The Murder of Rachel Nickell

พ่อฮะ

ว่าไง

อยู่ข้างบนเหรอฮะ

อื้ม

พ่อฮะ ช่วยวาดแม่ลงบนกระดาษแผ่นนี้ได้ไหม

อเล็กซ์ มองพ่อนะ

ตอนที่ลูกเห็นคนไม่ดี เขาอยู่ข้างหน้าลูกแบบพ่อตอนนี้ไหม

หรือว่าอยู่ฝั่งนี้ หรือว่าอยู่ฝั่งนั้น

- อยู่ข้างหน้าผมฮะ - อยู่ข้างหน้าลูกเหรอ

- อืม - แม่เห็นเขาไหม

น่าจะไม่เห็น

เหรอ ลูกเห็นเขาก่อนเหรอ

ฮะ ผมเห็นก่อน

เขาพกกระเป๋าไหม

พกฮะ

เขาได้เปิดกระเป๋าไหม หรือมันเปิดอยู่แล้ว

เขาเปิดกระเป๋า

แล้วเขาหยิบอะไรออกมา

มีด

แล้วเขาทำอะไรกับลูก

- ผลักผมล้ม - เขาผลักลูกล้มเหรอ

ฮะ

คนไม่ดีเอาไปแทงแม่

เขาเอาอะไรไปแทงแม่

มีดฮะ มีดของเขา

ลูกเห็นเหรอ

ฮะ ผมเห็นมีด

เห็นตลอดเลยเหรอ

ผมเห็น ใช่ฮะ เห็นหมด

ลูกผมเห็นแม่ถูกฆาตกรรม

แต่ตอนนั้นไม่มีใครรู้หรอกว่า ต้องใช้เวลานานแค่ไหน

กว่าจะหาตัวคนร้ายเจอ

นั่น… พ่อมีอะไร

- มีกล้อง - มีไว้ทำไม

ไว้ถ่ายรูปลูกไง

มากอดกัน

เราไม่ค่อยชอบเนอะ อเล็กซ์

เรเชลกับอเล็กซ์คือแพ็คคู่

โลกของเรเชลในแต่ละวันจะหมุนรอบตัวเขา

เรเชลเป็นคนไม่ชอบของหรูหราแวววาว

เธอชอบความเรียบง่ายของชีวิต

ชอบอยู่กับคนที่เธอแคร์

เธอเป็นคนที่หาความสนุกได้จากสิ่งที่ธรรมดาที่สุด

รอไม่ไหวแล้ว

นอนเร็ว

ลูบมอลลี่หน่อย นอนลงแล้วลูบมอลลี่ดีๆ

ตอนนั้นผมเป็นพนักงานส่งของ ทำงานอาทิตย์ละห้าวัน

เดินทางไปทั่วประเทศ

ผมเตรียมรถมอเตอร์ไซค์จะออกไปทำงาน

เราบ๊ายบายกันไปแล้ว แต่ทั้งสองคนก็ยังตามออกมาส่งผม

พากันเดินลงบันไดมาโบกมือให้

นั่นคือความทรงจำที่สลักอยู่ในใจผม ภาพของพวกเขายิ้มแย้ม

ยืนจับมือกันอยู่ที่บันได

อเล็กซ์ในท่าทีผ่อนคลาย ส่วนเรเชลก็ดูน่ารักมาก

พวกเขาไปทุ่งวิมเบิลดั้นกันเป็นกิจวัตร

ที่นั่นขึ้นชื่อมาตลอดว่าปลอดภัย

และอเล็กซ์ต้องปล่อยพลัง หมาเราก็ด้วย

ไม่งั้นจะคึกเกินไป ทั้งคู่เลย

วันนั้นบังเอิญผมต้องไปลอนดอน

ถูกส่งไปแถวชานเมือง

ยุคนั้นไม่มีมือถือ

ผมเลยใช้วิธีโทรไปเช็คกับที่บ้านวันละสองครั้ง

ช่วงสายของวันนั้น ผมพักจากงาน

เจอตู้โทรศัพท์ที่ใช้งานได้

โทรเข้าเบอร์บ้าน

มีเสียงผู้ชายรับโทรศัพท์

เลือดในตัวผมเย็นเฉียบ

ผมรู้ทันทีว่าเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นแล้ว

เขาพูดว่า "ผมเป็นตำรวจ"

ผมถามไปว่า "เรเชลล่ะ"

เขาตอบว่า "เกิดอุบัติเหตุขึ้น"

ผมถาม "เธอตายแล้วเหรอ" เขาก็ "ผมตอบคุณไม่ได้"

ผมก็ "นั่นแหละคำตอบ"

แล้วผมก็ถามว่า "อเล็กซ์ล่ะ"

เขาบอกว่า "อเล็กซ์ปลอดภัย ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล"

เขาบอกว่า "อย่าไปไหนนะ เราจะส่งรถตำรวจไปรับ"

