Zes, zeven jaar is een lange tijd om niet echt samen te spelen.

Het werd vrij duidelijk dat we alles extreem traag speelden.

We speelden She's the One zo traag dat het een ballad werd.

Men zou verwachten...

dat muzikanten van in de 70 zo gezapig spelen. Dat zou jammer zijn.

Het tempo was zo traag dat ik het nummer niet kon spelen.

Ik speel niet zo snel, ik speel niet zo traag.

Ik speel het maar op één manier. Meer kan ik niet doen.

Hij had in een telefoongesprek al duidelijk gemaakt...

dat hij er echt een rockshow van wilde maken.

We hadden een verantwoordelijkheid naar de mensen in het publiek...

die Bruce en de E Street Band niet in 1976 hadden gezien.

Dat enthousiasme moet je overbrengen.

We moesten die manische,

ongecontroleerde manier van spelen 50 jaar later weer oproepen.

Echt terug gaan naar waar we waren.

We repeteerden maar zes dagen. Er zijn nieuwe blazers, nieuwe zangers.

Het is een grote band en er zijn veel bewegende delen.

Ik ben helemaal gestoord...

en ik vind elke noot belangrijk, snap je?

Dat is gewoon mijn ding.

Ja, goed. - Ja, weet ik.

Weet je nog, in E Street Shuffle deden we iets...

Max en dat was Everett, natuurlijk, gingen om de beurt.

Ja, in E Street Shuffle.

Dat doen we morgen. - Afwisselen.

Ja, om de beurt. - Anthony weet het al.

De band was groter. Sommige mensen kende ik niet.

Aanhouden. Dat einde hebben we al gehoord.

Ja. - We gaan door.

Max, doe jij het laatste stuk? Eén, twee, drie...

Ik was zenuwachtig bij die eerste repetitie.

Het was een wervelwind aan emoties.

Ik maakte er een punt van om mezelf voor te stellen.

Anthony, onze getalenteerde percussionist, speelde voor het eerst met ons.

We raakten aan de praat over muzikanten die we kennen...

en we praatten zo'n 30, 40 minuten. We hadden nog geen noot gespeeld.

Toen we begonnen te spelen, voelde het heel natuurlijk.

Ik zei tegen Anthony... - Ben je klaar, dan kijk je naar mij.

Niemand zal tegen Bruce horen zeggen: 'Zo hebben we het niet gerepeteerd.'

Maakt niet uit. Het gaat om wat er nu gebeurt.

Dat vereist ervaring.

We hoorden over een man, Bruce, en we gingen kijken wie hij was.

Ik wilde bij Bruce.

Voor ik Bruce ontmoette, was ik succesvol in het clubcircuit.

Ik besefte dat je, één: origineel materiaal moest maken.

En twee: een sterke leider moest hebben.

Toen kwam Bruce.

Hij vond me eerst niet aardig...

maar dat was oké, ik bleef bezig.

Uiteindelijk zei hij: 'Goed, ik heb je nodig.'

We speelden eindelijk.

Zo gaat het al sinds januari '71. Een heel lange tijd.

Ik ben opgegroeid in een baptistenkerk. Mijn ouders...

waren zeer religieus.

Ze waren verbijsterd dat ik mijn baan opgaf...

als begeleider op een school...

om een man te volgen om rock-'n-roll te spelen.

Toen Max en ik erbij kwamen, veranderde de band.

Voor ons was het meer eclectisch, denk ik.

Meer jazz-georiënteerd, met David Sancious en Vini Lopez.

Blues, R&B, rock, pop. Dat was ons stokpaardje.

Ik zat nog maar twee weken bij de band en Bruce zei: 'Laat maar vallen.'

Ik werd stiller. Toen nam hij me apart en zei:

'Met "laat maar vallen" bedoel ik: sla zo hard je kan op die snaredrum.'

Hij leerde me wat hij had geleerd...

van Sam & Dave en James Brown.

Ik had naar zoiets gezocht.

Ik keek met afgrijzen naar wat rock begin jaren 70 geworden was.

Waar is al die mooie showbizz?

Dus, Bruce bracht dat terug.

Daarom haalde hij mij erbij.

Hij wilde van zijn gitaar af en de frontman worden.

Het was een grote stap. Ik kan niet uitleggen...

hoe groot die stap is voor iemand...

waarmee ik opgegroeid ben...

en die ik ken als de grootste introvert aller tijden.

Voor hem van dat naar 's werelds grootste entertainer gaan.

Dat is geen toeval.

Bruce heeft graag een familie van muzikanten om zich heen...

en andere talenten waar hij op kan rekenen.

Soms moeten we iemand vervangen.

Wat tragische sterfgevallen.

Het verlies van Danny en Clarence was een grote klap voor de band.

Ze waren beiden nog jong en ze speelden goed.

Ze stierven beiden een natuurlijke dood.

Danny had huidkanker en Clarence kreeg een beroerte.

Een band die zo lang samen is...

met al 40 jaar dezelfde muzikanten...

komt niet over die schok heen en kan die geschiedenis niet vervangen.

Clarence en ik waren die 40 jaar heel hecht.

We waren verschillende delen van hetzelfde spirituele lichaam.

Die relatie is voor altijd onvervangbaar.

We zijn gezegend met Charlie Giordano op het orgel...

die Danny's stijl mixt met die van hemzelf.

En natuurlijk Jake Clemons, die de moeilijkste plek opvulde...

in de rock-'n-roll en het zich wonderbaarlijk eigen maakte...

terwijl hij liefde en respect voor zijn oom toont.

Zowel in zijn spel als in zijn aanwezigheid op het podium.

De jongens waarmee je zo lang hebt gespeeld, vergeet je nooit.

Ze zijn een vast onderdeel van je leven, voor de rest van je leven.

God zegene hen.

Laten we het begin van The Incident proberen. Volgende.

De saxofoon was zo'n groot deel van hun identiteit.

Welk nummer is dat?

De aanwezigheid van blazers verandert dat.

Het werd een rock- en soulband...

in plaats van een rockband met een saxofoon.

De repetities in Red Bank waren een soort opfriscursus.

Ik en Curt Ramm arrangeerden het meeste...

voor de blazers en probeerden ons zo goed mogelijk voor te bereiden...

voor wat er nog kon komen.

Niemand zei tegen me: 'Dit is hoe het zal gaan.'

Ze zetten gewoon muziek voor me neer.

Duizenden pagina's muziek voor de blazers.

Zo'n boekwerk.

We mochten dan arrangementen hebben, of alles in orde hebben,

hij kan iets in een vingerknip veranderen.

Bruce houdt ervan om de band een beetje uit balans te brengen.

Dat is deel van het uitzoeken hoe we deze nummers nu gaan spelen.