Flugparken (Blowfly Park) (Flugparken)

Στο ομορφότερο χαμόγελο του κόσμου: Στην ♥ Χριστίνα Μπεκιάρη ♥

Οι μεταφράσεις είναι σαν τις γυναίκες. Όταν είναι ωραίες δεν είναι πιστές, και όταν είναι πιστές δεν είναι ωραίες.

- Γεια σου. - Γεια σου.

Θέλω μια μπύρα.

- Έχεις φάει; - Ναι.

Ηλίθιε!

Δεν μπορείς να οδηγήσεις.

Δεν μπορείς να οδηγήσεις. Δώσε μου τα κλειδιά.

- Γιατί τα θέλεις; - Γιατί είσαι μεθυσμένος, δεν μπορείς να οδηγήσεις.

Έχεις πιει πολύ. Δώσε μου τα κλειδιά.

Εντάξει.

Γιατί μου το είπες αυτό;

Άφησε με.

Έλα.

Τα λέμε.

Μπορώ να δανειστώ το ποδήλατό σου;

- Έχει πιει; - Μια χαρά είναι.

- Ήπιε πολύ; - Ναι.

Καλά.

- Μπορώ να δανειστώ το ποδήλατό σου; - Πάρε το αμάξι, κάνει κρύο.

- Δεν θα το χρειαστείς αύριο; - Θα το χρειαστώ.

Εντάξει, τότε θα πάρω το ποδήλατο.

Έλα.

Πάρτο!

Χτύπα με εδώ.

Βάλε ένα παλτό.

Θέλω να σου δείξω κάτι.

- Έλα. - Περίμενε...

Άλεξ! Τι ψάχνουμε;

Κίλι, πρέπει να κάνουμε ησυχία.

Είναι κάτι αλεπούδες.

Αλήθεια σου λέω! Ένα ζευγάρι αλεπούδες με τα μικρά τους.

Πρέπει να τις δεις!

Γαμώτο... Καλά είσαι; Έλα.

- Πάμε σπίτι. - Τι πράγμα;

- Πάμε σπίτι. - Τι, τα παρατάς;

Όπως πάντα, Κίλι, συνέχεια τα παρατάς.

Είσαι μέσα στο δάσος, στουπί στο μεθύσι, και ψάχνεις για αλεπούδες.

- Τι είναι αυτά που κάνεις; - Τώρα γίνεσαι...

Τι να πω, είσαι πολύ δειλός.

Άφησε με.

Αιμορραγείς.

Αιμορραγείς!

Δεν είναι τίποτα.

Αλλά εσύ δεν το καταλαβαίνεις ποτέ... Γιατί ποτέ δεν πάλεψες ποτέ σου.

Δεν αγωνίστηκες ποτέ για τίποτα.

ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΜΕ ΤΙΣ ΜΥΓΕΣ

Σε πονάει; Όχι;

- Κρίστιαν, μπορείς να έρθεις λίγο; - Μισό λεπτό.

Πρέπει να καθαρίσουμε την πληγή.

- Τι ζωγραφίζεις; - Ένα ψάρι.

Ένα ψάρι;

- Αυτό τι είναι; - Ένας λαβύρινθος.

Κι αυτό;

- Τι είναι αυτό; - Είναι ένας ασβός.

- Θα με πας εσύ σήμερα; - Ναι, θα σε πάω.

- Σε πειράζει; - Όχι.

- Το έφτιαξες το ψάρι; - Ναι.

Εντάξει...κρατήσου πάνω μου.

Σήκωσε τα πόδια σου!

Ελίας! Έλα εδώ;

- Γεια σου. - Σ' ευχαριστώ πολύ!

- Εδώ είναι ο Άλεξ; - Όχι, έχω να τον δω από χθες.

- Τι κάνατε οι δυο σας, χθες βράδυ; - Τίποτα...

- Ίσως είναι...ξέρεις. - Τι;

- Ξέρεις... - Όχι, δεν ξέρω.

- Θέλεις να κάνουμε τραμπολίνο; - Έρχομαι!

Θα κάνουμε τραμπολίνο.

- Αν ακούσεις τίποτα... - Φυσικά, τα μαλλιά του αρχίζουν να μαυρίζουν.

Έχουν κρανίο.

