Brillo Box (3¢ off)

"ในปี 1964 แอนดี้ วอร์ฮอล ทำให้โลกศิลปะตื่นตะลึง"

"ด้วยการทำกล่องกระดาษ นับร้อยซึ่งเลียนแบบ"

"มาจากกล่องกระดาษ ของห้างสรรพสินค้า"

"แล้วนำมันมาจัดแสดง เป็นผลงานศิลปะ"

"บริลโล แผ่นขจัดคราบ ถูกลงสามเซ็นต์"

"ชิ้นที่มีชื่อเสียงที่สุด คือกล่องบริลโล"

"พ่อแม่ของฉันหมั้นกัน ในปีเดียวกันนั้น"

"พวกเขาแต่งงานกัน เริ่มสะสมผลงานศิลปะ"

"และซื้อกล่องบริลโลสีเหลืองนี้มา"

"ฉัน กล่องบริลโลของเรา"

"บางคนคิดว่าพ่อบ้า"

"คุณเรียกของแบบนั้น ว่าศิลปะได้ยังไง"

"มาร์ติน สกายเลอร์ พ่อของฉัน"

แต่นั่นแหละ คือส่วนที่สนุกของมัน

เวลาคนมีท่าทีแบบนั้น

การที่มันไร้บริบท

- "ริต้า สกายเลอร์ แม่ของฉัน" - "และเป็นศิลปะรูปแบบใหม่"

ทำให้แม่ชอบมันมาก แม่ชอบมันมากจริง ๆ

"แต่หลังจากนั้นไม่นาน พ่อฉันนำกล่องบริลโลของเรา"

"ไปแลกกับงานศิลปะ จากศิลปินอีกคนหนึ่ง"

- "นิวยอร์ก" - "กล่องบริลโล"

"ออกจากห้องนั่งเล่นของเรา ไปตามทางของมันเอง"

"40 ปีต่อมา"

"สองล้านดอลลาร์"

- สองล้านหนึ่งแสน - "สองล้านหนึ่งแสนดอลลาร์"

"สองล้านสองแสนดอลลาร์"

"40 ปีต่อมา"

"กล่องบริลโลใบเดิม"

- "มาร์ตินและริต้าซื้อมาหนึ่งพัน" - "ที่พ่อแม่ซื้อมา"

- "ในปี 1969" - "ในราคาพันดอลลาร์"

"ถูกนำไปขายในราคา สูงกว่าสามล้าน"

"ปี 2010 นักสะสมเอกชน ซื้อไป 3,050,500 ดอลลาร์"

"นี่คือเรื่องราว ของกล่องบริลโลของเรา"

- "พ่อแม่ของฉัน" - "คำถามแรกคืออะไร"

"คำถามแรกคือ พ่อเริ่ม สะสมงานศิลปะได้ยังไง"

สุดสัปดาห์แรกหลังลูกเกิด

"และแม่ของลูก ยังอยู่ในโรงพยาบาล"

- "ฉัน อายุหนึ่งสัปดาห์" - "พ่อมีเวลาว่างในวันเสาร์"

- "นิวยอร์กซิตี้" - "เพื่อนสนิทพ่อ"

"ที่เป็นนักสะสม งานศิลปะมือใหม่"

"พาพ่อไปดูงานตามแกลเลอรี"

ตอนนั้นเรายังเด็กกันมาก

และเรากำลัง เริ่มชอบทำอะไรสักอย่าง

"ตอนนั้นพ่อเพิ่งได้เป็น ผู้ช่วยอัยการเขต"

"เรายังไม่มีเงินเหลือใช้ กันมากนัก"

"ตอนนั้นภาพวาดกำลังเป็นที่นิยม"

"ศิลปะ"

"งานชิ้นแรกที่เราได้มา"

"คือภาพแนวแอ็บสแตรกต์ ของเจค เบอร์ท็อต"

"พ่อของพ่อมองภาพนี้ ที่ติดอยู่บนกำแพง"

แล้วสงสัยว่าเราถอดภาพ ไปทำความสะอาดหรือเปล่า

- "ปู่ของฉัน" - "พ่อต้องอธิบายให้เขาฟัง"

