The School for Good and Evil

‎(โรงเรียนแห่งความดีและความชั่ว)

‎(หลายปีก่อน ‎สองพี่น้องผู้ทรงพลังได้สร้างโรงเรียนแห่งหนึ่ง)

‎(เพื่อรักษาสมดุลระหว่าง ‎ความดีงามทรามร้ายในโลกเทพนิยาย)

‎(สองพี่น้องแบ่งสรรพลังอย่างสงบ ‎เป็นเวลาหลายชั่วกัลป์)

‎(แต่เรื่องมักไม่ค่อยจะสงบอยู่อย่างนั้น…)

‎นายโกงฉันนะ

‎สนามดวลมีกฎชัดเจน ห้ามใช้เวทมนตร์

‎ถ้าชนะก็ไม่นับว่าโกง ‎จะถือว่าโกงต่อเมื่อถูกจับได้

‎- อีกสักยกไหม ‎- ไม่ เราไม่มีเวลา

‎เดี๋ยวนี้ฉันสนุกแค่เวลาได้ประมือกับนาย

‎ฉันก็สนุกเหมือนกัน แต่เรามีหน้าที่ต้องทำ

‎ดูแลโรงเรียนสำคัญที่สุดที่เคยมีมา ‎ก็มีข้อเสียแบบนี้แหละ

‎และฉันเบื่อแล้ว

‎ราฟาล นายต้องการอะไร

‎ขออีกรอบ

‎เราทั้งคู่ใช้เวทมนตร์

‎ไม่ต้องยั้ง

‎มาเถอะน่า ริอาน

‎สอนวิชาให้น้องหน่อย

‎นายไม่เคยคิดจะหยุด…

‎ราฟาล พอได้แล้ว!

‎นายอาจจะพอ แต่ฉันเบื่อที่ต้องแบ่งคนละครึ่ง

‎ฉันต้องการทั้งหมด!

‎อย่า!

‎ราฟาล นายทำอะไรลงไป นั่นมัน…

‎มนตร์โลหิต

‎หามาตั้งหลายปี แต่ในที่สุดก็เจอเมื่อคืน

‎ราฟาล มันเป็นมนตร์ต้องห้าม

‎มนตร์จะกัดกินใจนาย นายคุมไม่อยู่หรอก

‎ฉันชอบความโกลาหล

‎ตั้งหลายพันปีแล้ว ‎นายให้ฝ่ายดีได้เปรียบมาตลอด

‎ฉันรักษาสมดุลคู่กับนาย

‎ถึงตาฉันแล้ว

‎ราฟาล

‎ถึงคราวฉันตั้งกฎบ้าง

‎และโลกจะต้องแตกต่างไปจากเดิม

‎เราร่วมมือกันได้นะ

‎ฝ่ายร้ายไม่ร่วมมือกับใคร

‎ฝ่ายร้ายไม่แบ่งปันใดๆ

‎ทำสำเร็จเมื่อไหร่

‎ฝ่ายร้ายจะไม่มีทางพ่าย

‎ไม่!

‎ยกโทษให้พี่ด้วย

‎(หลายปีต่อมา)

‎(ในดินแดนแสนไกลห่าง)

‎(นิทานบทใหม่เริ่มเปิดฉากขึ้น…)

‎กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ‎มีสาวน้อยคนหนึ่งนามว่าโซฟี

