The House Across the Lake

‫« خانه‌ی آن‌سـوی‌ دریاچه »

‫

‫سلام، انتظار داشتم زودتر بیای.

‫بهتره بشینی،

‫شاید این آخرین نوشیدنی‌ا‌م باشه و

‫می‌خوام تا قطره‌ی آخرش رو بخورم.

‫بهتره تو هم یه پیک بخوری.

‫جرج.

‫برای دوستم ویسکی دوبل بیار.

‫لازمش میشه، تا اون‌موقع جزر و مد هم ‫تموم شده.

‫دوتا دوبل، آقای کندریک. ‫الان میارم.

‫- ویسکی بوربن بیار، جرج. ‫- چشم آقا.

‫بالاخره نقشه‌ات رو اجرا کردی و

‫الان فقط میشه درباره‌ش حرف زد، هان؟

‫ولی من نه.

‫هیچی نمی‌تونه مانع رفتنم از اینجا بشه.

‫با قطار 12:15 یه راست برمی‌گردم لندن.

‫اونوقت دیگه هیـچ پرونده‌ای نداری.

‫مرگِ بورلی یه حادثه باقی می‌مونه،

‫ولی جفت‌مون می‌دونیم که

‫این تنها کاریه که نباید درگیرش بشم.

‫چرا؟ چون از این زندگی خسته شدم.

‫شاید منم‌ مثل تو بخاطر طنابی که

‫به گردن زیبای کارول‌ انداختن، ‫گناهکار باشم.

‫باور اینکه چنین گذشته‌ای وجود داشته، سخته.

‫زمانی که‌ اسم کارول فارست به ‫گوشم هم نخورده بود.

‫اما 6 هفته پیش یه‌ ‫نویسنده‌ی بازاری بودم و

‫داشتم جون می‌کندم که به یه ‫کتاب رو به موت، بال‌وپر بدم.

‫ویلای کنار دریاچه‌ی ویندرمر رو ‫اجاره کرده بودم تا

‫مثلاً از زن‌های بلوند و‌ الکل، ‫دوری کنم.

‫ولی فقط‌ فهمیدم‌ ‫همسایه‌هام که اونطرف دریاچه بودن،

‫عادت داشتن هرشب اونجا ‫عشق‌وحال کنن.

‫نمی‌تونم دقیق بگم از چه زمانی ‫شروع شد،

‫ولی حالا که به گذشته نگاه می‌کنم ‫می‌تونم بگم‌ این ماجرا

‫همون شبی که من اونجا ایستاده بودم و ‫به بیرون نگاه می‌کردم شروع شد.

‫درست همون موقعی که‌ ‫چراغ خونه‌ی کارول

‫اونطرف دریاچه روشن شد، ‫تلفن من زنگ خورد.

‫الو؟

‫آقای کندریک؟

‫خودم هستم.

‫آقای کندریک، شما در ویلایی که

‫مُشرف به شرق دریاچه‌ست، زندگی می‌کنین؟ ‫درسته؟

‫آره.

‫و یه قایق تندرو دارین؟

‫نمیشه بهش گفت تندرو.

‫آقای کندریک، امیدوارم ‫من رو ببخشید

‫که اینطور بی‌مقدمه میگم.

‫ولی در وضعیت بغرنجی گرفتار شدم.

‫چهار تا از مهمونامون،

‫تو باشگاه قایقرانی گیر کردن،

‫قایق ما خراب شده

‫و این موقع شب کشتی‌ها کار نمی‌کنن

‫خب... راه دیگه‌ای‌...

‫وجود نداره که بیان اینطرف دریاچه.

‫می‌خوای دوست‌هات رو با قایق خودم بیارم؟

‫آره، خیلی لطف می‌کنی.

‫ما اینجا مهمونی گرفتیم.

‫آره، یه جورایی فهمیدم.

‫تا نیم ساعت دیگه می‌رسین اینجا.

‫باشه، تا نیم ساعت دیگه.

‫مطمئنم ده، دوازده نفرِ دیگه با ‫قایق‌هاشون

‫کنار دریاچه منتظر بودن.

