My Dear Guardian (爱上特种兵)

Kakak telah luahkan perasaan.

Sungguh memalukan.

Kejutan!

Sudah puas menjerit?

Mak cik

merentasi masa ke sini?

Liang Mu Zi, kita pergi berjalan-jalan.

Sekarang?

Betul.

Skirt saya hari ini sangat cantik.

Sayanglah jika tak pergi berjalan-jalan.

Awak tak mengantuk?

Tak.

Saya dah tidur sekejap tadi.

Doktor Xia telah hidup semula sekarang!

Baiklah.

Lepaskannya.

Tak boleh, mak dah tak larat.

Marilah.

Tiga, dua.

Mak, kenapa ia tak boleh terbang?

Rasanya teknik yang kita guna salah.

Ia dah rosak.

Doktor Zhang.

Kenapa awak datang sini?

Mungkin kita ada jodoh,

jadi kita bertemu lagi.

Bagi saya.

Jangan sentuh layang-layang saya.

Layang-layang awak sakit.

Bagaimana awak tahu?

Saya ialah doktor, tentulah tahu.

Saya boleh tolong baikinya.

Baiklah, kamu baikinya.

Mak tuangkan air untuk awak.

Pegangnya.

Biar saya periksa.

Awak pandai atau tak?

Jangan risau.

Awak hanya berudu saja

semasa saya mula main layang-layang.

Apa itu berudu?

Anak katak.

Saya dah tahu apa masalahnya.

Tak mungkin saya ialah anak katak.

Awak bukan anak katak.

Saya akan jelaskan kelak.

Minum ubat ini.

Tak nak.

Layang-layang yang sakit harus dirawat.

Manusia yang sakit

juga perlu minum ubat.

Awak jamin layang-layang saya boleh terbang

selepas saya minum ubat ini?

Tentulah boleh.

Bukan saja layang-layang boleh terbang,

selepas minum ubat itu,

mungkin

awak juga boleh terbang.

Okey.

Jangan mungkir janji.

Saya janji.

Hati-hati, jangan terlalu gelojoh.

Ia tak pahit, kan?

Tak pahit.

Dah siap, cuba terbangkannya.

Okey.

Tarik panjang sikit.

Cukup.

Cukup.

Sedia.

Baiklah.

Okey, bersedia.

Kita mulakan.

Lari!

Ia dah terbang!

Lari!

Ia akan terbang jika awak lari.

Panjangkan talinya!

Panjangkannya.

Saya dah tak larat.

Saya tak patut ikut kata awak untuk mengayuh basikal datang ke sini.

Kita dah sampai jika pandu kereta.

Awak kejar masa?

Saya sangat letih.

Stamina awak begitu lemah,

bagaimana nak lakukan pembedahan?

Saya datang menikmati kehangatan matahari,

bukannya untuk temani awak berlatih.

Saya cuti hari ini,

boleh benarkan saya berehat sehari?

Kalau begitu, awak balik rumah

dan baring di sofa sambil baca novel.

Macam itu lebih selesa.

Jadi,

awak memang cemburu?

Tak.

Ada.

Awak cemburu.

Tak.

Hati awak

tak mampu menipu saya, Liang Mu Ze.

Rasanya awak minum air saya.

Betullah.

Apa yang betul?

Awak jawab soalan yang mana satu?

Ambil balik air awak.

Awak pasti?

Pasti.

Apa yang awak buat?

Basmi kuman.

Zhang Yi Chi, awak sungguh hebat.

Awak mampu sembuhkan semua benda.

Saya dah beritahu awak,

saya pakar main layang-layang.

Lain kali, boleh awak bermain layang-layang dengan saya lagi?

Lain kali, boleh awak bermain layang-layang dengan saya lagi?

Boleh, jika awak mahu.

Xiao Jun.

Soalan yang

awak tanya saya hari itu.

Adakah saya akan berkahwin dengan mak awak?

Sejujurnya,

saya harap

saya ada tuah itu.

Saya juga tahu,

tuah adalah untuk orang yang buat persediaan.

Oleh itu, saya bercadang

untuk tunjukkan keikhlasan kepada dia.

Saya akan guna cara yang

dia suka untuk bergaul dengannya

buat suatu tempoh masa atas kesudian dia.

Saya juga tak pasti

apa kesudahannya.

Kalau awak tanya emak awak

soalan ini,

dia juga tiada jawapan.

Beri kami sedikit masa,

boleh tak?

Bagaimana jika saya kata tak boleh?

Kalau awak kata tak boleh,

saya akan putuskan tali ini.

Jangan.

Jangan buat begitu.

Saya bergurau saja.

Kelak, awak boleh cari saya

jika ada kesusahan.

Baik.

Mari sini.

Pegang dengan ketat.

Baik.

Pegang baik-baik.

Saya dah pegangnya.

Berehatlah sebentar.

Baik.

Apa yang awak tulis?

Skrip filem.

Skrip?

Kawan yang perkenalkan kerja ini kepada saya.

Ia filem tentang seorang ibu tunggal

yang mengubah hidupnya

dengan reka gaun pengantin.

Cik Chen Meng Zhen,

berapa banyak lagi rahsia awak yang belum saya rungkai?

Terima kasih, Doktor Zhang.

Terima kasih sebab temani Xiao Jun,

bolehlah saya luangkan masa untuk tulis skrip.

Saya bukan temani Xiao Jun saja.

Tak kira awak temani siapa,

asalkan awak ikhlas.

Awak

pasti agak sukar

untuk besarkan anak sendiri, kan?

Pada awalnya,

saya juga berasa kalut.

Lama-kelamaan, saya pun dah biasa.

Sebenarnya, kadangkala

bukan Xiao Jun yang perlukan saya,

tapi saya yang perlukan dia.

Xiao Jun yang membuatkan saya

ada keterlibatan yang lebih mendalam dengan dunia ini.

Selepas saya bangun suatu hari itu,

saya dapati saya dah tak takut apa-apa.

Tak sangka anak saya

yang membolehkan saya jadi berani.

Ia menakjubkan, betul tak?

Saya dan Xiao Jun tak macam anak-beranak.

Kami macam kawan.

Bagi saya,

dia ialah seorang

anak yang sangat baik.

Saya harap bagi dia,

saya juga seorang ibu yang agak bagus.

Ini kali pertama awak jadi ibu,

awak dah lakukan dengan baik sekali.

Saya juga rasa begitu.

Awak makanlah.

Ambillah.