La Dolce Villa

Ευχαριστώ.

Μοντετζάρα...

Πέντε. Αποβάθρα πέντε.

Να σε βοηθήσω να ανέβεις τις σκάλες;

- Τι; - Θα το πιάσω από κάτω.

- Ναι; - Ευχαριστώ.

Εντάξει. Γεια σου!

Θεέ μου, τι κουκλί!

Ωραία, έφτασες σώος κι αβλαβής.

Όχι ακόμα. Η πόλη είναι στη μέση του πουθενά.

Πας διακοπές ύστερα από χρόνια.

Κανένα ταξίδι στην Ιταλία δεν είναι διακοπές.

- Μην αρχίζεις πάλι με την κατάρα. - Άκου.

Υπάρχει κατάρα. Την πρώτη φορά, έχασα διαβατήριο.

Μετά, στο ταξίδι του μέλιτος, κολλήσαμε γρίπη κι έβρεχε κάθε μέρα.

Δεν το πιστεύω ότι η Λιβ άντεξε.

Ευτυχώς είδα στο Instagram ότι θ' αγοράσει ένα σπίτι του ενός ευρώ.

- Δεν το αγόρασε ήδη; - Ίσως την εμποδίσω.

Θα βρω την κόρη μου και θα τη φέρω σπίτι.

Είσαι ο Έρικ Φιλντ στην Ιταλία, όχι ο Λίαμ Νίσον στο Αρπαγή.

Ναι, σωστά. Σου έστειλα μια παρουσίαση για τη Νόρθσταρ.

Ωραία. Χαλάρωσε, τότε. Απόλαυσε το τοπίο.

- Εντάξει, τα λέμε μετά. - Ναι, σύντομα.

ΜΟΝΤΕΤΖΑΡΑ

Έπρεπε να κάνω το Instagram μου ιδιωτικό.

Η κόρη που ήξερα θα έλεγε "Γεια σου, μπαμπά".

Γεια σου, μπαμπά.

Θα το δεχτώ. Μια αγκαλιά για τον γέρο σου;

Έλα τώρα.

Ευχαριστώ.

Γιατί ήρθες εδώ; Νόμιζα ότι δεν θα ερχόσουν ποτέ στην Ιταλία.

Κάνω μια εξαίρεση για σένα,

την καλή μου κόρη που έφυγε νύχτα.

- Με νυχτερινή πτήση. - Δίχως λέξη.

- Σου έστειλα στο WhatsApp. - Στο What... Τι;

- Χάθηκες. - Είμαι στα σόσιαλ.

Και κατέληξες να αγοράσεις ιταλική βίλα; Ενεργοποίησες το SOS του Μπάτμαν...

- Όχι. - Το έκανες.

- Αναμφίβολα. - Καλά. Όπως θες, Μπατμπαμπά.

Θα σε αφήσω στο ξενοδοχείο. Πάω με τη δήμαρχο να δούμε σπίτια.

Να δείτε;

Δεν έκλεισε;

Έξοχα. Δεν άργησα πολύ.

Νομίζεις ότι θα με σταματήσεις;

Αυτό σηκώνει καφέ.

Υπέθεσα ότι θα τη βαριόσουν την Ιταλία. Θα έτρωγες πίτσα, θα έβλεπες αρχαία,

θα γοήτευες με τα σπαστά ιταλικά σου.

- Υπέθεσες. Δεν ρώτησες. - Πώς; Δεν έχουμε επαφή.

Ήμουν απασχολημένη. Δούλευα. Δίδαξα αγγλικά στο Μιλάνο.

Έκανα την νταντά στη Φλωρεντία. Μάζεψα ελιές.

Προ ημερών πήγαινα να δουλέψω σε ένα φεστιβάλ.

Μπήκα σε άλλο τρένο κατά λάθος και κατέληξα εδώ.

Και ήταν μπουμ.

Τι μπουμ; Λείπουν κομμάτια από την ιστορία.

Πρέπει να το νιώσεις. Η Μοντετζάρα είναι συναίσθημα.

Εγώ νιώθω μόνο τζετ λαγκ. Περνάμε στη βλακεία "Αγόρασα βίλα";

Ισχύει. Οι μικρές πόλεις δίνουν παλιά σπίτια τσάμπα για να έρθουν νέοι.

Η δήμαρχος μου ανέλυσε όλο το σχέδιο.

Άρα παραδέχεσαι ότι είναι σχέδιο.

Έκανα αίτηση, με δέχτηκαν, και είμαι Μοντετζαρανή τώρα.

Μα εγώ υπέθεσα...

Πάλι αυτή η λέξη.

...ότι θα γύριζες στο Οχάιο.

Θα είχες συγκάτοικο, μισθό, οδοντιατρική ασφάλεια.

