Pierwsze 200 wierszy.
("โลกที่ไร้สายป่านคือความอลหม่าน" รูดอลฟ์ สมันท์ซ)
ยกด้านพี่ให้สูงหน่อย พี่ไม่ออกแรงเลย
- ออกสิ - ไม่เลย
ช่างฉันเถอะน่า
สูทนั่นสีถ่านใช่ไหม
ไม่ใช่
ดูเหมือนสีเทาถ่านเลย สูทใยสังเคราะห์สีเทา
งานศพพ่อทั้งที หาสูทสีดำมาใส่ไม่ได้รึไง
- ก็นี่ไงสีดำ - ไม่ใช่ สีเทาชัดๆ
- สีดำ - สีเทา
- สีดำ - ก็ได้ ดำก็ดำ
- สีเทาที่ดำที่สุดที่เคยเห็นเลย - สีอะไรก็ไม่เห็นสำคัญตรงไหน
ผมขอโทษครับ พ่อ
เร็วเข้า เอาพ่อขึ้นมา
ป่านนี้คงเกือบถึงปากอ่าวแล้ว ไอ้น้อง
เวรแท้...
"พ่อไม่ได้ทิ้งโรงงานไว้ให้ลูก เพียงอย่างเดียว
แต่ยังมีสิ่งอื่นที่สูงค่ากว่ามาก
อนาคตของสายป่านนั่นเอง
ด้วยเหตุนั้น พ่อมีความประสงค์...
ที่จะให้ลูกชายทั้งสอง ร่วมกันบริหารโรงงานนี้ด้วยกัน"
เยี่ยมไปเลย เอาป้าย "ขาย" ไปปักข้างหน้ากันเลยเถอะ
เออร์นี่ เราไม่ควรขายมันนะ เราควรบริหารมันด้วยกัน
ไม่ว่าจะยังไง โรงงานเก่าๆ นี่ ก็ไม่มีค่าอะไรหรอก ลาร์ส
บางอย่างมันสำคัญกว่าเงินนะ เออร์นี่
ตลกที่คนที่พูดดันเป็น คนที่มีปัญหาด้านการเงิน
ใจเย็นๆ
"พ่อยังได้ยกข้าวของส่วนตัวให้ด้วย
ได้แก่ ไข่เซรามิก...
ซิการ์คิวบาอีกครึ่งกล่อง..."
โอ้ เยี่ยมๆ
"พวกช้อนที่พ่อสะสมไว้"
คุณพระช่วย ขุมสมบัติมีค่ามหาศาลเหลือเกิน
ช้อน ช้อนเยอะแยะเลย แต่มีเวลานิดเดียว
และแน่นอน สิ่งที่ทุกครัวเรือนขาดไม่ได้
ไข่เซรามิก
ฉันขอไข่นะ ได้ไหม
- ไม่ละ ฉันอยากให้นายเก็บไว้ - ก็ได้ ฉันเอาเอง
ถ้าคุณเจอพวกโฉนดที่ดิน บอกผมด้วยนะ
ดูเหมือนว่าจะมีบ้านอยู่หลังหนึ่ง
- บ้านเหรอ - ใช่แล้ว 5120 นอร์ตันเดล
มีคนยกให้พ่อคุณหลายปีที่แล้ว แทนการชดใช้หนี้
พ่อคุณไม่เคยเข้าไปอยู่ แต่มันน่าสนใจไม่น้อย
เจ้าของเดิมถูกพบขังอยู่ในหีบ ที่ห้องใต้หลังคา
เดี๋ยวนะ มันมีค่ารึเปล่า
เขาเอามันไปจำนองได้ 50,000 เหรียญ เพื่อเอามาจ่ายค่าแรง
จริงเหรอ แล้วตอนนี้มีมูลค่าเท่าไหร่
50,000 เหรียญ
เยี่ยม บ้านไม่มีมูลค่า กับโรงงานจะพังไม่พังแหล่
เอาเถอะ อย่างน้อยวันนี้ก็ไม่เสียเวลาเปล่า
ขอบคุณสำหรับซิการ์นะครับ พ่อ
เดี๋ยวก่อน พี่ยังไปไม่ได้นะ เราต้องสะสางเอกสารพวกนี้ก่อน
ขอโทษทีละกัน
ฉันมีนัดกับนายกเทศมนตรี
ท่านนายกฯ ทางนี้ค่ะ
ท่านคิดว่า การผ่าตัดหัวใจของท่านจะมีผล
- กับการหาเสียงรึเปล่าค่ะ - เลสลี่ ผมแค่มาทานอาหาร
ท่านนายกฯ คุณผู้หญิง ขอต้อนรับสู่เชซ์ เออร์นี่
เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ที่ท่านมาเยือนร้านอาหารของผม
ตามมาเลยครับ ท่านพาลูกๆ มาด้วย สวัสดีครับ คุณหนู
เชิญครับ โต๊ะที่ดีที่สุดของเรา
- ท่านผอมลงรึเปล่าครับ - อ้อ ผม...