Έχουν τεράστιο κρανίο.

Άλεξ; Άλεξ;

- Γεια σας! - Γεια σου!

Συγγνώμη που άργησα.

Γεια σας, έχετε καλέσει τον Άλεξ, αφήστε ένα μήνυμα.

Γεια σας, έχετε καλέσει την Νταϊάνα...

Είναι κανείς εδώ;

Είναι κανείς εδώ;

Είναι κανείς εδώ;

Αυτό το σπίτι δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ.

Φυσικά και θα τελειώσει.

- Είδες τον Άλεξ; Κόμαρκ, σου μιλάω. - Όχι.

Κίλι!

Γαμώτο, πρέπει να πέρασε πολύς καιρός!

- Πώς πάνε τα πράγματα; - Καλά.

Χαίρομαι που σε βλέπω. Έχεις αδυνατίσει.

- Ήρθα για τον Άλεξ. - Ναι.

- Το έμαθες; - Ναι, το έμαθα. Μίλησα με την Νταϊάνα.

- Μίλησες μαζί του; - Όχι.

Πολύ παράξενο.

- Έχεις ιδέα που μπορεί να είναι; - Όχι.

Μίλησες στην αστυνομία;

- Εσύ; - Όχι.

- Ποιοι είναι αυτοί οι κλόουν; - Που είναι οι δικές σου εποχές...

Τότε υπήρχαν καλύτεροι παίχτες.

- Παρακαλώ; - Μίλησα με την αστυνομία.

Καλύτερα να τον ψάξουν αυτοί. Κουράστηκα πια.

Πήρα σε όλα τα νοσοκομεία, δεν είναι πουθενά.

Κίλι, θα σε πάρουν τηλέφωνο. Τους έδωσα τον αριθμό σου,

και τους είπε ό,τι γνωρίζω, έτσι απλά εσύ, συμπλήρωσε τα κενά.

- Γεια σου. - Τι λέει;

- Η Νταϊάνα, μου είπε ότι σε κάλεσαν. - Ναι.

- Κρίστιαν Κεσκιτάλο - Γεια σας. Κρίστιαν.

- Ελάτε μαζί μου. - Χαίρεται, εγώ είμαι ο πατέρας...

...του αγνοημένου. - Μάλιστα! Είμαι ο Φούαντ.

Μπορείτε να περιμένετε στον καναπέ, θα αρχίσω μ' εσάς.

Εσείς και ο Αλέξανδρος, συναντηθήκατε το απόγευμα για να παρακολουθήσετε ένα παιχνίδι.

Μετά το παιχνίδι, λέτε ότι ήταν πάρα πολύ μεθυσμένος,

γι' αυτό, οδηγήσατε εσείς, και τον πήγατε στο σπίτι.

Μιλήσατε με την Νταϊάνα, και δανειστήκατε το ποδήλατο της για να πάτε στο σπίτι σας.

Μετά, μιλήσατε καθόλου μαζί του, ή μέσω υπολογιστή, ή μέσω μηνυμάτων;

- Όχι. - Τελειώσαμε.

Κοίτα...

Ξέρω ότι είσαστε φίλοι.

Αλλά αν ξέρεις κάτι που δεν γνωρίζω, θα ήθελα να μου το πεις.

Θα μείνει μεταξύ μας.

Αν έχει γκόμενα ή αν έμπλεξε πουθενά, θέλω να το ξέρω.

Άσε την Νταϊάνα, θα μείνει μεταξύ μας.

Αν υπήρχε κάτι, θα σου το έλεγα.

Τα είπα και στην αστυνομία... Δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο.

Θέλω να τον βρω, τον μαλάκα! Θέλω να μάθω που είναι!

- Τι κάνει ο Ελίας; - Καλά είναι.

Τον βλέπεις συχνά;

- Παρακαλώ.; - Τι κάνει; Με τιμωρεί;

Καθόμαστε εδώ με τον γιο του, και τον περιμένουμε.

Έχει κι ένα γιο, ξέρεις.

Δεν ξέρω τι να κάνω...

Αρκετά πια. Δεν είμαι και καμιά ηλίθια...

Μπορεί να είναι νεκρός, δεν πρέπει να ξέρω και γω κάτι;

Έλα, δείξε μου τι μπορείς να κάνεις!