‎สุดแสนกล้าหาญ งดงามหาใดเปรียบ

‎สง่าล้ำหาตัวจับยาก

‎และชะตากำหนดมาให้เปลี่ยนโลกนี้

‎ขอพูดเป็นครั้งสุดท้าย

‎ยัยเด็กฝันเฟื่องสันหลังยาว

‎โงหัวเพ้อเจ้อของแกลุกจากเตียงเดี๋ยวนี้

‎โซฟี รู้นะว่าได้ยินเสียงฉัน

‎ใครก็ได้ช่วยที

‎รู้แล้ว ตื่นแล้ว ไม่ต้องพังประตู

‎พังแน่ถ้าอีกห้านาทียังไม่ออกมา

‎แล้วไม่ต้องประดิดประดอยทำผมไปอีกชั่วโมงล่ะ

‎อย่างน้อยก็ยังมีผมแล้วกัน

‎ไม่เอา อย่าซนสิลูกๆ

‎อรุณสวัสดิ์ค่ะ ครอบครัวที่รัก

‎อย่าเอามะเขือเทศไปเล่นเสียของ โซฟี ‎นั่นต้องเอาไว้ต้มใส่สตู

‎ถามจริงเลยนะ

‎ขณะเดียวกัน อีกฟากหนึ่งของเมืองกาวัลดอน

‎ออกไปชานเมือง ‎ในหมู่บ้านเล็กๆ บนเนินเกรฟส์ฮิลล์

‎มีเด็กสาวอีกคนนามว่าอกาธา

‎โธ่เว้ย

‎แข่งจ้องตาเก่งเกินไปแล้วนะ รีปเปอร์

‎ลงมานี่หน่อยได้ไหม แอ็กกี้

‎แม่กำลังจะทำยาเสน่ห์สูตรคุณทวด ‎ให้แม่ม่ายกรันเฟลด์

‎แต่เหมือนขาดอะไรสักอย่าง

‎- เฮมล็อค ‎- ใช่สินะ

‎อกาธาไม่รู้ว่าแม่เป็นแม่มดจริงๆ หรือไม่

‎เพราะแม่ไม่เคยปรุงยาอะไรแล้วได้ผล

‎แต่แม่ตั้งความหวังสูงสุดไว้กับตัวของอกาธาเอง

‎เพราะรู้ว่าลูกสาวมีคุณสมบัติเป็นแม่มดที่แท้จริงได้

‎คนรุ่นเดียวกับอกาธาก็คิดแบบเดียวกัน

‎แม่มด!

‎- จับเผาเลย! ‎- นางแม่มด!

‎สวัสดีจ้ะ สหายป่าตัวน้อย

‎- พวกเพี้ยน! ‎- ตัวประหลาด!