‫اما نه، حتماً یکی شماره‌ی من رو ‫بهش داده بود.

‫20 دقیقه بعد شِمایی از دهکده‌ی های‌ری ‫جلوی چشم‌مون ظاهر شد،

‫شبیه این نمایش‌های جهانی‌ که

‫در سالن تئاتر چینی «گرامن» برگزار میشن.

‫همونطور که به آرومی نزدیک می‌شدیم و

‫آماده‌ی قدم گذاشتن روی خشکی بودیم...

‫دیدمش.

‫شبیه «لورالای»، پری‌زادِ دریایی، بود

‫که ملوان‌ها‌ رو مسحور و غرق می‌کرد،

‫با این تفاوت که لورالای، موهاش رو ‫شونه نمی‌کرد.

‫بیا عزیزم، دستت رو بده به عَموی پیرت.

‫آفرین. حالا اون یکی پات رو بذار.

‫باید جشن آزادی بگیریم، ناخدا.

‫صبر کنین. پس من چی؟

‫خیله‌خب بابا.

‫یکی از دوستامم آوردم. ‫امیدوارم ایرادی نداشته باشه.

‫کارول، با جین آشنا شو.

‫- جو. ‫- آره. درسته، جو.

‫خب، امیدوارم حسابی بهمون ‫خوش بگذره،

‫بعد از اونهمه سختی‌ای که کشیدیم.

‫بهتره برید تو و مشروبی بخورین ‫باید خستگی رو

‫- از تن‌‌ بیرون کنین. ‫- آره. درسته.

‫بیا جین، باید این لباس‌های ‫خیس رو دربیاریم و

‫مارتینی بخوریم، چی میگی؟

‫خیلی محبت کردین، آقای...

‫کندریک. خودتون باهام تماس گرفتین. ‫یادت نیست؟

‫حدس می‌زدم آمریکایی باشین.

‫تشریف نمیارین تو‌ ‫یه نوشیدنی بخورین؟

‫ممنون از دعوت‌تون، ولی من...

‫لباسم مناسبِ مهمونی نیست.

‫الان صد نفر اینجا هستن، آقای کندریک.

‫پس‌ نگران لباس نباشین.

‫بسیارخب. حیف که مهمونی‌تون‌ ‫با تـمِ لباسِ دلخواه نیست.

‫وگرنه می‌تونستم به عنوان ‫یه قایقران آس‌وپاس ظاهر بشم.

‫- سلام، کارول، مهمونی عالیه! ‫- ممنون.

‫اومدی، عزیزم؟ ‫خیلی داره خوش می‌گذره.

‫- فوق‌العاده‌ست. ‫- مهمونی عالیه.

‫کارول، خانمم رو دیدی؟

‫- نه، آوردیش؟ ‫- اوه...

‫اگه تو آخرین مرد روی زمین هم بودی ‫زنت نمی‌شدم.

‫اگه من آخرین مرد ‫روی زمین بودم، عزیزم،

‫تو باید آخر صف منتظر می‌موندی.

‫چی میل دارین، آقای کندریک؟ ‫شامپاین؟

‫بوربن، اگه دارین.

‫واقعاً آمریکایی هستین، درسته؟

‫متأسفانه فقط‌ اسکاچ داریم، آقا.

‫- مهم نیست. ‫- شما چی، خانم؟

‫هیچی نمی‌خورم. ممنون.

‫ساندویـچ نمی‌خورین؟

‫فکر خوبیه.

‫قزل‌آلای دودی، خاویار، جوجه؟

‫نه، فقط یکی از اینا می‌خورم. ممنون.

‫لازم نبود انیشتین باشی تا بفهمی

‫اونی که داشت پیانو می‌زد، ‫آقای فارست نبود.

‫زن‌هایی مثل کارول اونطوری به ‫شوهراشون نگاه نمی‌کنن.

‫مشکلی پیش اومده؟

‫فکر کنم بنزین تموم کردم.

‫آره.

‫انگار همیشه همینطوریه، به یکی ‫کمک می‌کنی و کارش رو راه می‌ندازی

‫ولی بعدش همون مشکل واسه خودت ‫پیش میاد؟

‫من بنزین دارم. بهت میدم.