Είσαι πολύ λαπάς!

Θεέ μου, δείξε μου αν είσαι άντρας!

Τι; Έλα, δείξε μου!

- Σταμάτα να χαμογελάς... - Τι Θέλεις να σου δείξω;

- Τι πράγμα; - Τι Θέλεις να σου δείξω;

- Κόφτο. - Τι είπες;

- Κόφτο! - Τι να κόψω; Αφού τα θέλει ο κώλος του.

- Δεν θέλει τίποτα. - Βούλωσε το!

- Άντε χάσου! Δεν σε αφορά. - Μ' άκουσες; Μην τον ξανά κλωτσήσεις!

- Καλά, χαζός είσαι; - Πλάκα κάνουμε.

- Τι διάολο... - Το ποδήλατο! Πάρτε το ποδήλατο!

Φτάσαμε...Έλα!

Μπράβο...

Κράτα αυτό.

- Γεια... - Γεια σου!

- Τι κάνεις; - Καλά.

- Βιάζεσαι; - Τι στο καλό έπαθες;

- Βιάζεσαι; - Δεν ξέρω πόσο θ' αργήσω.

Τι του... Τι του είπες;

Ότι πήγε να δει έναν ξάδερφο του, που είναι πολύ άρρωστος.

Ωραία!

- Τα λέμε αργότερα! - Εντάξει.

- Ελίας; - Ορίστε.

- Πώς πάνε τα πράγματα; - Καλά.

Αν ποτέ χρειαστεί να μιλήσεις σε κάποιον, μπορείς να έρθεις σε μένα.

Για ότι θέλεις. Είτε για σοβαρά, είτε για αστεία πράγματα.

- Τι εννοείς; - Απλά θέλω να πω...

Όταν ήμουν παιδί, δεν είχα μπαμπά να του μιλήσω,

κι έτσι έπρεπε να βρω κάποιον άλλον.

Γι' αυτό, αν χρειαστεί να μιλήσεις σε κάποιον, μπορείς να έρθεις σε μένα,

Θα μπορούσα να είμαι ο μπαμπάς σου.

- Μα εγώ έχω μπαμπά. - Ναι, το ξέρω.

Δεν εννοούσα ότι θα είμαι ο μπαμπάς σου... Ένας μεγάλος φίλος...ας πούμε!

Εντάξει.

- Αλλά μόνο αν το θέλεις. - Εντάξει.

Έλα.

Οι Λυκάνθρωποι, είναι μισοί λύκοι και μισοί άνθρωποι. Την μέρα είναι άνθρωποι,

και τη νύχτα, όταν έχει πανσέληνο, γίνονται Λυκάνθρωποι.

Μισό λεπτό. Περίμενε εδώ.

Αυτό θα είναι το τέρμα σου, κι εκείνο το δικό μου.

Ξεκινάμε.

Που είναι το ποδήλατο μου;

Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ! Που είναι το ποδήλατο μου;

Με χτυπήσατε άσχημα.

Σας ανέφερα στην αστυνομία. Που είναι το ποδήλατο μου;

Ελίας; Ελίας, πάμε να φύγουμε.

Ελίας;

Ελίας;

Ελίας;

Ελίας;

Ελίας!

Ελίας; Να πάρει...

Ελίας!

Ελίας;

Μήπως είδες ένα μικρό παιδί; Ένα μικρό αγόρι πουθενά εδώ τριγύρω;

- Είδα ένα αγόρι εκεί. - Στο δάσος;

Ελίας;

Ελίας;

Ελίας!

Ελίας...

Τι κάνεις; Δεν μπορείς να φεύγεις μόνος σου! Το ξέρεις, έτσι δεν είναι;

Έλα εδώ! Έλα, σήκω πάνω...

Με θυμάσαι;

Κοίτα! Πώς το βλέπεις αυτό;

Δεν έκανα τίποτα.

Ξέρεις ότι μπορείς να πας φυλακή για αυτό; Για ξυλοδαρμό.

- Μα δεν έκανα τίποτα. - Εντάξει, τότε ποιός ήταν;

- Δεν ξέρω. Δεν τον ξέρω. - Μάλιστα.

Θέλω το ποδήλατο μου.

- Πεντακόσιες κορώνες. - Τι; Για να πάρω πίσω...