Inferno

"De Drie Moeders".

"Ik weet niet wat het mij gaat kosten

om te breken wat wij alchemisten "Silentium" noemen."

"De levenservaringen van onze collega's moeten ons hiervoor waarschuwen

om de onwetenden bang te maken met onze kennis."

"Ik, Varelli, een architect in Londen, ontmoette de drie moeders

en ontwierp en bouwde drie huizen voor hen."

"Eén in Rome, één in New York en de derde in Freiburg in Duitsland."

"Pas toen het te laat was, ontdekte ik dat vanaf deze drie plekken

de wereld wordt geregeerd door de drie moeders met lijden, tranen en duisternis,

Mater Suspiriorum, de moeder van de zuchten, de oudste, woont in Freiburg."

"Mater Lacrimarum, de moeder van tranen, en de mooiste van de zussen

regeert in Rome."

"Mater Tenebrarum, de moeder van duisternis, de jongste en wreedste van de drie

heerst over New York."

"En ik bouwde hun afschuwelijke huizen,

de plekken van hun vuile geheimen."

"Deze zogenaamde moeders zijn eigenlijk kwaadaardige stiefmoeders,

die niet in staat zijn om leven te creëren."

"Mensen geven ze ten onrechte een enkele maar angstaanjagende naam."

"In werkelijkheid zijn deze drie niet alleen moeders, maar ook zussen."

"Net zoals er drie Muzen, drie Gratiën, drie Nornen en drie Furiën zijn."

"Het land waarop de drie huizen zijn gebouwd

zal bezocht worden door dood en plagen."

"Zelfs zo erg dat het hele gebied omgeven is door een vieze geur."

"Dit is de eerste sleutel tot het geheim van de moeders."

"Zelfs de belangrijkste sleutel."

"De tweede sleutel die leidt naar het vreselijke geheim van de drie zussen,

is verborgen in de kelders van hun huizen."

"Daar vindt je zowel het portret als de naam van de zuster,

die in het huis woont."

"Dat is de locatie van de tweede sleutel."

"De derde sleutel bevindt zich onder de zool van je schoen."

"Daar is de derde sleutel."

"Mijn lieve broer Mark."

"De tweede sleutel is verstopt in de kelder."

Goedenavond.

Ik wil graag met je praten over het boek.

Welke?

Degene die je mij verkocht hebt. "De Drie Moeders".

Heb je het gelezen?

Een deel ervan.

Is dat verhaal slechts fictie, of zit er een kern van waarheid in?

Maakte het je van streek?

Het is niets meer dan een boek geschreven door een alchemist.

Er zijn veel boeken geschreven over spookhuizen.

Die Monster-Villa in Bagheria, vlakbij Palermo.

Het Pauwenpaleis in Brussel.

Het Salamanderhuis in Frankrijk.

Sommige mensen denken dat deze boeken pure fantasie zijn.

Anderen geloven elk woord.

Meestal zijn vrouwen de slechtste lezers voor dit soort materiaal.

Of de beste, als jij dat wilt.

Ze willen dit allemaal echt geloven.

Niet echt.

In dit boek wordt bijvoorbeeld gesproken over een walgelijke geur.

En hier ruik je overal een hele vreemde, bitterzoete geur.

Ze zeggen dat het uit de taartfabriek komt.

Hij is hier al zo lang als ik. Hou je er niet van?

Je zal er aan wennen. Dan merk je hem niet meer.

Maar dat is niet het enige vreemde toeval.

- Als je het boek hebt gelezen... - Er zitten mysterieuze delen in.

Maar het enige echte mysterie is dat ons hele leven

wordt beheerd door dode mensen.

Welterusten.

"De tweede sleutel is verstopt in de kelder."

- Ze was aan het rondsnuffelen. - We moeten alles snel verbergen.

- Ja, we kunnen beter weggaan. - Maar pas op.

Hij wil niet dat er iets verandert.

Dit is het beroemde refrein van "Va, pensiero".

Finale.

Deel drie.

"Nabucco" van Giuseppe Verdi.

"Mijn lieve broer Mark."

"Zoals jullie weten woon ik al een tijdje in een oud huis hier in New York."

Pardon, ik wil ergens anders heen.

Via dei Bagni, nummer 49.

Wat een vreemde geur.

Zo walgelijk zoet.

FILOSOFISCHE BIBLIOTHEEK

ABERTNY STICHTING PUBLIEKE TOEGANG

- Wat is er? - Niets.

- Zoek je iets? - Nee!

Ja, ik zoek een oud boek.

Wat voor boek wil je?

De titel is "De Drie Moeders". Ja, "De Drie Moeders".

Nou, het zou daar moeten staan. Vlak achter je.

Bedankt.

"Dit boek is noch fictie, noch een werk van verbeelding."

"Het bevat fragmenten van een dagboek,

welke ik vond tussen de persoonlijke papieren van een vriend."

"Een architect en zeer gerespecteerde alchemist genaamd Varelli."

