Snow White

สโนว์ไวท์

กาลครั้งหนึ่ง มีอาณาจักรที่สงบสุขแห่งหนึ่ง

ปกครองโดยราชาและราชินีผู้ทรงธรรม

ทั้งสองอยากมีลูกยิ่งกว่าสิ่งใด

คืนหนึ่งในฤดูหนาว พายุหิมะพัดผ่านอาณาจักร

จนทั่วทั้งแผ่นดินปกคลุมไปด้วยหิมะและน้ำแข็ง

และมอบของขวัญล้ำค่าให้พวกเขา

เจ้าหญิงน้อยถือกำเนิด

เพื่อระลึกถึงคืนที่นางเกิด

ทั้งสองจึงตั้งชื่อว่าสโนว์ไวท์

ครั้นเมื่อเติบใหญ่ ราชาราชินีก็สอนสโนว์ไวท์

ว่าทรัพย์จากผืนดินนั้น เป็นของทุกคนที่เฝ้าฟูมฟัก

สอนให้นางปกครองด้วยความรัก

เพราะสักวันชะตาจะลิขิตให้นางเป็นผู้นำ

"เธอจงมองดินแดน"

"เป็นดั่งบ้านที่รักทุกยาม"

"เปล่งแสงพร้อมมนต์ขลังอันเต็มเปี่ยม"

"หว่านเมล็ดของพืชที่ดี"

"หวังให้ผลเติบโตงอกงาม"

"ดินแดนที่แสนเสรีล้วนเท่าเทียม"

"ใต้พิภพยังมี"

"ความตื่นตารอให้ได้เจอ"

"ที่ในท้องทุ่งพืชพรรณละลานตา"

"จะได้พบขุมทรัพย์ในดิน"

"ยังเก็บงำคุณค่าล้ำเลอ"

"ที่แบ่งให้ทั่วทุกคนได้สรรหา"

"ไม่ว่าขึ้นยอดผา"

"ลงมาเหมืองกว้างไกล"

"เป็นประกายใต้ฟ้า ทั่วแผ่นดินสุกไสว"

"ทุ่มเทไว้ทั่วดินแดน"

"เต็มใจให้ไม่หวงแหน"

"จะหลั่งไหลดุจสายน้ำ"

"ที่ที่ล้วนดีงาม"

"ที่ที่ล้วนดีงาม"

"อธิษฐาน ลูกอยากได้เป็นเช่นไร"

"บอกความฝันว่ามองเห็นภาพผู้ใด"

เอาเลย

"เห็นแค่น้ำที่เบื้องล่าง"

"มีพ่อแม่ลูกสาวข้างๆ"

"และเมล็ดพันธุ์แห่งผู้นำที่ใฝ่ฝัน"

"ให้สิ่งเลิศล้ำงอกงาม"

"ผู้ไม่ไหวหวั่น"

"ผู้ไม่ไหวหวั่น"

"ผู้เที่ยงธรรม"

"ผู้เที่ยงธรรม"

"ผู้กล้าหาญ"

"ผู้กล้าหาญ"

"และจริงใจ"

"และจริงใจ"

"อธิษฐาน"

"เขาอยู่นั่นเพียงมองไป"

"ไม่ว่าขึ้นยอดผา"

"ลงมาเหมืองกว้างไกล"

"เป็นประกายใต้ฟ้า ทั่วแผ่นดินสุกไสว"

"ตลอดทางยังเผื่อแผ่"

"ไม่อ้างว้างกลางมิตรแท้"

"จากบทเรียนนำใจความ"

"ที่ที่ล้วนดีงาม"

"ที่ที่ล้วนดีงาม"

