365 Days: This Day

NETFLIX MEMPERSEMBAHKAN

Awak tak patut ada di sini.

Saya tak pakai seluar dalam.

Saya tak jumpa pakaian sopan.

Rumah baharu, koleksi pakaian baharu, tapi masalahnya tetap sama.

Apa jadahnya awak buat di sini?

Kamu tak senonoh, tahu?

Kamu biadab.

Tak berakhlak! Otak kotor!

Massimo, awak perlu pergi! Nasib malang jika nampak pengantin sebelum majlis.

Apatah lagi berasmara dan rosakkan solekannya!

Awak buat saya marah. Nenek Krysia akan sakit jantung.

Awak cemburu?

Dengar sini.

Tolong hormati tradisi Poland, okey?

Awak boleh sertai kami jika mahu.

Pergi!

Adios, amigos. Ciao, bella! Atau apa-apa dalam bahasa awak.

Jumpa lagi!

Semua sepatutnya indah. Majlis, gaun dan awak. Saya pula?

Saya sepatutnya relaks.

Lihat diri awak.

Saya malas nak cakap apa-apa, tapi awak tak merokok sebelum ini.

Jika awak nak pura-pura jahat, teruskan.

Tapi kita perlu jelas.

Awak belum beritahu dia, bukan?

Okey. Bukan urusan saya.

Awak cuba beritahu dia, betul?

Saya fikirkannya setiap hari.

Massimo tak boleh tahu saya hamil.

Idea yang bernas.

Rahsia gelap ialah asas kukuh untuk mana-mana hubungan.

Apa patut saya cakap?

Dia kehilangan anak di dalam terowong ketika saya hampir mati?

Awak rasa apa dia akan buat?

Apa?

Mereka bukan orang biasa.

Perang akan meletus.

Perang? Tolonglah.

Awak kenal Massimo.

Dia takkan lupakannya.

Awak tahu erti "dendam kesumat"?

Kita di Sicily, awak tahu?

Tentulah saya pernah dengar.

Digunakan dalam filem. Semua orang tonton. Saya tahu ertinya.

Celaka.

Saya tak terfikir.

Ia keputusan paling sukar bagi saya.

Maafkan saya.

Awak wanita paling tabah yang saya kenal.

Ingat, awak tak keseorangan. Saya ada.

Jadi, awak cinta dia?

Okey, cukuplah.

Mari baiki solekan saya. Saya janji takkan lupa seluar dalam saya.

Nah, pilihlah warna yang awak mahu.

Apa saya cakap? Semuanya putih.

Mari lari daripada semua huru-hara ini.

Awak ada sejam.

Kemudian, saya akan buat apa-apa yang saya mahu kepada awak.

Tidak. Saya akan buat apa-apa kepada awak.

Duduk.

Saya tak mahu sakiti awak.

Sekarang, saya mahu awak buat macam yang saya suka.

Awak fikir bunga ini akan buat saya lupa

yang awak lebih suka bersama kawan-kawan Mafia awak semalam

berbanding saya?

Tidak.

Tapi ia buat awak senyum.

Bagaimana rupa saya?

Macam kali pertama, sayang.

Bulan madu ini pasti sempurna, suami.

Celaka.

Celaka.

Wah! Awak tukar gaya rambut!

Selamat pulang!

Bagus dapat jumpa awak juga. Saya tak tahu kami patut bawa makanan.

Saya hidup sepuasnya. Saya jatuh cinta.

Bila pula ia terjadi?

Awak orang yang paling tak patut kritik saya.

Saya fikir tentang perabot yang perlu ditukar.

Boleh awak tolong senaraikan perabot yang dah tercemar?

Nak raspberi? Ia lampone dalam bahasa Itali.

Simpan sajalah lampone awak itu.

Saya cadangkan kamu berdua berbual di tempat lain

kerana saya dan Domenico perlu bekerja.

Tentu sekali, apabila dia pakai sut biasa dan bukan…

Apa itu, kek?

Tidak.

Saya atur lawatan untuk kamu.

Saya perabot untuk dipindah-pindahkan?

Saya nak awak berseronok.

Betulkah?

- Ini bukan gurauan. - Pakaikan saja tali cawak pada saya.

Nampaknya bulan madu dah tamat.

Diam.

Bertenang. Bagus jika kita dapat bercuti.

Dah lama awak pergi hingga saya lupa rupa arak.