ผมว่าแล้วเชียว ท่านต้องเล่นกล้ามแน่เลย
ผมรู้สึกตะลึงในความงามของคุณ
- เข้าใจที่ผมพูดไหมครับ - ไม่เอาน่า คุณเออร์นี่
ขอตัวก่อนนะครับ แล้วเจอกันนะ เด็กๆ
อากาศข้างบนไม่ค่อยเบาบางนัก
เหมือนที่พ่อตาย ก่อนฉันประสบความสำเร็จ
จำไว้นะ ทุกคน การใส่ใจต่อรายละเอียดนั้นสำคัญมาก
การนำเสนอคือทุกสิ่งทุกอย่าง
ไม่ต้อง ฉันจะเอาไปเสิร์ฟเอง
เป็ดย่างราดซอสน้ำส้ม
และสำหรับท่านนายกฯ จานเด็ดของร้าน
กุ้งมังกรอบสูตรเออร์เนสต์
ทานให้อร่อยนะครับ
- สวัสดีครับ - เชฟเออร์นี่ รู้สึกยังไงคะ
ที่ได้ปรุงอาหารให้นายกเทศมนตรี ในคืนก่อนการหาเสียงของท่าน
- เลสลี่ ผมเรียกคุณว่าเลสลี่ได้ไหม - ได้สิคะ
กรุบกรอบดี ชอบอัลมอนด์จัง
เลสลี่ การปรุงอาหาร ก็เหมือนผู้หญิงที่เอาใจยาก...
อี๋ ดูสิ
แมลงสาบ
เหลือครึ่งตัวเอง
พ่อ พ่อกินหัวมันเข้าไป
ที่รัก คุณเป็นอะไรรึเปล่า
อีกแล้วเหรอ
เออร์นี่ มันเป็นอุบัติเหตุ หรือคุณจงใจฆ่า...
เคลียร์
ฉันทำได้เก่งกว่าอีก
โรงงานนี้คืออนุสรณ์ทางประวัติศาสตร์
เดี๋ยวนี้เขาไม่ผลิตสายป่าน ด้วยการถักสองเส้นเข้าด้วยกันอีกแล้ว
ไม่ เขาใช้วิธีง่ายๆ เส้นเดียว แข็งแรง ด้วยไนลอน
แต่นั่นไม่ใช่สายป่าน นั่นมันเชือก
ถูกต้องแล้ว
การถักหมดสมัยแล้ว สมัยนี้ใช้เชือกเส้นเดียว
บริษัทเซ็ปป์โค สนใจโรงงานของคุณมาหลายปีแล้ว
- แต่พ่อคุณปฏิเสธไม่ยอมขาย - เราหวังว่าคุณคงฉลาดกว่าเขานะ
เซ็ปป์โคต้องการซื้อโรงงานคุณ
และแปลงโฉมมันให้เข้ากับศตวรรษที่ 21
แน่นอน เราจะจ้างคุณไว้เป็นที่ปรึกษา
ด้วยเงินเดือนกับเบี้ยบำนาญก้อนโต
แล้ว...
