The Denunciation (La dénonciation)

"We leven in de vergetelheid van onze metamorfoses"- Paul Éluard

Dit verhaal begint in Parijs, rond 20 uur,

op 26 oktober 1961, algemene stakingsdag.

De krantenkoppen meldden "Vertraagd Parijs"

en dat het belastingvignet '62 turquoise zou worden.

Le Play-Boy

Het verraad

Patrice?

Bent u het, Patrice?

- Wat is er loos? - Ik weet het niet.

- Er is hier iemand. - Dat geloof ik ook.

Nee!

Pas op!

Georges Yvain werd vermoord

- Ja? - Het is uw vader.

- Neemt u hem hier? - In het bureau.

- Ik heb ook de post. - Bedankt, Lee.

Hij maakt het prima. Hij werd alleen neergeslagen.

Hij was zijn trui vergeten.

- Zijn trui? - Ja.

Hij ging zijn trui ophalen die hij vergeten was.

Nee, hij snapt er niets van. Wat zou hij moeten snappen?

Maar hij vermoordde hem niet.

- Wie? - Malterer.

Malterer. Oké. Ik zal het hem zeggen.

Eerste waarschuwing Als je praat, ben je er geweest

Zo, moordenaar...

De moordenaar maakt het goed.

- En die nare wond? - Een flinke migraine.

M'n vader belde. Zie je het voor je?

Ja, hij riep vast de ministerraad bijeen.

Bijna.

Je arme vader.

Wat had jij gedaan?

- Jij, zogezegd links... - "Zogezegd."

...ligt naast een dode activist, Georges Yvain.

- Ja, en? - Hij is wel minister.

- Wat zal hij denken? - Dat hij problemen krijgt.

Wel, de bar gaat om 20 uur open.

- Ik kom aan... - Hebt u een sleutel?

Meneer Georges heeft de sleutel, de barman.

Hij komt altijd eerder om te openen.

U was die dag iets te laat.

- Niet. - Mercier.

Commissaris.

Wat zei de heer Georges daarover?

De heer Georges zei dat hij precies om 20 uur aankwam

en dat hij tot 20.03 uur de deur probeerde te openen.

Het is dus onmogelijk, juffrouw,

dat u er eerder was dan 20.03 en een seconde.

- Dat zou kunnen. - Gaat u verder.

Ik kom dus aan en meneer Georges zegt dat hij de deur niet open krijgt.

We blijven het nog even proberen, we kloppen op de deur.

We vonden het vreemd.

Wist u dat er aan de binnenkant een knip zat?

Ja, maar die werd nooit gebruikt.

Goed. U bent dus op het politiebureau

een agent gaan halen om de deur te forceren.

Dat klopt.

Waarom denkt u dat de heer Georges

op de agent wachtte om de deur te forceren?

Dat leek ons verstandiger.

U had de indruk dat er binnen iets vreemds aan de hand was

en dat dat beter ontdekt kon worden met een getuige erbij.

En kent u hem?

Meneer Jussieu,

commissaris Mauroy heeft uw getuigenis al afgenomen.

Ja, ik zei alles wat ik wist.

Mijn medewerker, de heer Mercier, heeft die getuigenis hier.

In plaats van haar samen door te nemen, zou ik graag willen

dat u me opnieuw vertelt wat er gebeurd is.

Heel graag.

Het is allemaal begonnen met een trui.

Mijn vrouw en ik waren er met vrienden geweest,

Hugo Pirelli en zijn vrouw.

Mijn partner. Ik ben filmproducent.

Ja, dat weet ik.

- U zei "een trui". - Ja.

Toen we daar met de Pirelli's waren,

vond ik het op een gegeven moment erg warm,

ik bracht mijn trui dus naar de garderobe.

En ik vergat hem daar.

Daar kwam ik thuis achter.

Ik wilde 'm de dag erop ophalen.

En de volgende dag verliet ik even voor 20 uur

mijn kantoor, vlak bij Le Play-Boy,

en dacht: "Het is misschien open,

"ik ga mijn trui ophalen."

De deur zat dicht, maar er stond op: "De bar opent om 20 uur."

Ik wachtte dus een paar minuutjes met mijn krant.

Rond 20 uur, heel precies weet ik het niet,

want mijn horloge loopt iets voor,

ben ik teruggelopen en was de deur open.

Momentje.

- Neem me niet kwalijk. - Geen probleem.

De deur zat dicht. En een minuut later was hij open.

Ja.

Dan zijn er twee hypotheses:

of hij werd van binnen van de knip gehaald,

of iemand is van buiten naar binnen gegaan

of van binnen naar buiten.