‎ให้ตาย เกลียดเมืองนี้ชะมัด

‎โชคดีที่สองคนนี้มีกันและกัน

‎มิตรภาพระหว่างเด็กสาวสองคนที่แตกต่างกันนี้

‎อาจดูแทบไม่น่าเป็นไปไม่ได้

‎แต่ทั้งสองมีสายสัมพันธ์พิเศษ…

‎โอ๊ย อี๋

‎ซึ่งสั่งสมมาตั้งแต่ยังเยาว์

‎เมื่อคุณแม่ของโซฟีเสียชีวิตไป ‎แม่ซึ่งรักเธอมากที่สุด…

‎อย่าได้ลืมนะจ๊ะ ลูกเป็นคนแสนพิเศษ

‎สักวันลูกจะเปลี่ยนโลกนี้

‎และจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีสุขชั่วนิรันดร์

‎ทำให้โซฟีได้พบกับเพื่อนผู้รักเธอยิ่งกว่า

‎- นั่นใครน่ะ ‎- ฉันทำมงกุฎมาให้

‎เสียใจเรื่องแม่ด้วยนะ

‎และใต้ต้นอธิษฐานประจำหมู่บ้านนี้

‎ทั้งสองก็ได้ผนึกสัมพันธ์ซึ่งรู้ว่าจะคงอยู่ไปชั่วชีวิต

‎ฉันบอกเป็นร้อยครั้งแล้วจริงๆ นะ ไม่เอา

‎ไม่ต้องแปลงโฉมทั้งตัวก็ได้

‎แค่เอาแตงกวาโปะตา ‎ขัดผิวใสด้วยผงหินภูเขาไฟไรงี้

‎หวัดดี ขี้เหร่

‎ไม่ตอบเขาหน่อยเหรอ

‎ไม่ได้พูดกับนาง พูดกับเธอ

‎เอริคบอกว่าเธอสาปเขา

‎- เอริคไหนนะ ‎- ไม่รู้

‎- เราเรียนห้องเดียวกันมาแปดปี ‎- เขาบอกว่าเธอมองหน้าเขาแปลกๆ

‎แล้วตอนนี้ก็คันคะเยอไปหมด

‎โทษที แต่ฟังแล้วเหมือนซกมกเองนะ

‎เอาจริง ไม่รู้จักเหาเหรอ

‎นี่ หุบปากเลย

‎เธอสองคนคิดว่าเหนือกว่าคนอื่นนัก ‎แต่ที่จริงก็เป็นแค่นังจองหองกับนังขี้เหร่

‎พวกตัวประหลาด

‎เอริคคือนี่เองไง

‎ฉันว่าเขาชอบเธอล่ะ

‎ใคร เอริคน่ะนะ

‎ขอโทษนะ เอริคไหนขออีกที

‎ฉันต้องไปซื้อเฮมล็อคจากคุณนายฟิชเชอร์ให้แม่

‎ฉันก็ต้องไปซื้อชายครุยสีเขียว

‎- งั้นค่อยไปเจอกันที่ร้านโดวิลล์นะ ‎- เดี๋ยว โซฟี ฉัน…

‎ก็ได้

‎ได้

‎แม่มด

‎มันเป็นแม่มด

‎หวัดดีจ้ะ

‎ว่าไงจ๊ะ เจ้าตัวเล็ก

‎ชอบใช่ไหมล่ะ

‎เธอคือเด็กที่อยู่ในสุสาน

‎บ้านอยู่ข้างๆ สุสาน ใช่

‎คือว่า ทุกคน…

‎หมายถึงทุกคนเลยจริงๆ บอกว่าเธอเป็นแม่มด

‎รู้ไหมว่าเมื่อก่อน ‎กาวัลดอนเราจัดการกับแม่มดยังไง

‎เราจับเผา

‎สวัสดีลาก่อนคุณพี่

‎เมืองนี้ไม่ต้องการแม่มด

‎เข้าใจไหม

‎เธอเป็นภัยต่อเหล่าคนดีศรีกาวัลดอน

‎ฉันว่ามันไม่มีหรอก ‎ไอ้คนดีศรีกาวัลดอนอะไรนั่น

‎- เธอโอเคไหม ‎- ฮื่อ ไม่เป็นไร

‎รีบไปกันดีกว่า

‎แวะโดวิลล์หน่อยเนอะ เผื่อมีอะไรใหม่ๆ เข้ามา

‎ไม่ต้องรีบกลับบ้านเหรอ

‎มาดูก่อนว่ามีหนังสือดีๆ ไหม

‎(ร้านหนังสือนิทานของโดวิลล์)