ว่านี่คือศิลปะแอ็บสแตรกต์ เอ็กซ์เพรสชันนิสม์

และสิ่งที่เขามองอยู่

นั่นแหละคือภาพวาด

"เวลาเราลองทำสิ่งใหม่ ๆ ถ้ามันไม่เป็นที่ยอมรับ"

มันก็จะกลายเป็น

เรื่องให้ถกกัน

"ศิลปะแอ็บสแตรกต์ เอ็กซ์เพรสชันนิสม์"

"กับศิลปะป๊อปอาร์ต กำลังแข่งกันในตอนนั้น"

"พ่อมองศิลปะทั้งสองประเภท"

เหมือนคนที่ไม่รู้จักศิลปะ สักประเภท

"ตอนนั้นเราสนใจ งานในรูปแบบใหม่ ๆ"

"และงานซึ่งในสมัยนั้น"

ยังมีราคาไม่แพง

"แต่เอาเข้าจริง พ่อว่า ความไร้เดียงสาของพ่อ"

- "ฉัน" - "ในเรื่องทั้งหมดก็มีประโยชน์"

เพราะมันทำให้พ่อ ซื้อแต่ของที่พ่อชอบ

ซึ่งเป็นสิ่งที่ควรทำนะ

"บริลโล"

"บอกได้ไหมว่าในปี 1969 แม่รู้อะไรเรื่องวอร์ฮอลบ้าง"

"ตอนนั้นเขาเป็นศิลปิน หน้าใหม่ที่กำลังมาแรง"

เขากำลังทำงานศิลปะ ที่หมิ่นเหม่

มันคือศิลปะแนวใหม่

ที่ตอนนั้น ยังไม่นับว่าเป็นศิลปะ

"ป๊อปอาร์ตคืออะไรกันแน่ คุณจะให้คำจำกัดความยังไง"

คุณไปถามไอวานได้ไหม

"เพื่อนสนิทของพ่อแนะนำพ่อ ให้รู้จักกับไอวาน คาร์ป"

"เขาเคยเป็น ผู้อำนวยการแกลเลอรี"

- "ลีโอ กัสเตลลี" - "ที่แกลเลอรีกัสเตลลี"

"จนกระทั่งเขา เปิดแกลเลอรีโอเคแฮร์ริส"

"ไอวาน คาร์ปมีความสำคัญ ในโลกแห่งศิลปะมาก"

"ความสัมพันธ์ ที่เขามีกับพวกศิลปินของเขา"

"และกับลูกค้าของเขา เรารู้สึกว่ามันไปทางเดียวกัน"

"และเขาเข้าใจศิลปิน เป็นอย่างมาก"

"ศิลปินที่กำลังดิ้นรน ทำตัวให้เป็นที่รู้จัก"

"และพยายามใช้ผลงานพวกเขา หาเลี้ยงตัวเอง"

"ที่แกลเลอรีโอเคแฮร์ริส ของไอวานนี่เอง"

"ที่พ่อฉันได้พบกล่องบริลโล เป็นครั้งแรก"

"งานชิ้นต่อมาที่เราซื้อมา คือกล่องบริลโล"

"ครั้งแรกที่พ่อเห็นมัน ในแกลเลอรีของคุณคาร์ป"

"มันเป็นแบบจำลองที่เหมือน กล่องกระดาษ"

"ที่ถูกส่งไปตามร้านอาหารเปี๊ยบ"

"มันเป็นกล่องบริลโล ที่มีขนาดเล็กกว่าปกติ"

"ตอนนั้น กล่องบริลโล สีขาวขนาดใหญ่"

"จะราคาแพงกว่า กล่องสีเหลืองมาก"

"กล่องสีเหลือง ไม่เป็นที่ต้องการ"

"เท่ากล่องสีขาว"

แต่มันถูกผลิตมาน้อยกว่ามาก

"เชื่อกันว่าวอร์ฮอล ผลิตกล่องสีขาวมา 93 ใบ"

"กล่องแผ่นขจัดคราบบริลโล 17 คูณ 17 คูณ 14 นิ้ว"

"และผลิตกล่องสีเหลือง มาเพียง 17 ใบเท่านั้น"

