The Lions Are Loose (Les lions sont lâchés)

DE BEER IS LOS

Attentie, attentie.

Sneltrein nummer 8, "Le Drapeau",

vanuit Bordeaux,

Libourne, Angoulême, Poitiers,

komt het station binnen op perron 5.

Cécile!

Ik was bang dat mijn brief te Iaat zou komen.

Ik ben zo gespannen, je hebt geen idee. Ik kom uit de hel.

Je ziet er goed uit.

AIbertine, wil je scheiden? Ben je gek?

Ik was het bijna geworden.

- Goede reis gehad? - Geweldig.

Ik zat tegen de rijrichting in,

mijn buurman rookte pijp,

maar ondanks de eucalyptusrook

is de Iijn Bordeaux-Parijs prachtig.

Ah, Parijs...

Maar dat is heIemaaI niet gek.

Hoor dit eens.

"Sorry dat ik je niet kon komen afhalen. Ik beI vanavond.

"Veel liefs. Richard."

Bloemen, een aanbidder... Je Parijse leven begint goed.

Richard is geen aanbidder.

Hij maakte me lang geleden het hof,

in La Baule, in de vakantie.

We hebben elkaar drie jaar op rij gekust.

Sindsdien sturen we elkaar elk jaar een nieuwjaarswens en een bericht

wanneer ik trouw of bij zijn afstuderen.

Dat zijn leukere briefjes dan die van mijn aanstaande ex.

Jacques heeft altijd briefjes geschreven.

Iedere ochtend vind ik er een.

In het begin was het: "Denk aan mij", "Dikke kus."

En al snel werden het lelijke dingen zoals deze.

Hier, lees maar. Ik verzin het niet.

"Vergeet niet de elektrische radiator uit te zetten, zoals gisteren.

"Te warme baden zijn slecht voor je hart

"en ook voor de gasrekening,

"die vorige maand verviervoudigd is."

Vind je dat grappig?

Ik niet.

Dat een man van zijn vrouw houdt en op de gasrekening let,

is een moeilijk te verdragen ambivalentie.

Dat van die baden was de druppel.

Ik neem voortaan gloeiend hete baden,

al kost het me mijn hele salaris.

- Dat is nieuw. - Dat heb ik al 2 jaar.

Niet je pakje, je salaris. Ben je van plan te werken?

- Zo wil ik het niet noemen. - Ik schrok al.

Lieverd, wil je proberen me te begrijpen?

Op je 17e was je een virtuoos pianiste.

Op je 20e getrouwd. Op mijn leeftijd had je 2 kinderen.

Ik studeerde Latijn in Bordeaux.

Ik ben getrouwd in Bordeaux met een Bordelais.

- Ik ben er niet gestorven, want... - Je wilde erop uit.

Nee, dat niet. Het was uit levensbehoud.

Ik wil laten zien wat ik kan,

bewijzen dat ik besta.

En mag ik vragen waarje goed in bent?

Nergens in. Dat is juist mijn kracht. Ik ben beschikbaar.

Ik wil een fijne baan vinden, leuk, en zo mogelijk lucratief,

artistiek, die niet te veel tijd kost.

Ik wiI van m'n vrijheid genieten.

Hallo?

Ja?

Richard!

Ja. Ik ben goed aangekomen.

Tevreden? Wel meer dan dat. Gelukkig.

Ze zijn beeldschoon.

Je bent een schat.

Vanavond? Waarom ook niet?

Op voorwaarde datje me op tijd thuisbrengt.

Perfect.

Dan zie ik je beneden om 20.00 uur.

Trouwens, je hebt toch geen ruzie met je nicht Marie-Laure?

- Nee. - Ah.

Nee, we hebben geen ruzie.

Ik zou haar graag leren kennen.

Heb je haar foto in de Vogue gezien? Zo stijlvol.

Een van de 10 best geklede vrouwen ter wereld.

Die wereld heet het mondaine Parijs. Maximaal 300 personen.

Om binnen te komen, moetje miljardair zijn,

uit de cel komen, Synthol drinken

of geniaal zijn.

Ik hoor bij de geniale tak.

Mijn nicht houdt morgen haar voorjaarsontvangst,

het startsein voor het grote seizoen.

Dat heeft iets zoölogisch. Men verdringt zich.

Neem me mee, zodat ik ook geplet wordt.

Het leven is prachtig. Ik dineer vanavond bij Maxim's.

Morgen ga ik naar een van de 10 elegantste vrouwen ter wereld.

En morgenochtend spendeer ik mijn spaargeld

bij de grote couturiers.

Over een maand vraag je me om een kamer,

werk en 100.000 franc.

Oh, wat ben jij een zwartkijker. Kom eens kijken.

Wat moet ik zien?

Een warm bad. De revolutie is in gang gezet.

