Jimi Hendrix: Electric Church

4 JULI 1970

HET ATLANTA POPFESTIVAL

HET LAATSTE GROTE POPFESTIVAL IN DE VS

500.000 MENSEN

ZIJN GROOTSTE PUBLIEK IN DE VS

TWEE MAANDEN LATER

GING HIJ VAN ONS HEEN

HET FESTIVAL WERD GEFILMD

MAAR NOOIT UITGEBRACHT

TOT NU

Jimi Hendrix.

Jimi Hendrix maakte van elke avond een magisch moment.

Het "Atlanta Popfestival" had de beste acts.

Meer nog dan "Woodstock".

Het was verbazingwekkend, groter dan "Woodstock".

Drie dagen met de meest ongelooflijke muziek

van de Allman Brothers, B.B. King, Bob Seger en Grand Funk Railroad.

Je wist nooit wat er zou gebeuren.

Het rockfestival-fenomeen was iets heel bijzonders.

Ik moest Jimi Hendrix hebben.

Iemand zou dit moeten filmen, dit wordt groots.

400.000 mensen, die kan je niet beheersen.

Het was 4 juli en men zou het volkslied horen, mijn god.

De manier waarop hij optrad, zijn componeren,

de manier waarop hij gitaar speelde...

Sommige mensen zijn groter dan hun instrument.

Hendrix behoort zeker tot die categorie.

Zijn manier van spelen kende geen grenzen,

noch de manier hoe ik me erdoor voelde.

Hij was altijd grenzen aan het verleggen.

Hij was een rasmuzikant, een echte ster.

Het "Atlanta Popfestival" in 1970 was het laatste van de grote popfestivals.

Een kleine pecanplantage in Atlanta was een plek

waar hij zijn concert kon geven.

Ik hoorde alleen over mensen die hun kleren uittrokken

en in elk mogelijk beekje sprongen.

We verzonnen het ter plekke.

De film lag 30 jaar onontwikkeld in mijn schuur.

Jimi stond voor een nieuwe vrijheid.

Het feit dat hij er niet bang voor was anders te zijn,

deed hem opvallen en onderscheidde hem van zijn tijdgenoten.

Hij was echt uniek.

Het was een unieke presentatie

BOB MERLIS PR WARNER BROS. RECORDS

van wie dan ook in de popmuziek, blank of zwart.

Er hing een waas van mystiek om hem.

We wisten niet waar hij vandaan kwam, want niemand zag er zo uit.

Zijn aantrekkingskracht kwam deels door zijn kleding

en doordat hij niet veel interviews deed.

Wel een paar, maar geen diepzinnige, en hij kreeg iets geheimzinnigs

door zijn manier van bewegen,

de manier waarop hij sigaretten rookte, de manier waarop hij gitaar speelde

en zijn bewegingen op het podium, die...

Hij had alle benodigdheden

om een unieke gitarist te zijn.

De manier waarop hij zich kleedde was uniek,

heel anders dan zijn tijdgenoten.

Mensen in de blues en R&B,

zoals Muddy Waters, James Brown, Wilson Pickett, enzovoort,

droegen glimmende, nette pakken.

Jimi zag er uniek uit, niemand zag er zo uit.

Hij kende wat wij de norm noemen maar al te goed.

Hij speelde met Little Richard, zag Wilson Pickett spelen,

de Isley Brothers, enzovoort, hij wist wat de conventie was.

Voor mij was hij net een filmster.

Hij was heel charmant. Heel knap, hij zag er goed uit.

Hij straalde zelfverzekerdheid uit. Je kon zien dat hij alles had meegemaakt.

Hij kreeg de eer die hem toekwam.

PAUL MCCARTNEY muzikant

Zijn verblijf in Engeland gaf hem het zelfvertrouwen.

We aanbeden hem allemaal. Hoe kon hij niet zelfverzekerd zijn?

Ik realiseerde me voor het eerst hoe bekend Jimi werd,

toen hij steeds meer publiek trok.

Aan het einde van de tour van 1968,

stonden de zalen vol met mensen.

De Amerikaanse gewoonte van twee optredens op één avond,

49 steden in 52 dagen, bracht ons op de rand van een burn-out.

We gingen van de Fillmore, of de kleine tentjes en theaters,

naar het stadium-gedoe

en toen kwamen de festivals echt van de grond,

met een veelvoud aan acts.

Het was mijzelf, twee roadies, Jerry Stickles en de truckchauffeur

en een gehuurde bus van 6 meter lengte die alles vervoerde.

Alles wat we met Jimi deden,

de muziekinstrumenten, de geluidsinstallatie, de gitaren,

de merchandising, het paste in die wagen en dat brengt me tot mijn gevolgtrekking

dat talent omgekeerd evenredig is

aan het aantal trucks datje nodig hebt om je spullen vervoeren.

We zochten de grootste gebouwen in de grootste steden.

Zo groot was de vraag naar Jimi Hendrix.

LARRY VAUGHN HENDRIX TOUR PROMOTOR

We wilden de grootste accommodaties.

Ja, Jimi was de grote ster. Een echte topper.

Hij kon 3100000 eisen,

wat voor die tijd veel geld was.

EDDIE KRAMER TECHNICUS

Jimi vond dat elk concert van hem zowel een sociale als een spirituele ervaring was.

Hij wilde mensen laten voelen dat ze in zijn huiskamer waren,

of later, in zijn eigen woorden, "in een kerk"

en dat het een gezamenlijke ervaring was.

