Dolphin Reef

Nietige Polynesische eilanden in het midden van een enorme oceaan.

Deze eenzame, afgelegen ontsluitingen...

bieden de achtergrond voor een geweldig verhaal...

met even fantastische personages als in een sprookje...

maar ook even echt als jij en ik.

Om ze te vinden, moeten we het land en de lucht achter ons laten...

weg van de zonovergoten stranden en tropische fauna.

In deze wereld gelden andere regels.

AVONTUREN VAN EEN DOLFIJN

Sommige dolfijnen houden gewoon niet zo van surfen.

Dit is Echo, een driejarige tursiops.

In tegenstelling tot de rest van zijn school...

is hij minder happig op groepsactiviteiten.

Hij is echter erg handig met een schelp.

Helaas zijn dat niet de vaardigheden...

die hij nodig heeft om te kunnen overleven.

Tot voor kort was hij helemaal afhankelijk van zijn moeder, Kumu...

om hem te voeden en beschermen.

Maar nu wordt hij van de moedermelk gespeend...

en leert Kumu hem hoe hij zijn eigen voedsel vangt.

Dat is niet makkelijk als het kind zo...

makkelijk afgeleid is.

Als het tijd is om naar huis te gaan, moet Kumu Echo overhalen om mee te gaan...

maar hij vertrekt niet zonder die schelp.

Kumu en Echo sluiten zich onderweg aan bij de rest van de school.

Echo is dol op zijn grote familie.

Hij zou ze knuffelen als het kon...

maar dat gaat niet, dus doet hij dit.

Dolfijnen hebben graag fysiek contact met elkaar.

Ze zijn in veel opzichten vergelijkbaar met mensen.

Ze communiceren in een complexe taal van klikken en piepen.

Ze hebben zelfs beste vrienden met wie ze graag tijd doorbrengen.

Samenwerking is hun sleutel tot overleving.

Kumu probeert Echo meer te leren over deze samenwerking...

maar dat kost tijd en moeite...

en Echo is geen voorbeeldige leerling.

Maar als je echt iemands opvoeding wilt begrijpen...

moet je bij ze thuis beginnen.

Hier woont Echo.

Een koraalrif dat een heel eiland omgeeft.

Echo's favoriete hobby is langs de boulevards cruisen.

Hij deelt zijn onderwaterwereld met miljoenen anderen.

Elk wezen hier speelt zijn eigen rol...

in het behoud van de gezondheid van het rif.

Het rif biedt een veilige haven voor zijn bewoners...

maar voor Echo biedt het ook welkome afleiding...

van alle druk die hij nu van zijn moeder opgelegd krijgt.

Voor hem is deze plek één groot feest.

Daar gaan we. Echo kent hem.

Zijn volledig normaal uitziende buurman...

de bidsprinkhaankreeft.

Hij is geweldig.

Deze schepsels leven volledig onder water, maar lijken constant douches te nemen.

Echo is gefascineerd door zijn excentrieke buurman...

die toevallig ook nog eens...

een van de beste stukjes van het rif bezit.

Hij is obsessief bezig dat schoon te houden.

Deze rendierlipvis maakt zijn leven niet bepaald gemakkelijker.

Het zijn erg harde werkers...

maar niet het soort buren dat je graag op een feestje uitnodigt.

Ze opereren als team.

Eén tilt een brokstuk op, terwijl de ander toeslaat...

op welke prooi er dan ook onder zit.

Ze ruimen het sediment goed op...

maar voor Mr Kreeft...

zijn het de ergst mogelijke buren.

Het is moeilijk om de ontelbare interacties...

en relaties binnen deze gemeenschap te bevatten.

Dit is hoe het hele rif in een notendop werkt.

Het begint allemaal met het koraal...

de fundering waarop al dit leven, deze kleurrijke stad, is gebouwd.

Boven op het koraal groeien miljoenen buitengewone planten en schepsels.

Maar als die ongehinderd kunnen groeien...

verstikken ze het koraal en sterft het rif.

Daarom heb je de tuiniers...

die al deze begroeiing opeten om die verstikking te voorkomen.

Het probleem met tuiniers is...

dat ze praktisch alles eten dat op het koraal groeit.

Als het aan hen lag, plukken ze het hele rif kaal...

en zou het hele systeem uit balans raken.

Daarom zijn er de jagers, die de tuiniersvissen opeten...

en voorkomen dat ze het koraal leegeten.

Je kent dit dramatische figuur vast wel.

Hij speelt de schurk in tal van films en tv-series...

maar in werkelijkheid...

dragen de rifhaaien hun steentje bij om de balans te bewaren.

Oeps. Sorry.

Dit is misschien moeilijk te geloven...

maar dolfijnen spelen exact dezelfde rol...

als haaien in de voedselketen.

Maar Echo wordt niet graag met haaien geassocieerd.

Die zijn veel te serieus.

Echo ziet zichzelf meer als een vrolijke jager.

En wie houdt de dolfijnen en rifhaaien onder controle?

Dat doet de tijgerhaai, de haai die haaien opeet.

En Echo, als hij niet uitkijkt.

Een rif zonder haaien is gedoemd.

Beschadig de gemeenschap, en je beschadigt het rif.

Hier aan de buitenste randen zijn de bewoners verdwenen...

en is het rif stervende.