Ik hoopte al eeuwen op je. Ik had het opgegeven.

En daar ben je.

- Is dat je auto? - Ja. Dat is mijn kleine bolide.

Maar pas op, valse paarden.

Ik heb eraan gesleuteld. Ik heb alles veranderd.

Kleppen, spruitstuk, versnellingsbak... Alles.

- Alleen de carter is origineel. - De carrosserie ook.

- Je bent een echte vrouw. - Tja...

Ik maak even wat plaats.

- Je jurk is prachtig. - Bedankt.

Maar niet handig voor sportauto's.

Ik ben mijn overall vergeten, sorry.

Zit je goed?

Goed. Dan... Pardon.

Als er plaats is voor twee, is er plaats voor drie.

Nou, moe.

Albertine, rustig. Wees een vrouw en glimlach.

We gaan ribsteak eten bij Maxime.

Ik wilde je juist vragen om me daar mee naar toe te nemen.

Hoor je dat gebrom?

Dubbele carburateur. Ik heb er 'n Gordini-leiding ingezet.

Op hellingen houden Alfa's me niet bij.

Zeg!

Buitengewone versnellingsbak. Schakelt als een zonnetje.

Gesynchroniseerd, Porsche. Inbouwen viel niet mee.

Hij zuipt benzine. Maar je scheurt er wel mee.

- Wat doet hij nu? - Je kunt niet alles hebben.

Nee. Nou ja...

Ik droom van een injectiemotor, het Mercedes-systeem.

Maar om dat onderje motorkap te krijgen...

Jammer, want voor de wegligging zou het kunnen.

Soepel, hè?

Nee! Nee! Kijk je tegenwoordig uit zonder over te steken?

Richard! Richard!

Als ik de retort niet had gehad,

zou ik even zijn gaan slippen.

Verdorie. Gesloten.

Donderdags gesloten

Vergeten dat het donderdag was.

Jammer. Maxime is buitengewoon. Zijn vrouw maakt een botersaus...

In plaats van Maxime kunnen we naar Maxim's.

Rue Royale? Het lijkt alsof we uit Oklahoma komen.

We gaan naar Aldo, Italiaanse specialiteiten.

Buongiorno, Aldo.

Buona sera.

Twee couverts.

- Je jurk valt op. - Ik sta voor schut.

Welnee.

Wat zal het zijn?

Een klein beetje salami, parmaham, spaghetti en chianti.

Nee? Goed.

- Leuk, toch? - Enig.

Gewoon popularisering. Meer niet.

We tonen het reactorvat zoals je kinderen zegt:

"Einstein vond de formule E = mc2."

Wat betekent dat? Dat vraag ik je.

Oh nee.

Ik wil je wel een plezier doen maar dan moet je luisteren.

Want... Je zult het wel begrijpen.

Aldo, een ander kleedje.

Alsjeblieft, Richard, een andere avond.

Oh ja, je bent moe van de reis.

Het spijt me.

Aldo, de rekening.

Nou, mijn beste Albertine,

tot morgenavond.

Zelfde tijdstip?

- Nee. - Hoezo, nee?

Je hebt me in 3 uur meer verveeld dan mijn man in 3jaar.

Die heb ik verlaten. Ik wil je niet meer zien.

Albertine...

Albertine!

Bedankt.

Oh, Charles, wat heerlijk.

- Goedenavond. - Goedenavond.

Wat denk je van deze bistro-ontvangst? Folkloristisch, hè?

Zeker.

Ik heb je verteld over mijn vriendin Albertine. Mevrouw Robert—Guichard.

Ik ben blij u te zien. Cécile kiest haar vriendinnen met zorg.

Ze kan zoveel.

Oh, onze wetenschapper.

De Zweden hebben iets uitgevonden waarmee je angsten onderdrukt.

Andre zal het me vertellen.

Andre!

- Ze is echt enig. - Zo charmant.

Toen ik je zei dat het mondaine Parijs iets zoölogisch had...

Marie-Laure is een zeeanemoon

waarvan de lieflijke bloemblaadjes zijn uitgerust met giftige harpoenen.

Mijn nicht is een beetje een kannibaal.

Ze verslond 2 echtgenoten.

Wat er van de derde rest, staat daar,

voor die mooie Henri III-kast.

De linker?

Nee. De linker is haar minnaar.

Lucien Bonard, beurshandelaar.

Alfred Robert—Guichard staat rechts.

Ze kunnen het goed vinden samen.

Natuurlijk. Wat dachtje dan?

Marie-Laure neemt minnaars om haar salon mee te decoreren.

Ze verwisselt ze alsof het gordijnen zijn.

De stiefdochter van Marie-Laure, Florence Robert—Guichard.

Zij is de minnares... Oh, sorry.