Luther: The Fallen Sun

Halo?

Callum.

Spotkajmy się za 15 minut.

Co? Dzisiaj? Teraz?

W tym miejscu.

Chyba nie zdążę.

Spoko.

Jeśli wolisz, mogę wysłać zrzuty ekranu twojej dziewczynie.

Albo twojej mamie.

Nie. Proszę nic nie mówić mamie.

W takim razie bądź tu za 15 minut

albo wszyscy z twojej listy kontaktów dostaną zrzuty ekranu.

Cholera.

Nie teraz.

- Numer alarmowy. Co przysłać? - Halo?

Straż, policję czy karetkę?

Poproszę karetkę.

I może policję.

Doszło do wypadku.

Na drodze ktoś leży.

Mężczyzna.

Może ktoś jest w aucie.

Oni chyba…

Tak.

Tak, sprawdzę.

Mężczyzna na ziemi…

Nie, chyba nie.

Proszę się nie rozłączać. Nie chcę być sam.

Cholera.

Nie, pasażerka…

naprawdę źle wygląda.

Zdaje się, że oni…

Cholera.

- Dzień dobry. - Proszę.

Cerys Jones,

finansistka i kobieta sukcesu, zniknęła siedem lat temu.

Podejrzewano samobójstwo.

Więc gdzie była?

Z tego, co udało nam się ustalić:

na lodzie.

Przez siedem lat?

Dowiemy się, jak długo, po przeprowadzeniu badań.

A samochód?

Na południu Londynu zgłoszono jego kradzież.

Dziesięć dni temu.

A chłopak, który to zgłosił? Jak się nazywa?

Aldrich?

Callum.

Co tu robił?

Oto jest pytanie.

Urwał się z pracy i przyjechał tu bez żadnego wyraźnego powodu.

Zobaczył to miejsce, zadzwonił pod 999 i wyparował.

Nie znalazł się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwym czasie, prawda?

Ktoś go tu ściągnął.

Nie możemy pani przepuścić.

Proszę. To trwa za długo.

Kto to?

Jego matka.

Corinne.

Corinne, witam.

Inspektor Luther. Odpowiadam za poszukiwania syna.

Gdzie on jest?

Tego jeszcze nie wiemy.

Całe zajście jest dość…

nietypowe.

Mój syn gdzieś tam jest. Proszę go odnaleźć.

- Zrobię, co w mojej mocy. - To za mało.

Proszę mi obiecać.

Że odnajdzie pan Calluma.

Obiecuję.

Sprowadzę syna do domu.

Proszę się nie martwić.

Nie, spokojnie. Nie chodzi o ciebie i twoje skłonności.

Jest taki gość, inspektor Luther.

Ma za zadanie odnaleźć tego chłopaczka Calluma,

a ja niestety nie mogę do tego dopuścić.

Posłuchaj.

Z tego, co słyszałem, inspektor to niezłe ziółko.

Problem w tym, że bardzo analogowe.

Nie ma żadnej obecności w sieci, dlatego dzwonię do ciebie.

Masz znaleźć na niego wszyściutko.

Każdy najmniejszy sekrecik,

każdą najmniejszą kompromitację.

Chcę jego deprawacji.

Dowodów na najmniejszy błąd.

Najmniejszy występek.

Czy przekroczenie granicy.

Chcę…

jego hańby.

Przed sądem Old Bailey rozgrywają się niezwykłe sceny.

Po przekazaniu mediom ewidentnie obciążających akt

Johnowi Lutherowi, legendarnemu policjantowi,

przedstawiono wiele poważnych zarzutów karnych.

Oskarżono go o całą serię szokujących przestępstw,

w tym włamanie, zastraszanie podejrzanych,

manipulowanie dowodami i korupcję.

Ta litania samowolnych działań według krytyków świadczy o kimś,

kto czuł się upoważniony do wymierzania sprawiedliwości…

W momencie aresztowania inspektor John Luther

nadzorował poszukiwania londyńskiego nastolatka Calluma Aldricha.

Od tamtej pory policja znajduje się pod ostrzałem krytyki

za brak postępów w sprawie.