คุณจะว่ายังไง
- ลูกพ่อ... - เออร์นี่
- เออร์นี่ - เออ เดี๋ยว
พ่ออยากให้อะไรบางอย่างกับลูก
สิ่งที่มีค่าที่สุดของพ่อ
อ้อ สายป่าน
ไม่ใช่สายป่านธรรมดา มันคือสายป่านนำโชค
พ่อเจอมันวันแรกที่พ่อมาอเมริกา
- มันคืออะไรเหรอครับ - มันอยู่ในกระเป๋าพ่อมา 60 ปีแล้ว
เอาไป พ่ออยากให้ลูกเอาไปแบ่งกัน
มันอาจทำให้ลูกใกล้ชิดกันมากกว่าเดิม
- พักนี้ลูกสองคนไม่ค่อยคุยกันเลย - ครับ
- แกจะทำอะไร - ผมจะแบ่งมันเป็นสองส่วน
- ไม่ พ่ออยากให้ลูกแบ่งปันกัน - ไม่เหรอ
- ตลอดไป - ได้ครับ พ่อ
นายเก็บมันไว้ 50 ปีแรก แล้วเดี๋ยวฉันรับช่วงต่อ
แล้วเพิ่มระดับมอร์ฟีนนิดนึงด้วย
ฉันได้ยินนะ
สัญญากับพ่อว่าแกจะไม่ขาย
โรงงานของเรา
ให้กับพวกกลุ่มนายทุนหน้าเลือด
เก็บไว้ให้พวกแกเอง
ให้พี่น้อง ให้ครอบครัว
- สัญญาสิ - ผมสัญญาครับ พ่อ
- ผมสัญญา - คุณจะว่ายังไง
ผมคงต้องขอผ่าน
อะไรนะ
"โลกที่ไร้สายป่านคือความอลหม่าน"
แทนที่จะให้ชื่อสมันท์ซมีค่าอะไรบ้าง
ไม่นะ อย่า
คุณก็เคยชอบสายป่านนี่นา
นั่นมันเมื่อก่อน
ตอนฉันเป็นแฟนกับลูกชาย เจ้าของโรงงานผลิตสายป่านรายใหญ่
ไม่ใช่ตอนนี้ที่ฉันแต่งงานกับ หุ้นส่วนโรงงานสับปะรังเค
ผมนึกว่าคุณจะชอบเสียอีก ผมยึดมั่นในอุดมการณ์ของผม
เอพริล ผมมีความคิดใหม่ๆ กับแผนใหญ่โต
- ให้กับโรงงานนะ - คุณไม่รู้เหรอ ลาร์ส
คุณน่ะมันมีแค่แผนการ
แต่ชีวิตฉันมันต้องเดินหน้าต่อไป และฉันต้องการมากกว่านี้
ชนชั้นกลางมันไม่มีอากาศให้หายใจเลย ฉันอึดอัดหายใจไม่ออก
ได้โปรดเถอะ อย่าไปเลย
ฉันไม่ไปไหนหรอก
เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ความสนุกสนาน ของเทศกาลวันหยุดก็สิ้นสุดลง
และโลกได้เปลี่ยนแปลงไปสำหรับหลายคน
นายกเทศมนตรีแม็คคริงเกิล เสียชีวิตเมื่อบ่ายนี้เวลา 16.30 น.