‫ممنون.

‫قبلاً این‌طرف‌ها ندیده بودمت. درسته؟

‫درسته.

‫با افتخار میگم اکثـرِ اونایی که

‫به این مهمونی‌ها میان رو نمی‌شناسم.

‫آمریکایی هستی، آره؟

‫آره.

‫- خب، خیلی ممنون. ‫- خواهش.

‫- بذار پولش رو بهت بدم. ‫- نه، نه.

‫انگار قایق‌تون یه کمی

‫مشکل داره.

‫از وقتی که اسم این قایق رو ‫گذاشتم کارول،

‫چیزی جز دردسر برام نداشت.

‫- قایق شماست؟ ‫- آره.

‫پس شما باید...

‫درسته. من شوهرشم.

‫تبریک میگم.

‫آره.

‫بیا باهم یه نوشیدنی بخوریم.

‫تو مهمونی خوردم. ممنون.

‫با من که نخوری. بیا دیگه.

‫این تنها اتاق این خونه‌ست که میشه

‫بهش گفت اتاق خصوصی.

‫شرط می‌بندم از اون بوربن‌خورهای ‫قهار باشی. درسته؟

‫نه،‌ نیستم.

‫وکیلم فعلاً رفته آمریکا.

‫هفته‌ی گذشته برام یه پرونده فرستاد.

‫وکیل من فقط برام ‫صورتحساب می‌فرسته.

‫نوشابه؟

‫ممنون میشم.

‫راستی، هنوز اسمت رو نمی‌دونم.

‫مارک کندریک.

‫کندریک؟ آشنا میزنه.

‫دوست دارم اینطوری فکر کنم

‫که بخاطر کتابامه.

‫من فقط اخبار بورس رو می‌خونم.

‫به سلامتی.

‫بازی کنیم؟

‫باشه. ولی من خیلی بلد نیستم.

‫الان می‌فهمیم.

‫کندریک.

‫آهان... تو همونی نیستی که

‫تو ویلایِ

‫- اونطرف دریاچه زندگی می‌کنی؟ ‫- چرا، خودمم.

‫بهتره شروع کنی.

‫آره. خیلی ماهر نیستی.

‫برای من که خوبه. ‫یکی از معدود لذت‌هایی که

‫تو این زندگی برام مونده ‫برنده شدن در بیلیارده.

‫می‌فهمم چی میگی.

‫قبلاً با یه نویسنده آشنا نشده بودم.

‫همیشه اونا رو جوون‌هایی با ‫تیپ هنری و موهای بلند تصور می‌کردم.

‫من برای پول می‌نویسم، نه برای نسل آینده.

‫کی ضرر می‌کنه، تو یا نسل آینده؟

‫متأسفانه جفت‌مون.

‫باید بگم این میز رو اُتو‌ کنن.

‫چقد طول میکشه تا

‫یه کتاب بنویسی، آقای کندریک؟

‫نمی‌دونم، شاید سه، چهار ماه. ‫ممنون.

‫چقدر ازش پول درمیاری؟

‫حدود هفتصد، هشتصد پوند.

‫ممنون.

‫اگه خوب فروش بره.

‫گویا روش سختی برای گذران زندگیه.

‫همین یه روش رو بلدم.

‫اون تلفن رو می‌بینی؟

‫فقط کافیه گوشی رو بردارم و

‫یه شماره‌ بگیرم

‫به همین راحتی چند هزار پوند ‫کاسب میشم.

‫پس باید یه روزی این ترفند رو ‫به منم یاد بدی.

‫نه، چون ممکنه پول زیادی

‫دیدگاهت نسبت به زندگی رو تغییر بده.

‫وقتی وقتی برای اولین بار با یکی

‫آشنا میشم، از خودم چی می‌پـرسم؟

‫"از قِـبل من چی گیرش میاد؟"

‫و باور کن که خیلی زود و

‫به هر طریقی جوابم رو می‌گیرم.

‫آیا من به این نقشه یا پروژه‌ی کوچیک،