‎นักอ่านคนโปรดของฉัน

‎ดีแล้วที่แวะมาวันนี้

‎เมื่อวานเพิ่งมีหนังสือชุดใหญ่มาส่ง

‎- มีเรื่องผีไหมคะ ‎- มีจ้ะ พอจะมีเล่มที่ดูน่าสนใจ

‎เทพนิยายใหม่ๆ ล่ะคะ

‎จะเรื่องไหนเธอก็อ่านจนพรุนแล้วจ้ะ โซฟี

‎แต่ฉันเจอฉบับพิมพ์ครั้งเก่าๆ ที่น่าสนใจ ‎กองอยู่ในนั้นนะ

‎เอาเลย ลองค้นดู

‎นี่อาจจะถามเว่อร์ไปนะ

‎แต่เธอเคยคิดจะลองอ่านแนวอื่นบ้างไหม

‎แบบ เลิกอ่านหนังสือเด็กน้อยน่ะ

‎เปลี่ยนไปอ่าน "โลหิตแห่งโฮมุนคิวลัส" งี้เหรอ

‎ไม่เอาละ ขอบใจ

‎ขอซินเดอเรลล่าดีกว่า

‎ดูชุดในเล่มนี้สิ

‎เจอแล้วสินะ

‎ดูลายทองปั๊มนูนนี่สิ

‎ร. ด. ช. คือใครคะ

‎ไม่ใช่คนจ้ะ เป็นสถานที่ ‎โรงเรียนแห่งความดีงามและความชั่วร้าย

‎ไม่เคยได้ยินรึ

‎- มันอยู่ที่ไหนคะ ‎- ไม่มีใครรู้

‎อาจจะต่างเวลาหรือต่างภพ

‎แต่มีตำนานกล่าวไว้

‎ที่นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของเทพนิยายแสนสนุกทั้งหลาย

‎โรงเรียนดีงาม ‎ฝึกสอนเหล่าตัวเอกฝ่ายธรรมะ

‎โรงเรียนทรามชั่ว ‎ฝึกสอนเหล่าตัวร้ายฝ่ายอธรรม

‎- เท่าที่คนเล่ากันมา ‎- คนในโรงพยาบาลบ้าน่ะสิ

‎เรื่องนั้นฉันไม่แน่ใจหรอกนะ

‎เมื่อ 20 ปีก่อน มีเด็กสาวชื่อลีโอโนร่า ‎ถูกพาตัวไปจากหมู่บ้านเรา

‎ในคืนท้องฟ้าแดงฉาน

‎หลายคนเชื่อว่าโรงเรียนต้องการตัว ‎ไปทำอะไรสักอย่าง

‎แล้วเกิดอะไรขึ้นคะ

‎ไม่มีใครรู้

‎ไม่มีใครได้ข่าวอีกเลย

‎อย่างน้อยนั่นก็เป็นทางออกจากเมืองนี้ ‎เขารับนักเรียนใหม่รึเปล่านะ

‎พูดเล่นใช่ไหม

‎ใช่

‎"ถึง โรงเรียนแห่งความดีงามและความชั่วร้าย

‎ในฐานะว่าที่เจ้าหญิง ฉันปรารถนา ‎อยากเข้าสถาบันอันทรงเกียรติยิ่งแห่งนี้"

‎"ฉันขออนุญาตสาธยายคุณสมบัติที่มี

‎ซึ่งฉันเชื่อว่าทำให้ฉันเป็นผู้สมัคร ‎ที่เหมาะสมไม่เหมือนใคร

‎ตั้งแต่ยังเด็ก

‎ฉันรู้มาตลอดว่าชะตาของฉัน ‎ถูกกำหนดมาให้เปลี่ยนแปลงโลกนี้"

‎ด้วยพร้อมจะลองทุกทางเพื่อหนีจากชีวิตปัจจุบัน…

‎ขอให้มีอยู่จริงด้วยเถิด

‎โซฟีฝากความหวังอนาคตทั้งหมด

‎ไว้กับพลังของต้นอธิษฐาน

‎- ฉันเกลียดแม่เลี้ยงชะมัด ‎- อะไรนะ

‎โรงงานเปิดรับคนเพิ่ม นางจะให้ฉัน ‎ลาออกจากโรงเรียนไปทำงานหาเงินเข้าบ้าน

‎งั้นฉันจะลาออกด้วย ‎เขาฝากงานให้ฉันที่นั่นอีกคนได้ไหม

‎แล้วยังไงต่อ

‎เราก็จะเป็นชาวเมืองน่าเบื่อ ‎เหมือนคนอื่นๆ งั้นเหรอ

‎แอ็กกี้ แม่บอกไว้ว่าฉันจะต้องทำเรื่องยิ่งใหญ่

‎เรื่องที่ส่งผลสำคัญ

‎เพราะงั้นฉันจะหนีไปคืนนี้

‎เดี๋ยวนะ โซฟี ‎เธอไม่เคยออกจากกาวัลดอนด้วยซ้ำ

‎เธอไม่รู้ว่าโลกภายนอกเป็นยังไง ‎ไม่มีใครรู้สักคน