ที่โรงพยาบาลเลดี้ออฟซอร์โรว์ส
คณะแพทย์ได้แถลงว่า สาเหตุการตาย
เกิดจากอาการหัวใจล้มเหลว เนื่องจากอาหารแห่งความหายนะ
ภัตตาคารเชซ์ เออร์นี่ ที่เคยเป็นที่นิยมอย่างสูงในเขตนี้
ถูกตัดสินให้มีความผิด และสั่งให้รื้อทิ้ง
ขอโทษครับ ผมไม่ได้สั่งแซนด์วิชชีสโรยเคเปอร์
ตัดไปยังรายงานสด จากเลสลี่ ไรน์ฮาร์ท
ขอโทษครับ
ถ้าเหตุสลดใจนี้มีผู้ร้าย เขาคือเออร์นี่ สมันท์ซ
- ซึ่งเคยเป็นพ่อครัวฝีมือดี... - เออร์นี่ คุณออกทีวีอีกแล้ว
อะไรนะ อ้อ...
รู้ไหมว่ามันคืออะไร ฉันจะบอกให้
- ฉันถูกกล่าวหาไง - ไม่ใส่เคเปอร์
ไม่ใส่เคเปอร์เหรอ ก็แค่แซนด์วิชชีสปิ้งน่ะสิ จะกินทำไม
ทำไมไม่ไปกินอาหารหมูเลยล่ะ
เอาละ ไอ้คนไร้รสนิยมคนไหน ส่งแซนด์วิชฉันกลับคืนมา
ไง เออร์นี่
ลาร์ส
ตอนฉันอยู่ในครัว ฉันทำอาหาร
ฉันควบคุมทุกอย่างในนั้นไม่ได้หรอก
มันไม่ยุติธรรมเลย ที่ทุกคนโยนความผิดให้พี่
- พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย - ใช่
แต่สังคมชอบให้มีใครสักคน ไว้โยนความผิดให้
แพะรับบาป ชี้หน้าให้เป็นตัวร้าย กาลิเลโอก็โดนอย่างเดียวกัน
จริงเหรอ ไม่อยากเชื่อเลย
เรื่องแมลงสาบเหมือนกันเลยเหรอ
เปล่า
ประเด็นคือฉันทุ่มเททุกอย่างที่ฉันมี ให้กับภัตตาคารนั่น
มันเป็นชีวิตและบ้านของฉัน
แค่ลูกค้าตายคนเดียว มันก็ถูกพรากไปจากฉัน
ถ้าเราขายโรงงานได้ละก็...
ฉันก็อยากให้พี่ไปอยู่กับฉันหรอกนะ แต่เอพริลไล่ฉันออกจากบ้าน
แย่จังนะ
ไม่ต้องห่วงฉันหรอก เออร์นี่
แค่ชั่วคราวน่ะ เอพริลเป็นแบบนี้ตั้งแต่มัธยมแล้ว
เดี๋ยวก็หายโกรธเอง
ดูนั่นสิ
นอนข้างถนน น่าสมเพชชะมัด
ถ้าฉันมีบ้าน ฉันก็นอนในบ้านแล้วโว้ย
เออร์นี่ จำได้ไหมตอนเด็กเราสนิทกันแค่ไหน
จำไม่ได้
สุขสันต์วันคริสต์มาสครับ
ฉันก็เคยอยู่บนจุดสูงสุดเหมือนกัน
แต่มันมีแค่ทางเดียวให้ไปต่อจากนั้น นั่นคือทางลง คนสวย
เออร์นี่
เออร์นี่ ตั้ง 25 เซ็นต์แน่ะ
25 เซ็นต์เหรอ นายคิดแต่เรื่องเล็กๆ
มองภาพรวมบ้างสิ นายไม่มีบ้าน นายไม่มีเมีย นายไม่มีเงิน
นายไม่มีความสามารถพิเศษ นายไม่เคยคิดถึงมันได้ยังไง
วันนี้วันคริสต์มาสนะ
แทนที่จะคิดถึงสิ่งที่เราไม่มี เราน่าจะขอบคุณในสิ่งที่เรามีนะ
...ในความฝันของฉัน
สภาพเน่าสุดๆ
No comments yet. Be the first to leave one.