Als dat goed verliep,

was er een zinderende uitwisseling tussen het publiek en het trio op het podium.

Het opwindende aan een Hendrix-concert was,

dat het een wisselwerking tussen hem en het publiek was.

Ik denk dat het publiek dat echt voelde.

Ik denk ook dat daardoor de mystiek rond Hendrix voortleeft tot op vandaag.

De mensen die het geluk hadden hem te zien optreden,

herinneren zich nog steeds

dat ze deel uitmaakten van een concert, naast het deel uitmaken van het publiek.

Die uitwisseling

is zo krachtig als maar kan.

Ik hoorde je eens over "Een elektrische kerk"

als zijnde een ambitie.

Was dit figuurlijk bedoeld of poëtisch, of wil je...

Eerlijk gezegd weet ik het niet. Het is een opvatting die ik heb.

We gebruiken elektrische gitaren, alles is tegenwoordig elektrisch.

De opvatting komt via elektriciteit naar de mensen.

Daarom spelen we zo luid,

het komt niet echt binnen via de trommelvliezen

zoals veel bands tegenwoordig doen.

Ze zeggen: "Wij gaan ook luid spelen, net zoals zij."

Ze hebben zo'n heel schril geluid en het is heel luid.

Wij willen met ons geluid de ziel van de persoon doordringen

en kijken of ze iets in hun geest kunnen doen ontwaken,

want er zijn zoveel slapende mensen. Je mag het zo noemen.

Hoe gaat ie? Alles goed?

- Ja. -Prima. Daar gaan we.

Zijn grootste zorg

was mensen te laten samenkomen en deel laten uitmaken van de muziek.

De open kerk was een concept

dat als je geen open tribuneplaatsen hebt,

je ze comfortabel kunt laten zitten onder die enorme tent,

bijna zoals de tenten op christelijke revivals.

Mensen hebben zo'n diepe verbinding met Jimi,

omdat hij werkelijk hield van wat hij deed.

Als je zoveel van iets houdt

en je talent hebt en het uit zich, dan raak je mensen emotioneel.

Als Jimi Hendrix het podium betrad, was er een zekere relatie.

Het was bijna transcendent.

Hij was niet alleen een fantastische gitarist,

maar zijn concerten waren haast spirituele ervaringen.

Heel erg bedankt. Heel erg bedankt.

De mensen hielden van hem.

Ze hielden van zijn persoonlijkheid, zijn muziek, de nummers

en hij kon niets fout doen.

De puurheid van intentie

die hij leek aan te wenden ten opzichte van zijn muziek.

Het componeren, het opnemen, alles gewoon.

Dat kwam over.

Gewoon omdat hij zo goed kon spelen.

PAU L MCCARTNEY MUZIKANT

We speelden allemaal gitaar, we konden wel wat,

maar hij kon veel meer dan wij.

In de loop der tijd blijft zuiverheid bewaard.

Veel andere dingen niet.

Als iets echt is, gaat het lang mee.

Het gaat mee zolang mensen luisteren.

Muziek heeft veel invloed op veel jonge mensen.

De politiek wordt... Ik weet het niet. Je weet het wel.

Een snuiter op tv en een snuiter uit Mississippi,

een boer uit Mississippi, je kan hem amper verstaan,

behalve als hij "Amerika" zegt, dus gaat hij op hem stemmen.

Maar door muziek is het waar of niet.

Als er zo'n grote groep mensen bijeenkomt,

laat het zien dat muziek betekenis heeft.

Voor de tijd van Dr Luther King, veranderde er veel.

Maar voor sommige mensen gaat na de opwinding alles weer langzamer,

en zeggen ze: "Ja, dat was gaaf. Waar kunnen we nu op feesten?"

Dat soort dingen. Er verandert veel,

maar nu is de tijd om dit alles te verbinden

en te tonen dat het tot liefde, vrede en harmonie leidt.

Wat we willen benadrukken, is

dat muziek buiten moet plaatsvinden, zoals bij een festival.

Net zoals men dat elders doet.

Veel kinderen uit het getto, of hoe je het noemt,

hebben het geld niet om door het land te reizen

om die verschillende zogeheten festivals te bezoeken.

Ik zou willen dat iedereen ze kon bijwonen.

Een totaal gemengd publiek.

Dat zou ongelooflijk zijn.

Atlanta was geïsoleerd van de landelijke muziekscène.

Niet zozeer qua talent,

maar qua connecties in de muziekindustrie.

De festivalcultuur begon zich te ontwikkelen.

Het begon mensen te dagen:

"Veel jongeren houden van deze muziek."

Alex Cooley was de bekendste promotor in het zuidoosten.

STEVE RASH, ATLANTA POPFILM REGISSEUR/PRODUCENT

In Atlanta was hij de man.

We hoorden op een radiozender

ALEX COOLEY PROMOTOR

gepraat over het tweede "Miami Popfestival".

Het waren alle bands die ik wilde zien, die nooit naar Atlanta kwamen.

Ik besloot dat dat mijn roeping was.

Miami POPFESTIVAL BIJ GULFSTREAM PARK

Ik ging terug naar Atlanta

en ik ging een partnerschap aan met 17 jongens.

We legden geld bijeen en deden het eerste "Atlanta Popfestival".

ATLANTA INTERNATIONAAL POPFESTIVAL

We verdienden er niets aan, maar het ging prima.