Ξέρεις, ενηλικίωση.

Αγοράζω σπίτι. Δεν είναι ο ορισμός της ενηλικίωσης;

Αμόρε, έπρεπε ν' ανοίξω το καφέ.

Αγαπάς αυτό το καφέ πιο πολύ από μένα.

Σας αγαπώ το ίδιο.

Το ίδιο, Τσέζαρε; Σοβαρολογείς;

- Βασικά... - Αλήθεια;

- Όχι το ίδιο... - Δεν το αντέχω αυτό!

Φίλοι σου είναι;

Ο Τσέζαρε και η Ντονάτα. Χωρίζουν σχεδόν κάθε μέρα.

- Τσάο, Ολίβια. - Τσάο.

Τσάο, Τσέζαρε.

Δυο καφέδες, παρακαλώ.

- Ευχαριστώ. - Δυο καφέδες στην Ολίβια.

- Ευχαριστώ. - Παρακαλώ.

Σήμερα ίσως να πιει αυτή η κούκλα έναν καφέ μαζί μου.

Η γοητεία σου δεν πιάνει, Τζοβάνι.

Δεν μου έχουν ξαναρίξει τέτοιο χι.

Αποκτάς νέες εμπειρίες.

- Θα πληρώσω τους καφέδες. - Ευχαριστώ.

Αλλά ένα σπίτι είναι λίγο πιο ακριβό από τον καφέ.

Έχω το καταπίστευμα της μαμάς.

Θα έπρεπε να το ρευστοποιήσεις και να χρωστάς φόρους.

Άλλη μια λέξη ενηλίκων.

Δεν με πείθεις με το θέμα της ενηλικίωσης.

Από όσο ξέρω, είσαι ενήλικη, Λιβ. Έλα τώρα. Εσύ απλώς...

Παιδιά, έτσι;

Σε τρελαίνουν. Προσπαθείς να τους αφήσεις λίγο χώρο.

Να βρουν τον δρόμο τους. Να είσαι κουλ μπαμπάς.

Αλλά να μην είσαι κουλ με τις κακές ιδέες.

Όχι ότι ρωτάει τη γνώμη μου.

Έτσι την ξεγέλασαν με την απάτη του σπιτιού για ένα ευρώ...

Τέλεια! Γνωριστήκατε.

- Τι; - Μπαμπά, η Φραντσέσκα Πούτσι.

- Δήμαρχος της Μοντετζάρα. - Καλώς ήρθατε, κύριε Φιλντ.

Γαμώτο.

- Μπατμπαμπά, τι έκανες πάλι; - Μάλλον θέλει να κάνει πίσω.

- Ακριβώς. Κάνουμε πίσω. - Όχι, δεν κάνουμε πίσω.

Ξεκινήσαμε τα χαρτιά και δεχτήκαμε την κατάθεση των 5.000 ευρώ.

Τι; Νόμιζα ότι κάνει ένα ευρώ.

Είναι μια τυπική διαδικασία. Εγγύηση ότι θα ολοκληρωθούν οι εργασίες.

Τα έβαλα στην κάρτα μου. Θα μου επιστραφούν.

- Άρα είναι όντως απάτη. - Θα δω σπίτια σήμερα.

Εντάξει;

Αφήστε μας λίγο, παρακαλώ.

Γιατί είσαι τόσο κολλημένη με αυτό;

Στο νοσοκομείο βλέπαμε με τη μαμά τέτοιες βίλες στο ίντερνετ.

Με όλα τα πριν και τα μετά, και λέγαμε τι θα κάναμε διαφορετικά.

Θα κάναμε αίτηση όταν γινόταν καλά.

Νόμιζα ότι ήταν μια ονειροπόληση για να ξεπεράσεις μια δύσκολη εποχή.

Ήταν όντως μια ονειροπόληση, γι' αυτό θέλω να την κάνω πραγματικότητα.

Η μαμά ήταν πολύ περήφανη που ήταν μισή Ιταλίδα.

Στην Ιταλία νιώθω πιο κοντά της.

Γιατί δεν μου το είπες;

Μάλιστα. Επειδή δεν ακούω.

Εντάξει.

Φραντσέσκα;

Εντάξει! Ας δούμε τι αγοράζεις με ένα ευρώ εδώ.

Σπίτι

νούμερο ένα.

Περίμενε. Ναι!

Η τιμή του ενός ευρώ βγάζει νόημα.

Με ένα ευρώ θες την Καπέλα Σιστίνα;

Χρειάζεται λίγη τρυφερή φροντίδα.

Ας προχωρήσουμε.

Από εδώ.

Σπίτι νούμερο δύο.

- Φωτεινό κι ευάερο. - Όχι, δεν περιμένω την Καπέλα Σιστίνα.