"กล่องบริลโล ถูกลงสามเซนต์"

"13 นิ้ว 1 หุน คูณ 16 นิ้ว คูณ 11 นิ้วครึ่ง"

"มันมีอะไรบางอย่าง ในคำว่าถูกลงสามเซนต์นั่น"

แทบจะบอกได้ว่ามันน่ารัก

เหมือนที่มีคนเคยพูดว่า

"เห็นแล้วอยาก หยิบกลับบ้านไปด้วย"

เหมือนเรากอดมันไว้ได้

- "ลอรา พอลสัน" - มันมีคุณสมบัติที่ยอดเยี่ยม

"ประธานบริหาร ฝ่ายศิลปะ บริษัทคริสตีส์"

ซึ่งต่างจากกล่องใบอื่น ๆ

ฉันว่าหลัก ๆ ก็เพราะขนาดของมัน

"กล่องบริลโลสีเหลือง ที่พ่อของฉันซื้อมา"

"เป็นหนึ่งในกล่องกระดาษ จากห้างสรรพสินค้าใบแรก ๆ"

"ที่แอนดี้ วอร์ฮอลผลิตขึ้น"

"วอร์ฮอลและผู้ช่วยของเขา"

"นำกล่องกระดาษต้นฉบับ มาแผ่ออก"

"ทำภาพพิมพ์แบบซิลค์สกรีน"

"แล้วพิมพ์ภาพกราฟิกที่คุ้นตา ของยี่ห้อไฮนซ์"

"เดลมอนเต้ เคลล็อกส์ แคมป์เบลล์ และบริลโล"

"ลงไปบนกล่องไม้ ในสายการผลิตเสมือนจริง"

"สำนักงานใหญ่ของวอร์ฮอล บนถนนเลขที่ 47 ทางตะวันออก"

"ก็ได้ชื่อว่าเดอะแฟคตอรี ไปในไม่ช้า"

"เดอะแฟคตอรี"

"เดอะแฟคตอรี กลายเป็นสถานที่สุดฮิต"

ถ้าไม่ใช่งานของวอร์ฮอล

พ่อคงไม่ซื้อกล่องบริลโล ของใครก็ไม่รู้มาหรอก

"เรารู้จักศิลปินกี่คน"

"ที่จะหยิบสินค้า ที่เราเองก็หาซื้อได้"

"จากชั้นวางของ ในห้างสรรพสินค้า"

เอามาทำเป็นงานศิลปะ ที่จะนำมาขายต่อสาธารณะ

แล้วยังขายงานแบบนี้ ได้ในราคาสูง

เขาเป็นอัจฉริยะ

"แผ่นขจัดคราบบริลโล"

การหยิบยืม คือคำที่ ในประวัติศาสตร์ของเรา

ใช้เรียกการที่ศิลปิน

"หยิบยืม" บางสิ่ง จากวัฒนธรรมกระแสหลัก

จากหนังสือ จากศิลปินคนอื่น หรือจากอะไรสักอย่าง

มันต่างจากคำว่า "ลอกเลียน" ตรงไหน

- "เอริก ไชเนอร์" - "ผมว่าเวลาเราหยิบยืมอะไรมา"

- "ผอ. พิพิธภัณฑ์แอนดี้ วอร์ฮอล" - "เรามักนำมันมาปรับในบางจุด"

"วอร์ฮอล คือศิลปิน งานแบบหยิบยืมที่ยิ่งใหญ่"

"และประสบความสำเร็จสูงสุด อย่างไม่มีใครเทียบ"

"เราเคยได้จดหมาย จากบริษัทแคมป์เบลล์"

"และโคคา-โคลา ให้หยุด กระทำการละเมิดลิขสิทธิ์"