Inspektor Luther schwytał małżeństwo seryjnych morderców,

Jeremy’ego i Vivian Lake’ów,

podczas prowadzenia poszukiwań Calluma Aldricha.

…londyńskiej policji podkreślił, że poszukiwania Aldricha

pozostają ich priorytetem.

Powodzenia, stary.

…zobaczymy, jak furgonetka z Lutherem przejedzie przez bramę sądu.

Czeka go długa odsiadka w więzieniu o zaostrzonym rygorze.

Możemy sobie tylko wyobrażać, jak były policjant będzie tam traktowany.

No dobra.

Chyba możemy zaczynać.

Wstań, jeśli nie znosisz policji!

Wstań, jeśli nie znosisz policji!

Pospiesz się.

Wstań, jeśli nie znosisz policji!

Dalej, idziemy.

Z drogi. Chodź. Przesunąć się.

- Chodź. - Pierdol się, glino.

Z drogi.

Cofnąć się.

Dalej.

Uważaj na siebie, glino.

Spierdalaj.

Chodźmy.

NA PODSTAWIE SERIALU BBC AUTORSTWA NEILA CROSSA

Halo?

Mamo?

Kto mówi?

- Mamo, przyjedziesz po mnie? - Kto mówi?

Mamo, to ja.

Callum?

To naprawdę ty? Callum?

Callum?

Tu Callum. Niestety nie mogłem odebrać.

Zostaw wiadomość po sygnale.

Halo?

To ja, mama.

Tu Callum. Niestety nie mogłem odebrać.

Tu Callum.

Inspektor Raine.

Tak. Dobra.

Proszę się odsunąć.

Na miejscu jest nasz reporter John Cunningham.

Na tym etapie szczegóły nie są jasne.

Miejsce odgrodzono taśmą,

ale dotarły do nas informacje, że w domu podobno znaleziono ciała.

Czekamy na potwierdzenie, że jedno z nich należy do zaginionego Calluma Aldricha.

Policja nie wydała jeszcze oświadczenia.

Osiem ofiar.

Do wczoraj wszystkie były zaginione.

Dom należy do Saudyjczyka, którego nie było tu od pięciu lat.

Zabójca o tym wiedział. Tylko skąd?

Pierwsza zbrodnia – 11 lat temu.

Ostatnia w zeszłym roku.

Gdzie w międzyczasie przechowywano ciała?

I kto miałby na to czas, miejsce i środki?

Planowano to starannie przez wiele lat, musimy więc przeanalizować dużo danych.

Ale wystarczy, że znajdziecie chociaż jedną rzecz łączącą ofiary,

- a zabójca będzie nasz. - Tak jest.

Do roboty.

Znajdźcie powiązanie.

65,8

Cholera.

Nie!

Mamo! Proszę…

Mamo! Proszę przestać!

Witaj ponownie, John.

Wiesz, kto to był?

Założę się, że tak.

Biedny Callum.

Miałem go.

Tak, ukryłem go

i stałem obok ciebie na przystanku.

Zaoferowałem ci miętówkę, a ty ją wziąłeś.

Spojrzałem ci prosto w oczy ,

ponieważ byłem ciekaw.

Chciałem wiedzieć, czy to we mnie dostrzeżesz.

Bo to ty, prawda?

Człowiek, który podobno zna się na ludziach takich jak ja.

Ale mnie nie dostrzegłeś.

A teraz siedzisz w klatce, bo ja cię do niej wsadziłem.

Ciekawe, jak się poczujesz, widząc, co będzie dalej.

W porządku?

Najlepszym.

Masz gościa.

Kogo?

Barbrę Streisand. Skąd mam wiedzieć?

Corinne?

Przynajmniej pamiętasz moje imię.

Oczywiście, że tak.

Co tu robisz?

- Tak mi przy… - Wiesz, co mu zrobili?

Nie.

Opowiesz mi?

Po co?

Żebyś mógł mi pomóc?

Już raz mi to obiecałeś.

Patrząc mi prosto w oczy.