ทันทีที่วางหูโทรศัพท์ ผมก็ทรุดลงไปร้องไห้กับพื้น

อังเดร โดนเข้าที่ท้องเต็มๆ เลย

กดหยุดไว้ก่อน

นี่ ผมไม่…

ไม่รู้ว่าพ่อพูดอะไร

อันนั้นดีนะ

- ชอบแบบนั้นเหรอ - ใช่

ความเป็นจริงที่ผมเคยเชื่อมั่นพังลงไปในพริบตา

ผมอยู่ในสภาพที่

เรียกกว่าใกล้จะเสียสติก็ได้

วันที่ 15 กรกฎาคม 1992

ผมได้รับแจ้งว่า มีคนพาหมาไปเดินเล่นแล้วพบร่างมนุษย์

เรามีหน้าที่ต้องรับมือ กับสถานการณ์แบบนี้อยู่แล้วด้วยอาชีพ

ไม่ว่าจะเห็นอะไรเกิดกับเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ก็ต้องแยกอารมณ์ออกไปให้ได้

ผมเดินผ่านสนามหญ้า

แล้วก็เลี้ยวขวาเข้าไปในบึงเล็กๆ

สถานที่เกิดเหตุสภาพเลวร้ายมาก

ดูเหมือนเป็นการลงมือแบบคลุ้มคลั่ง

เหยื่อถูกทำร้าย ถูกลาก

ถูกแทง 49 แผลเข้าที่คอ หน้าอกและรอบๆ

ศพนอนในท่าที่มือหงายบังหน้าอยู่

เหมือนว่ายังพยายามป้องกันตัวเอง

เลวร้ายมาก

เจ้าหน้าที่สืบสวนบอกผมว่า เรเชลถูกทำร้ายจากด้านหลัง

ถูกแทงหลายแผล ถูกล่วงละเมิด

อเล็กซ์ถูกพบในลักษณะที่กอดร่างแม่เอาไว้

เจ้าหน้าที่ต้องแงะตัวเขาออกมา

เพื่อช่วยเหลือเขา

อเล็กซ์ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล

พอผมไปถึงที่นั่น

เจ้าหน้าที่บอกว่าอยากให้ผมคุยกับนักจิตวิทยาก่อน

แล้วค่อยเจออเล็กซ์

นักจิตวิทยาบอกว่า เด็กๆ มีความยืนหยุ่นทางจิตใจสูงมาก

สามารถผ่านเรื่องเลวร้ายที่สุดไปได้

เขาบอกว่าเด็กจำเป็นต้องรู้

ว่าเรื่องนี้จะอยู่ไปถาวร ว่าคนคนนี้จะไม่กลับมาแล้ว

พยาบาลอุ้มอเล็กซ์ออกมา ท่าทางเขาดูสงบอย่างเหลือเชื่อ

ใต้ตามีแผลบาด ที่แก้มมีรอยฟกช้ำ

และแววตาดูเครียดมาก

เหมือนแววตาคนแก่ แต่ตัวเป็นเด็ก

ผมอุ้มเขาขึ้น แล้วก็ทวนคำพูดของนักจิตวิทยา

เกิดอุบัติเหตุขึ้น

แม่ตายแล้ว แม่จะไม่กลับมาหาเรา

เขาจ้องผมท่าเดียว ไม่ได้ถามอะไร

แต่สีหน้าบอกชัดเจนว่า "ผมรู้แล้ว"

แบบว่า "พ่อไม่ต้องอธิบายเรื่องนั้นกับผมก็ได้"

อเล็กซ์ หันมาโบกมือให้แม่หน่อย

โบกมือหน่อย

เขาไม่ได้ถามอีกเลยว่าแม่อยู่ไหน ครั้งเดียวก็ไม่เคย

ตำรวจปิดล้อมทุ่งวิมเบิลดั้นทันที

หลังจากมีคนเดินผ่านมาพบร่างหญิงสาว ในสภาพเปลือยกายครึ่งตัว

ตำรวจบอกว่าเป็นเหตุฆาตกรรม และคนร้ายลงมืออย่างคลุ้มคลั่ง

โดยลูกชายวัยสองขวบของเธอ เป็นผู้เห็นเหตุการณ์

บรรณาธิการข่าวโทรมาบอกว่า

"เพิ่งได้ข้อมูลมาจากสายข่าว

เกิดเหตุแทงกันจนเสียชีวิตที่ทุ่งวิมเบิลดั้น"

"คุณต้องพาทีมไปที่นั่นเดี๋ยวนี้"

วิมเบิลดั้นเป็นย่านที่มั่งคั่งมาก

มีบ้านสวยๆ เรียงราย

ทุ่งวิมเบิลดั้นเป็นพื้นที่สวนสาธารณะ กว้างราว 2,700 ไร่

อยู่ติดกับใจกลางกรุงลอนดอนเลย

การฆาตกรรมเกิดขึ้นตอนกลางวันแสกๆ

และตำรวจบอกว่าฆาตกรน่าจะเปื้อนเลือดเต็มตัว

อีฟ ริชชิ่งส์ จากสกายนิวส์

เห็นได้ชัดว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจในที่เกิดเหตุ อยู่ในอาการสะเทือนใจ