แต่ไม่นานพวกเขาก็รู้ว่า

นั่นเป็นผลงานศิลปะที่ ถูกพูดถึงมากที่สุดในประเทศ

และพวกเขาไม่ขวางจะดีกว่า

ตอนที่แอนดี้ วอร์ฮอล เปิดแสดงกล่องบริลโลของเขา

ผมว่าทางบริษัทบริลโลมองว่า

มันเป็นการโฆษณาที่ดี ต่อบริษัทของพวกเขา

- "จอห์น อาร์มาลี" - มันทำให้พวกเขาน่าเชื่อถือ

- "ประธานและซีอีโอ" - จากการตอบรับ

- "สินค้าบริลโลและอาร์มาลี" - ของลูกค้าต่องานนี้

เพราะสินค้าที่อยู่ในกล่อง

วอร์ฮอลไม่ใช่คนโง่

การออกแบบ ของกล่องบริลโลนั้น

"เจสสิกา ท็อดด์ สมิท หัวหน้าผู้ดูแล งานศิลป์อเมริกัน ห้องสมุดฮันติงตัน"

มันทันสมัย เซ็กซี่

เป็นการออกแบบ ที่ยอดเยี่ยมมาก

- บริลโล - "ผมว่ากล่องนั่น"

- "ดีขึ้นเผื่องานหนักขึ้น" - "แสดงถึงการทำความสะอาด"

มันพูดถึงอ่างล้างจาน ที่มีน้ำและฟองสบู่อยู่เต็ม

"กล่องบริลโลต้นฉบับนั้น"

ออกแบบโดยจิตรกรแอ็บสแตรกต์ เอ็กซ์เพรสชันนิสม์

"ชื่อเจมส์ ฮาร์วีย์"

"เจมส์อยู่ในสายเดียวกัน"

"กับพอลล็อก และศิลปินแอ็บสแตรกต์"

"เอ็กซ์เพรสชันนิสม์คนอื่น ๆ อีกหลายคน"

"สมัยนั้น เขาต้องทำงานประจำ เพื่อเลี้ยงตัวเอง"

"แล้วบริษัทบริลโล ก็บังเอิญจ้างเขา"

"ให้สร้างผลงาน ที่กลายมาเป็น"

"หนึ่งในสัญลักษณ์ที่โดดเด่น และน่าจดจำที่สุดของบริษัท"

"วอร์ฮอลวาดภาพกล่องพวกนี้ ที่ถูกขนจากโรงงานไปร้านค้า"

"เราจะเห็นสีของกล่องที่มี สัญลักษณ์บริลโลตรงกลาง"

ในปัจจุบัน นั่นคงเป็น กล่องกระดาษลูกฟูกที่แพงมาก

ที่จะนำมาใช้ขนส่งสินค้า

"การแสดงผลงานกล่อง จากห้างสรรพสินค้าใหญ่ครั้งแรก"

"จัดขึ้นที่แกลเลอรีสเตเบิล ในนิวยอร์กซิตี้"

"แกลลอรีสเตเบิล นิวยอร์กซิตี้ 1964"

"นักวิจารณ์พูดว่า "เจ้าพวกนี้คืออะไรกัน""

""นี่เป็นศิลปะได้ยังไง""

"วอร์ฮอลทำอะไรของเขา เขาเป็นบ้าไปแล้วเหรอ"

"มันเป็นงานที่ไม่มีใคร กล้าสวนกระแสวิจารณ์"

"มันเป็นการคัดลอก สินค้าเชิงพาณิชย์"

มันเป็นเรื่องตลก ราวกับเป็นเรื่องโกหก

"แอนดี้อยากทำให้ดูเหมือนว่า"

"เรากำลังเดินเข้าไป ที่หลังร้านขายของชำ"

"และต้องปีนข้ามกล่องต่าง ๆ"

"มันเป็นเหมือน วิธีล้อเลียนเล็ก ๆ ของเขา"

ว่าพวกเรา ในฐานะลูกค้า

ต้องการซื้องานศิลปะ เหมือนกับอยากซื้อกล้วย

"นี่หรือคือแกลเลอรี หรือโกดังเก็บของ"

"วอร์ฮอลฝันว่าจะเห็นผู้คน"

ซื้อกล่องไม้ในราคาถูกสุด ๆ หนีบไว้ใต้แขน แล้วเดินออกไป

"ปี 1964"

"ราคากล่องบริลโลสีเหลือง 200 ดอลลาร์"

ถือว่าถูกมาก สำหรับงานของวอร์ฮอล

ต่อให้เป็นในยุคนั้นก็เถอะ