ไง

ราชาและราชินีเฝ้ามองอย่างภูมิใจ

เมื่อสโนว์ไวท์เติบใหญ่ เป็นเจ้าหญิงน้อยผู้อารีและเที่ยงธรรม

ทว่าก็เกิดเหตุเศร้าสลด

มารดาของสโนว์ไวท์ล้มป่วย

ราชินีผู้ทรงธรรมสิ้นใจ

สโนว์ไวท์และราชาหัวใจแตกสลาย

จนกระทั่ง…

สตรีทรงเสน่ห์จากแดนไกลผู้หนึ่ง ปรากฏตัวขึ้นที่พระราชวัง

ความงามของนางนั้นทรงอานุภาพ

จนทำให้นางมีพลังวิเศษเหนือกว่าผู้ใด

นางอภิเษกกับราชา

แต่ภายในของนางต่างจากภายนอก

จิตใจของนางชั่วร้าย

ซ้ำยังสนใจแค่ความงามของตน

กับพลังที่มันมอบให้

เพื่อปกป้องพลังนั้น

นางมีกระจกวิเศษอยู่บานหนึ่ง

ไว้สำหรับตอบคำถามง่ายๆ ข้อเดียว

กระจกวิเศษบอกข้าเถิด

ผู้ใดงามเลิศในปฐพี

ท่านไง ราชินี

สตรีเลอโฉมมีนับหมื่นพัน

ความงามราชินีไม่มีผู้ใดเทียมทัน

ราชินีองค์ใหม่ไม่รีรอที่จะยึดอำนาจ

นางเตือนภัยคุกคามร้ายแรง ที่มาจากอาณาจักรทางใต้

ราชาผู้ทรงธรรมปฏิญาณว่าจะปกป้องราษฎร

(ไม่ไหวหวั่น เที่ยงธรรม กล้าหาญ จริงใจ)

"เก็บเอาไว้"

"จนวันที่พ่อคืนมา"

แต่ราชาไม่หวนคืนมา

ความกลัวครอบงำอาณาจักร

และพลังของราชินีก็ยิ่งกล้าแกร่ง

นางเปลี่ยนพวกชาวไร่ให้กลายเป็นทหาร

ที่ภักดีแต่เพียงนาง

และช่วงชิงทรัพย์สินมาจากพวกคนรวย

นางบังคับให้สโนว์ไวท์เป็นทาส

และกักขังไม่ให้ออกนอกกำแพงปราสาท

ตราบใดที่กระจกตอบราชินีทุกวัน ว่านางคือผู้งามเลิศ

สโนว์ไวท์จะรอดพ้น จากภัยแห่งแรงริษยาของราชินี

"ไม่ว่าขึ้นยอดผา"

"ลงมาเหมืองกว้างไกล"

"อยากจะเห็นฟากฟ้า"

"สุกสว่างเพียงใด"

"มันเคยงดงามยังไง"

"จะได้พบเจออีกไหม"

"ไกลแค่ไหนอยากขอตาม"

ปีเดือนเคลื่อนคล้อย

ผู้คนแทบจะลืมเลือน

ว่าครั้งหนึ่งเคยมีเจ้าหญิงชื่อสโนว์ไวท์

"ที่ที่ล้วนดีงาม"

แต่ที่จริง

สโนว์ไวท์เองก็แทบจะลืมตัวตนเดิมเช่นกัน

ใครน่ะ

ขอโทษนะ

มีอะไรให้ฉันช่วยรึเปล่า

ไม่มี แค่ดูเฉยๆ

ช่วยวางคืนที่เดิมได้ไหม

ก็ได้แหละ แต่ราชินีมีเยอะเหลือเฟืออยู่แล้วนี่

เนี่ยเหรอข้ออ้างที่นายขโมยของ

เพื่อนๆ ฉันหิว ฉันก็หิว นี่แหละข้ออ้าง

เดี๋ยวฉันลองพูดกับราชินีให้

คิดเหรอว่าชนชั้นสูงจะยอมแบ่งให้คนอย่างเรา

เจ้าหญิงยอมแน่

สโนว์ไวท์น่ะ

ไม่มีใครเห็นหรือได้ข่าวสโนว์ไวท์ตั้งหลายปีแล้ว

ฉันว่านางช่วยใครไม่ได้หรอก

นางคิดแต่ว่าจะช่วยเหลือราษฎรได้ยังไง

งั้นช่วยไปบอกนางด้วยว่าบางที…

ถ้านางเลิกคิดแล้วลงมือทำ

น่าจะมีประโยชน์กว่า

มีคนบุกรุกเข้ามาในปราสาท รีบปิดประตู!