Aku tunggu di pejabat.

Baiklah.

Kenapa awak termenung?

Mudah saja.

Saya seronok di sini.

- Itu sebabnya awak begitu serius? - Saya tak serius.

Saya cuma tunjuk rasa sesal saya. Ia tentang Massimo.

Dia mencuba. Dia atur lawatan untuk kita. Saya dah jadi macam ibu saya.

Tak, lebih teruk. Awak jadi macam isteri.

Terima kasih, saya boleh harapkan awak.

Sama-sama, saya sentiasa membantu.

Begini, ia mudah sebenarnya.

Awak tahu apa Massimo suka, jadi buatlah.

Celaka!

Saya ada idea.

Dah lewat.

Tentu awak boleh luangkan beberapa minit lagi.

Saya janji awak takkan menyesal.

Saya tahu.

Tapi dah lewat. Saya perlu pergi.

Kita dah kembali ke kehidupan normal. Bukankah begitu, sayang?

Oh, ya.

Awak cantik.

Celaka!

- Sial. - Ketuklah pintu.

Bersiap, kita nak pergi.

Domenico takkan ke mana-mana lagi.

Ola, saya kembali 30 minit lagi.

Pastikan awak dah siap, okey?

Setidaknya, berpakaian.

Atau tanpa dia di atas awak!

Kita perlu sudahkannya.

Oh, ya!

Awas kaki awak!

Tunggu.

Awak kaya tapi kita perlu berlari di atas rumput.

Hai, George!

Hei!

Biar saya pandu kali ini.

- Kita dah sampai. - Ayuhlah.

- Apa? - Siapa nak bayar jika kemalangan?

Saya memandu di Wlochy, Warsaw. Tentu saya boleh memandu di sini.

Masuk.

Tidak.

Pergi.

- Tidak. Awak nak saya duduk dan melambai? - Pergi. Cepatlah.

Okey, saya akan duduk dan melambai.

Saya suka duduk dan melambai. Tengoklah.

Selamat tinggal!

Pergi.

- Ingat bagaimana kita bertemu? - Tidak.

Ingat mak awak selalu di tingkap sambil memegang pinggan?

- Mak! - Mak!

Berapa usia kita ketika itu?

Enam tahun?

Masa itu pun awak dah ada serbuk di pinggan.

Tolonglah! Itu cuma serbuk jeli.

Kita makan menggunakan jari dan bermain kasut roda. Ingat?

Sejujurnya? Saya lebih suka kini, selepas 20 tahun.

Kasut roda saya tak selaju Ferrari. Bukannya saya tak cuba.

- Awak tahu sesuatu? - Ya?

Tak kiralah apa-apa yang kita pandu atau makan,

asalkan kita bersama.

Selamanya.

Saya boleh berjalan ke mana-mana dengan awak.

- Saya sayang awak. - Saya sayang awak.

Semua okey?

- Ya, terima kasih. - Bagus, terima kasih.

Saya rindu keluar berdua begini.

- Kebelakangan ini, semuanya tak kena. - Betul.

Sial.

Selamat tengah hari!

Tiada pencuci mulut kali ini.

Kita pergi.

Kita pergi. Awak dengar?

Saya kata,

kita pergi.

Don Massimo Torricelli,

saya ada keperluan.

Saya tahu permulaan hubungan kita tak begitu lancar,

atau menjijikkan.

Awak culik saya dan ia menjijikkan.

Tapi saya jatuh cinta pada awak, dan kita bersama kerana saya pilih.

Awak tak boleh kawal orang dan saya takkan biar awak kawal saya.

- Saya isteri awak, bukan askar awak. - Apa yang awak merepek?

- Saya cuma mahu lindungi awak. - Ini bukan perlindungan.

Ini penjara.

Saya tak boleh hidup tanpa buat apa-apa.

Saya ingin cabaran.

Tumpang tanya.

Pn. Torricelli, betul?

Saya tak mahu mengganggu.

Pn. Torricelli?

Ya.

Laura.

Saya tukang kebun baharu, Nacho.

Nacho?

Nacho. Selamat bertemu.

Cantik topi awak.

Ya, saya tahu. Terima kasih.

- Nacho? Tak macam nama orang Itali. - Ia nama gelaran.

Keluarga saya dari Sepanyol.

Awak pula? Awak berasal dari mana?