มีคนเดินผ่านมาเจอเธอเปลือยครึ่งตัว

และมีเด็กชายตัวเล็กๆ กอดร่างไว้แน่น

ผู้กำกับบาสเซตต์

ซึ่งเป็นหัวหน้าทีมเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบการสืบสวน

เป็นคนออกมาให้คำชี้แจงครั้งแรก

เด็กชายคนนั้นเนื้อตัวเปื้อนไปด้วยโคลนและเลือด

น่าจะเป็นเลือดของแม่

ในช่วงการสืบสวนตอนนั้น ผมเป็นสารวัตรสืบสวน

เป็นมือขวาของจอห์น บาสเซตต์

ตอนที่เราไปถึงที่เกิดเหตุ

ผมดูแล้วรู้เลยว่าเธอน่าจะเจ็บปวดแสนสาหัส

ในตอนที่ถูกเล่นงาน

พอตรวจดูร่างอย่างใกล้ชิด ก็พบว่าร่างนั้นอยู่ในท่าทางที่ไม่เป็นธรรมชาติ

เสื้อผ้าถูกฉีกกระชาก

ทั้งภายในและภายนอกร่างมีความชื้น

บ่งชี้ว่าน่าจะมีการล่วงละเมิดทางเพศด้วย

คนที่ก่ออาชญากรรมแบบนี้ได้ลงคอยังลอยนวลอยู่

แค่คิดก็หนาวแล้ว

แน่นอน ถ้ามีใครสักคนทำเรื่องแบบนี้ได้ลงคอ

ก็มีโอกาสที่เขาจะทำอีก

เราเลยรู้สึกกดดันว่าต้องจับชายคนนี้ให้ได้ ก่อนที่เขาจะก่อเหตุอีก

ทีมตำรวจใช้เวลาวันที่สอง ปูพรมค้นพื้นที่กว่าสองพันไร่ที่ทุ่งวิมเบิลดั้น

เพื่อหาเบาะแสการฆาตกรรมอันเหี้ยมโหด

จากขนาดพื้นที่ของทุ่งวิมเบิลดั้น

ผมรู้ทันทีเลยว่างานนี้หินแน่นอน

ปกติแล้วเวลาเกิดเหตุฆาตกรรม

จะใช้เจ้าหน้าที่ประมาณสิบหรือสิบห้าคน

แต่คดีนี้ เราน่าจะใช้สัก 40 คนได้

และเราก็รู้กันแต่แรกเลยว่างานนี้งานช้าง

แม่ลูกหนึ่งที่ถูกฆาตกรรม มีชื่อตามเอกสารว่าเรเชล นิกเคลล์

วันนี้สามีและลูกได้ไปยืนยันศพแล้ว

พอได้เห็นรูปของเรเชล นิกเคลล์

ได้เห็นว่าเธอหน้าตาเป็นยังไง

เธอเป็นคนที่เปล่งประกายความมีชีวิตชีวา

ถ้าได้เห็นเธอ คุณจะนึกภาพตัวเองออก

นึกออกว่าตอนอายุ 23 เป็นยังไง

นึกออกว่าชีวิตพ่อแม่มือใหม่เป็นยังไง

เรามองเห็นเรื่องราวความรัก จากภาพที่เผยแพร่ออกมา

เราจูนกันติดทันที

ผมไม่เคยเจออะไรแบบนั้นที่ไหน

และหลังจากนั้นก็ไม่เคยเจออีก

เราตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ รู้สึกว่าเราผูกพันกันทั้งใจ

หลายคนฝันอยากเจอใครสักคนแบบนั้น

ได้ตกหลุมรักหัวปักหัวปำ รู้สึกว่าแค่มีเขา ชีวิตก็ไม่ขาดเหลืออะไร

เราทั้งคู่โชคดีที่รู้สึกแบบนั้น

ตอนที่เรเชลท้อง เราช็อกไปเลย

ผมอายุ 25 ส่วนเรเชล 19

เธอกำลังมุ่งมั่นกับเส้นทางชีวิตว่าจะเรียนให้จบ

ได้มีอาชีพ ได้มีงานดีๆ

แต่ตอนที่เรเชลเห็นว่าผมตั้งใจมาก

เธอก็รู้เลยว่าเราจะเป็นพ่อกับแม่ได้

แล้วเราก็เดินหน้า

ตอนที่ได้อุ้มลูกเป็นครั้งแรก

ได้เห็นลูกหายใจ

มันคือสิ่งมหัศจรรย์

มันคือความมหัศจรรย์ล้วนๆ

ถ้าคุณได้เห็นเด็กคลอด ยังไงก็ต้องเชื่อว่าเวทมนตร์มีจริง

เรเชลมีสัญชาตญาณความเป็นแม่ในตัว

เธอเป็นสุดยอดคุณแม่