เธอก็เอาไปบ้างสิ

แล้วแบ่งที่เหลือให้เจ้าหญิงด้วย

คงไม่มีใครเคยบอกราชินี

ฉันว่าถ้าราชินีรู้ว่าผู้คนสิ้นหวังขนาดนี้

ท่านต้องอยากแบ่งปันอยู่แล้ว

อย่างน้อยก็ต้องลองดู

ถึงมันจะเป็นแค่คำขอพร

สโนว์ไวท์ ทำงานเสร็จรึยัง

เสร็จแล้วเพคะ

แบ่งงานกันทำนี่สำคัญมากนะ

หม่อมฉันอยากจะมาทูลเรื่องนี้พอดี

เรื่องแบ่งน่ะ

พูดมาซิ

เมื่อกี้ว่าไงนะ

คือว่า…

กราบทูลพระองค์

ราษฎรกำลังลำบาก และมันอาจจะไม่มากมาย

แต่ตอนหม่อมฉันเด็กๆ ท่านพ่อท่านแม่และหม่อมฉันจะไปเก็บแอปเปิล

เราจะเอามาทำพาย

- เสร็จแล้วออกไปที่หมู่บ้าน… - พายเหรอ

พายเป็นของหรูหรา ชาวบ้านไม่ต้องการความหรูหราหรอก

เดี๋ยวจะสับสนกันหมด

แต่บางทีอะไรที่เล็กน้อยพาชื่นใจ

ก็อาจช่วยให้เราเชื่อว่าการมีชีวิตอยู่ มีอะไรมากกว่าอยู่ไปวันๆ

ข้าไม่ยักจำได้ว่าเจ้าเป็นคนที่ชอบ…

ดื้อดึงกับความคิดตน

ขอประทานอภัย หม่อมฉัน…

แค่คิดว่าเราควรเมตตา

"ไม่ไหวหวั่น เที่ยงธรรม กล้าหาญ จริงใจ"

พิลึกจริง

สักวันเจ้าจะเข้าใจเอง ว่าคำพวกนี้มันช่างไร้ประโยชน์

แต่ในระหว่างนี้

ข้าจะบอกให้เอาบุญ

ดูนี่

สวยมากเลย ว่าไหมล่ะ

เพคะ ราชินี

อันหนึ่งอ่อนแอ ไร้ค่า เปราะบาง

ส่วนอีกอันแข็งแกร่ง ไม่โอนอ่อน

อยู่ยงคงกระพัน ไร้ตำหนิ

งามล้ำเลิศ

ไพร่ของข้าไม่อยากได้ดอกไม้หรอก

พวกมันอยากได้เพชร

- ฝ่าพระบาท… - ปล่อยฉันเซ่

เราจับผู้ร้ายคนนี้ได้ ตอนมันกำลังขโมยของกินในห้องเครื่อง

โกหกชัดๆ

เจ้าคือสมาชิกกลุ่มโจรในป่า

ที่ชอบลักขโมยโดยอ้างชื่อราชาใช่ไหม

ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ

ไม่ใช่ "สมาชิกกลุ่มโจร" แต่เป็นหัวหน้าโจร

ที่ภักดีต่อราชาที่แท้จริง

หาบ้านมันให้เจอแล้วเผาทิ้งให้ราบ

น่าเสียดายนะ

กระหม่อมไม่มีบ้านหรอก

งั้นพามันไปคุกใต้ดิน

- ทำให้มันร้องโหยหวนไปทั้งปราสาท - ราชินีเพคะ…

หม่อมฉันเข้าใจว่าต้องผดุงความยุติธรรม

แต่แบบนี้มันไม่เป็นธรรมเลย

เจ้าพูดว่าไงนะ

บทลงโทษไม่ควรรุนแรงเกินกว่าเหตุ

- และถ้าเป็นท่านพ่อ ท่านจะ… - ท่านพ่อเหรอ

ท่านพ่อเหรอ

ท่านพ่อคงมอบความปรานี

โทษทีสาวน้อย ก็ถูกของเจ้า

เจ้าโจรนี่ขโมยของของข้า

เพราะงั้นข้าจะขโมยของของมันบ้าง

ถอดเสื้อนอกกับรองเท้ามัน แล้วมัดไว้ที่ประตูให้หนาวตาย

ขังคุกใต้ดินเหมือนเดิมไม่ได้เหรอ

เอามันออกไป

เดี๋ยว เขาไม่รอดแน่ เมตตาเขาเถอะ