Αλλά περιμένω να έχει ταβάνι.

Υπάρχουν και συγκάτοικοι. Μπορούμε να προχωρήσουμε.

Γρήγορα.

Σοβαρά;

- Ο Νίνο είναι ιδιοφυΐα στις ανακαινίσεις. - Ο κουνιάδος της είναι εργολάβος.

Είναι οικογενειακή απάτη.

Με συγχωρείτε ένα λεπτό.

Ακόμα και με ιδιοφυή εργολάβο, καταλαβαίνεις ότι θα το φτιάξεις μόνη σου;

Θα μάθω.

Διαφέρει από τη δουλειά της νταντάς και τα αναγεννησιακά φεστιβάλ.

Καταλαβαίνω το όνειρο, αλλά η πραγματικότητα είναι δύσκολη.

Ματέο, με ακούς;

Ναι, Φραντσέσκα. Ναι, γεια.

Είμαι εδώ με κάποιον από την εταιρεία συντήρησης δρόμων.

Η επιταγή της Μοντετζάρα ήταν ακάλυπτη ξανά.

Πάρε την πιστωτική έκτακτης ανάγκης από το κάτω συρτάρι.

Έχει κολλήσει.

Δώσε μια κλοτσιά.

Όχι, ούτε τώρα.

Πιο δυνατή. Κατάλαβες;

Πιο δυνατή.

Εδώ είμαστε. Ναι!

Ευχαριστώ, Φραντσέσκα.

Ωραία.

Ξέγραψε τα 5.000 ευρώ ως ένα ακριβό μάθημα ζωής

και πάμε σπίτι.

Έχω κι άλλο σπίτι να σας δείξω.

Δεν είναι στην επίσημη λίστα, αλλά νομίζω, Ολίβια, ότι θα σου αρέσει.

Πάμε, φιλενάδα.

Να μ' αρέσει; Το λατρεύω.

Είναι πανέμορφο. Κοίτα τις ελιές.

- Γιατί δεν είναι τελείως ερείπιο; - Ο ιδιοκτήτης πέθανε πέρυσι.

Εκκεντρικός γέρος. Μάριο ιλ Μπούρμπερο ή Μάριο ο Γκρινιάρης.

Μαλτέζε!

Εδώ είσαι, ανόητη κατσίκα. Ήταν το κατοικίδιο του Μάριο.

Η πόλη την ταΐζει εκ περιτροπής. Θα τη βάλω στην τιμή του ενός ευρώ.

Να δώσω ένα ευρώ για να την πάρετε;

Είναι μεγάλο.

Ναι.

Υπέροχα ταβάνια.

Χτίστηκε από έναν διάσημο αρχιτέκτονα, τον Γκρέκο.

Ελάτε.

Υπάρχουν υπνοδωμάτια.

Υπάρχει ρεύμα, υδραυλικά.

Είναι λίγο παλιά, αλλά δουλεύουν.

Και... Υπάρχει και τοιχογραφία. Ο Γκρινιάρης Μάριο τη ζωγράφισε ο ίδιος.

Βασικά, είναι όμορφη.

Τέλειο.

Ένα αυθεντικό ιταλικό δωμάτιο με θέα.

Στάσου.

Εδώ είναι η κουζίνα;

Ο Γκρινιάρης Μάριο δεν μαγείρευε. Βασιζόταν στον παλιό φούρνο μικροκυμάτων.

Μάριο, σε νιώθω, φίλε.

Η επιλογή αυτή είναι στάνταρ όταν ζεις μόνος.

Πολύ καταθλιπτικός, μπαμπά.

- Εσύ δεν μαγειρεύεις. - Όχι, αλλά μαγειρεύεις εσύ.

Μαγείρευες. Ο μπαμπάς έχει μυστικό.

Πριν γίνει βαρετός σύμβουλος εστιατορίων, ήταν επαγγελματίας σεφ.

Γεμάτος εκπλήξεις.

Αλλά έγινα σύμβουλος εταιριών για να φροντίσω την οικογένειά μου.

Αλλά ακόμα και τώρα, δεν ξανάγινες σεφ.

- Μ' αρέσει να μαγειρεύω για σένα. - Παράξενο. Έχεις καιρό να μου μαγειρέψεις.

Αυτό προϋποθέτει να έρχεσαι για φαγητό. Κάποτε.

Ομολογώ ότι φύλαξες το καλύτερο για το τέλος.

Η βίλα δεν είναι στην επίσημη λίστα ακόμα.

Ήταν εργένης χωρίς διαθήκη,

οπότε πρέπει να ξεκαθαρίσουμε την κληρονομιά.

Μήπως το άφησε κρυφά στην κατσίκα;