"Varelli verdween vele jaren geleden onder mysterieuze omstandigheden."

"Dit dagboek zou de oorzaak van zijn vreemde dood kunnen helpen ophelderen."

"Omdat het Latijns is, hebben we besloten het ook zo te publiceren."

Sara!

Sara!

Sara!

De winkel gaat dicht.

Meneer?

Vergeef mij...

Meneer, excuseer mij.

- Ik kan de uitgang niet vinden. - De andere deur.

Het boek!

- We hadden naar de vergadering moeten gaan. - Ja, we moeten dit stoppen.

Welke verdieping?

Welke verdieping?

De vierde.

Nee!

Kan ik iets voor je doen?

Ik ben bang.

Ik ben bang om alleen te zijn.

Goed dan. De komende uren heb ik niets gepland.

Ik zal je gezelschap houden als je wilt.

Wat doe je, Sara? Studeer je nog of werk je?

- Ik ben een muziekstudent. En jij? - Ik werk in de sportsector.

Ik schrijf sportreportages voor televisie.

- Mag ik je een vreemde vraag stellen? - Hoe vreemd?

Heb je ooit gehoord van "De Drie Zussen"?

- Bedoel je die zwarte zangeressen? - Nee. Ik heb het over mythologie.

- De triade. - wacht even...

Als je het over spookverhalen hebt, daar geloof ik niet in.

- Hoe kan je dat zo zeker weten? - Ik geloof het niet. Dat is alles.

Geen filosofische discussies.

- En waar geloof je dan in? - Alles wat ik kan zien en aanraken.

Je hebt dit waarschijnlijk al eerder gehoord.

Het is Verdi's "Va, pensiero".

Hallo, Mark?

Ik heb de brief van je zus. Je vergat hem op de academie.

Heb je het gelezen? Je moet het lezen! Het is belangrijk!

Kom onmiddellijk naar mij toe. Ik wil vertellen wat er met mij is gebeurd.

- Wat gebeurt er? - Ik weet het niet.

Misschien is het elektrische systeem overbelast.

- Carlo? - Ja?

- Hey, waar is de stoppenkast? - In de berging!

De deur bevindt zich aan het einde van de gang! Maar ga daar niet heen!

Geen zorgen. Ik wil alleen de zekeringen controleren.

Prima, maar blijf praten, zodat ik weet waar je bent!

Dat doe ik.

Carlo?

- Waar ben je? - In de berging.

Ik heb de stoppenkast gevonden.

Ik kom eraan! Ik ben bang!

Carlo!

Carlo!

Carlo, wat gebeurt er?

Een momentje. Ik denk dat ik het nu heb opgelost.

Kijk.

Carlo?

Sara?

Sara?

Sara, ik ben het, Mark.

"Mijn lieve broer Mark."

"In het huis waar ik woon...

bevindt de derde sleutel zich onder de zool van je schoen."

"Kazanian."

Het was absoluut een idiote slager.

- Weet je al iets? - Nee, niets.

En jij? Weet jij wat er gebeurd is?

Ik weet niets. Ze was al dood.

Hallo? Hallo?

- Hoor je mij? Ik ben het, Mark. - Oh, Mark, eindelijk.

Praat wat harder, Rose, ik kan je nauwelijks horen.

Heb je mijn brief gekregen?

Ja... het is aangekomen, maar ik heb het nog niet gelezen.

- Waarom niet? - Er is veel gebeurd.

Hallo?

Ik hoor helemaal niets.

Kom onmiddellijk naar New York, Mark, als ik iets voor je beteken.

Ik kan je niet horen. Ik begrijp er niet van. Wat is er, Roos?

Beloof mij dat je onmiddellijk hierheen komt.

Zeker. Natuurlijk kom ik, maar...

Hallo?

Hallo?

Rose, hallo?

Mark?

Mark?

Wees voorzichtig.

G. GURDJIEFF 1877 - 1949

WOONDE HIER IN 1924

Deze gaat naar het gebruikelijke adres.

Mevrouw...

- Ja? - Ik ben Mark Elliot, de broer van Rose.

Ohja.

Ze woont in appartement 45, 4e verdieping.

Als je naar boven wilt, ik heb reservesleutels.

Bedankt.

- Ga je naar boven of niet? - Ja!

4e verdieping, aan de linkerkant.

Dit is de broer van mevrouw Elliot. Hij is net aangekomen.

- Hij komt uit Rome. - Ah, Italië!

Bedankt.

Hij wil met je praten.

Dat doet hij altijd als hij iets wil zeggen.

Zijn naam is professor George Arnold. Hij is al jaren erg ziek.

En wat doe jij voor de kost?

Oh, ik... ik ben een student... muziekelegie.

Oh fantastisch! Een professor in de toxicologie.

- We kennen nog twee jonge... - Nee. Geen toxicologie, muziekelegie.

- Heeft niets met medicijnen te maken. - Maar wat is het dan?