Ik zag niemand naar binnen of buiten gaan.

Ik las de krant.

Dat is jammer.

Gaat u verder.

De zaal was donker.

Door de opening van een deur achterin viel een lichtstraal.

Ik had de voordeur achter mij opengelaten.

Het tochtte wellicht, want hij sloeg dicht.

Ik liep nog twee stappen naar voren

en ik stootte met mijn voeten tegen iets zachts.

Het was een lichaam dat op de grond lag.

Ik hoorde een zacht geluid.

De deur achterin ging open.

Er stond een vrouw...

in de opening.

Vanwege 't licht zag ik haar gezicht niet.

Toen kwam er een man aan. Zijn gezicht zag ik ook niet.

Zij moeten me gezien hebben, want ik stond in het licht.

Ze zeiden elkaar iets en de man kwam naar me toe.

Een jonge man, geloof ik, in elk geval groot

en dreigend.

Hij zag me wellicht voor iemand anders aan.

Hoe dan ook, ik dacht bij mezelf dat ik aardig in de nesten zat

en dat ik maar beter snel kon vertrekken.

Ik rende naar de uitgang,

waardoor een man binnenkwam,

we vochten even en ik kreeg

een slag op mijn hoofd, met een kruk, hoorde ik later.

En alles werd zwart.

Toen ik weer bijkwam, waren er veel mensen.

Een dokter, een agent...

Ik had enkele minuten geen idee wat er gebeurd was,

en toen begon ik het me te herinneren.

Ik was er met de schrik en een flinke bult van afgekomen.

Dank u.

Nog één ding...

Hebt u kunnen zien of de eerste man een wapen had?

Nee.

In uw eerste getuigenis

zei u dat de eerste man een mes had.

- Mercier? - Dat klopt, "een mes".

Dat zal ik dan wel gezegd hebben.

Ik lijk wel een valse getuige.

Dat geeft niets.

De arts zegt dat de klap die u kreeg

uw kortetermijngeheugen aangetast kan hebben.

Dat overkomt k.o. geslagen boksers vaak.

Soms krijgen ze hun geheugen terug, soms niet.

Voel u dus niet aangevallen als ik zeg dat het verhaal

dat u zojuist vertelde

nogal verschilt van uw eerdere getuigenis.

- Werkelijk? - Mercier.

In uw getuigenis zei u

dat u meteen het lichaam van Georges Yvain had gezien.

En nu: "Een lichaam dat op de grond lag."

Als ik "het lichaam van Georges Yvain" zei,

was dat omdat men zei dat hij het was en dat hij dood was.

Ik zag slechts een lichaam dat op de grond lag,

en niets toonde aan dat hij dood was.

Hij was al zo'n twintig minuten dood.

Mercier, er was nog meer, dacht ik.

Ja, aangaande de vrouw.

U zei zojuist

dat de eerste man direct na haar verscheen.

Gisteren zei u

dat ze een tijdje alleen in de opening stond

en dat ze iets gezegd had.

Ik weet heel zeker dat die man en die vrouw enkele woorden wisselden.

Verder weet ik het echt niet meer.

Maak u geen zorgen.

Dat was van belang geweest als u namen had gehoord

of een accent had waargenomen.

Tot slot: zou u deze foto's willen bekijken

en zeggen of er een u op een of andere manier opvalt.

Dit is vrijwel al het personeel van Le Play-Boy

en de artiesten die optreden.

Mocht er iemand van het etablissement in verwikkeld zijn...

Nee, ik zou het niet weten.

En deze?

Nee, ook niet. Wie is dat?

Het is Eddy Soulinas, die dienst deed als Yvains lijfwacht.

Het kende het slachtoffer erg goed.

Maar hij heeft uiteraard een alibi.

Werd u bedreigd, per brief of telefoon?

Nee.

Ik dank u voor uw komst en uw tijd, meneer,

maar ik zou u nog iets willen vragen.

Ik ga vanavond even naar Le Play-Boy,

om een beetje de sfeer te proeven tijdens de show.

- Zou u met me mee willen komen? - Ja, hoor.

- Als uw vrouw ook... - Dat zal ik vragen.

Hoe laat begint het?

Michel Jussieu dacht bij zichzelf dat hem iets

zeer onwaarschijnlijks overkwam.

Maar hij had een bult op zijn hoofd, het was echt gebeurd.

Georges Yvain kon hem niets schelen.

Maar die beleefde en geslepen agent begon hem al te irriteren.

En daarbij kwam dat hij de indruk had dat hij...

Je werd gevolgd?