Maar als alle diersoorten van het rif ongestoord hun leven kunnen leiden...

houden ze hun thuis gezond en in balans.

Het is middag, en het rif is rustig.

Het perfecte moment voor een middagdutje.

Een van de geweldige dingen van dolfijnen...

is dat ze zelfs als ze slapen, niet mogen vergeten...

om naar het oppervlak te gaan voor lucht.

Dus als ze slapen, blijft één helft van hun brein wakker...

en ze slapen met één oog open, voor als er gevaar dreigt.

Het is gesynchroniseerd slapen.

Dit zeer gespecialiseerde groepsslaapgedrag...

is essentieel voor de gezondheid en veiligheid van dolfijnen.

Maar de jonge Echo heeft niet altijd zin in zijn middagslaapje.

Hij gaat liever op avontuur.

Gelukkig bevindt hij zich aan de kant van het slapende oog van zijn moeder.

Er klinkt een vreemd geluid vanuit de zee.

Hij zou zich eigenlijk bij de slapende volwassenen moeten voegen...

maar dat doet hij niet.

Hij volgt dit mysterieuze geluid...

de diepe oceaan in...

waar hij nooit eerder is geweest.

Dit is Mo’orea.

Een 12 meter lange bultrug...

met haar pasgeboren kalf, Fluke.

Mo’orea is duizenden kilometers gemigreerd vanaf de poolgebieden...

om haar dochter te baren in deze warme, tropische wateren.

Mo’orea komt hier al elk jaar sinds ze werd geboren...

maar dit jaar zoekt ze een mannelijke partner.

Iemand die haar helpt om haar kalf te beschermen...

tot hij sterk genoeg is om terug te keren naar het poolgebied.

Net als Echo's school, zijn bultruggen veilig in groepen.

Echo kan zijn ogen niet geloven.

Op zijn jonge leeftijd, is hij nog nooit zo ver de zee ingegaan...

dus hij zag nooit eerder een walvis.

Fluke weet niet wat ze moet denken van deze nieuwsgierige nieuwkomer.

Echo heeft het echter enorm naar zijn zin.

Hij heeft ontdekt hoe hij met de grote golven mee kan...

die Mo’orea creëert als ze zich door het water begeeft.

Maar terwijl Echo hier speelt, zoekt zijn moeder hem.

Ze weet dat hij niet veilig is, alleen in de open oceaan.

Kumu roept hem.

O jee. Echo kent die toon.

Als hij niet bij zijn school blijft en doet wat zijn moeder zegt...

riskeert hij zijn leven.

Dolfijn of walvis...

de band tussen een moeder en haar kalf is een van de sterkste in de natuur.

Nu hoort Mo’orea walvisgeluiden.

Dat is precies wat ze nu wilde horen.

Dat betekent bescherming voor haar kalf.

De bron van deze roep komt van meerdere eilanden verderop.

Een mannetjesbultrug zingt een prachtig walvissenlied.

Net als Mo’orea, is hij van ver gekomen...

weg van zijn afgelegen poolgebied.

Hij gaat alles in zijn macht doen...

om te zorgen dat hij de beschermer van Fluke en Mo’orea mag zijn.

Door zijn muziek is er nog een mannetje op komen dagen.

Een potentiële rivaal.

Er komen al snel meer mannetjes bij.

Ze hopen allemaal de kampioen van Mo’orea te worden.

Ondanks hun rivaliteit, komen deze migrerende zoogdieren...

vaak samen na hun lange reis en dansen.

Elk jaar reizen ze naar deze eilanden af.

Elk jaar is hun samenkomst even magisch.

En elk jaar is er een kampioen.

Niet ver van Echo's thuis, achter een nabijgelegen rif...

is een zanderig gebied waar de dolfijnen jagen.

Kumu neemt Echo altijd mee, zodat hij zelf kan oefenen.

Hij moet snel leren om zijn eigen eten te vinden...

anders wordt hij nooit volwassen.

Dolfijnen gebruiken een zeer geavanceerd soort sonar, echolocatie genaamd.

Hiermee kunnen ze dingen vinden die onder het zand zijn begraven.

Het duurt jaren om deze vaardigheid onder de knie te krijgen.

Het is Echo nog niet gelukt.

Alle andere zijn succesvol.

Terwijl ze naar boven gaan voor lucht...

komen de verborgen lekkere hapjes eindelijk tevoorschijn.

Scheermesvissen...

kleine, sluwe duivels.

Als er niemand in de buurt is, is het een feest hier beneden.

Maar als Echo afdaalt om er een te vangen...

Poef.

Hij heeft de echolocatie onder de knie...

maar het vervolg heeft nog werk nodig.

O, ik heb er een.

Of niet.

Bijna.

Hier. Let op je moeder.

Je moet de scheermesvis voelen...

en boem, zie je?

Probeer het nog eens.

Ja. Nee.

O, Echo.

En tot zover zijn aandachtsspanne.

Terug bij het rif zijn er meer problemen voor Mr Kreeft.

Zijn hele buurt is een puinhoop.

Een bidsprinkhaankreeft kan niet alles opruimen.

De tuiniers hebben hun werk hier duidelijk niet gedaan.

Het rif raakt uit balans en het koraal sterft af.

Dit zijn de momenten waarop er een held nodig is.

Maar wie is die reddende engel?