Hotel Inferno 3: The Castle of Screams

ชั้นรู้มาตลอดว่าคุณไม่ใช่นักบุญที่ไหน...

จมอยู่ในความโกรธของตัวเอง... หลงผิดตามัวมาโดยตลอด

แต่ชั้นยังคงเลือกคุณเป็นพ่อของลูก

ซึ่งชั้นไม่รู้ว่าคุณจะมีความสามารถพอมั้ย

ที่รัก? นั้นคุณหรอ?

จำวันที่เราพบกันได้มั้ย

วันนั้นร้อนมาก ถนนเหมือนเป็นแม่น้ำที่กำลังเดือด

แต่ในตอนนั้น ตอนที่อยู่ข้างคุณ

ชั้นก็รู้สึกเหมือนคนทั่วๆ ไป...

คุณรู้มั้ย

มันเป็นความรู้สึกที่ดี...

ชั้นนึกถึงวันนั้นราวกับว่ามันเกิดขึ้นเมื่อวาน...

และชั้นสาปแช่งช่วงเวลานั้นทุกวันในชีวิตของชั้น

ที่ผมโกหกเพราะผมไม่อยากให้คุณมายุ่งกับชีวิตห่วยๆของผม...

และผมก็กลัว...

กลัวว่างานของผม...

การฆ่าคน...

คุณจะรับผมไม่ได้

ชั้นเข้าใจว่าทำไมคุณถึงโกหกชั้นมาตลอด...

แต่ชั้นไม่มีวันให้อภัยคุณ

ถ้าชั้นรู้ว่าคุณเป็นแบบนี้แต่แรก

ชั้นไม่น่าคลอดเขาออกมาเลย

เขาสมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่านี้

คุณทิ้งเขา

ผมไม่ได้ทิ้งคุณนะ

พวกมันฆ่าผม

พวกแม่งฆ่าผม

พวก

แม่ง

ฆ่าผม!!!!

แฟรงค์?

นังแม่มดหรอ?!!!

แก...แกยังไม่ตายอีกหรอ!!!

แน่นอนอยู่แล้ว

แม้ว่าข้ายังคงถูกขังอยู่ในซากเน่าเปื่อยนี้

ชั้นไม่รู้ว่าแกพูดเรื่องห่าเหวอะไร

แต่ชั้นแม่งโคตรดีใจที่แกยังอยู่

นั้นหมายความว่าเราต้องหา ธาตุที่สองของจิตวิญญาณของเจ้า

ธาตุน้ำแข็ง

ขั้นตอนที่สองสู่การฟื้นคืนชีพของเจ้า

แต่ตอนนี้

เราต้องหาร่างใหม่ข้าก่อน

เกิดอะไรขึ้นกับเสียงของแก

ก็ปกตินี่ นี่คือเสียงข้าเอง

มันเป็นแบบนี้แหล่ะ

พาข้าไปด้วย

ให้ข้าเกาะหลังไป

เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการเชื่อมต่อกัน

เละขนาดนี้ยังพูดได้อีกหรอ

ก็แค่ร่างเปลือกนอก ข้าไม่บาดเจ็บหรอก ที่รัก

แค่ทำให้ข้าโกรธเท่านั้น

รู้ไหม ข้าก็โตมากับซากแก่ๆผุๆพังๆ แบบนี้แหล่ะ

ช่างมันเหอะนังแม่มด ตอนนี้เราต้องทำอะไรต่อ

นังแม่มดหรอ?

ทำไมแกยังเรียกข้าว่านังแม่มด

เราต้องไปที่ปราสาทแห่งเสียงกรีดร้อง ซึ่งเราจะพบธาตุน้ำแข็ง และผู้ดูแลที่ปกป้องมัน

แต่ก่อนที่เราจะฆ่าผู้ดูแล

แกต้องเตรียมอุปกรณ์และรักษามือนั้น...

ยังมีอีกมากที่ต้องทำ ที่รัก

โลงศพนั้น เป็นทางลับที่นำไปสู่แม่น้ำ

เราจะไปถึงปราสาทแห่งเสียงกรีดร้อง และดินแดนเยือกแข็ง ก่อนที่แกจะพูดว่า "ดินแดน" จบซะอีก

ช่าง "ดินแดน" แม่ง เราจะไปกันได้หรือยัง

ข้าไม่ชอบการเสียดสี ที่รัก ไม่มีใครในนรกเขาทำกัน

รีบไปจากแม่น้ำต้องสาปนี่ ก่อนที่จะสายไป

ไม่ว่า ดินแดน ปราสาท วิหาร ทุกอย่างในนรกเหี้ยนี่เป็นยุคกลางหมดเลยหรอ

ไม่ทั้งหมด มีสิ่งก่อสร้าง เป็นรูปดาวห้าแฉก หรือที่พวกมันเรียกว่า...

โฮเทลอินเฟอร์โน

เป็นชื่อที่แม่งตลกที่สุดที่พวกมันเคยใช้เลย

เอาเหอะ ข้าก็ไม่ได้หวังอะไร จากไอ้จอร์จ มิสแตรนเดีย นั่นหรอก

อย่างที่ข้าเคยบอกโฮเทลอินเฟอร์โน ไม่ใช่นรกที่แท้จริง

มันเหมือนอุโมงค์ที่สร้างสำหรับเข้าออกส่วนต่างๆ ของนรก

นรกคือความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานของชีวิต

ความเจ็บปวดใด ๆ ความทุกข์ทรมานใด ๆ ในอดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต นั่นคือสิ่งที่อินเฟอร์โนถูกสร้างขึ้น

ตระกูลมิสแสตรนเดียและลัทธิของพวกเขา สร้างโฮเทลอินเฟอร์โนในช่วงยุคกลาง

ความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานทั้งหมดที่เกิดขึ้นในการสร้างที่นี่ เหมือนกับภาพวาดที่มีชีวิตที่ทำลายไม่ได้

แต่มันก็คล้ายคนมากด้วย

อินเฟอร์โนปรับตัวให้เข้ากับจิตวิญญาณของคนที่ได้พบมัน

เราอยู่ที่ไหน

จัตุรัสน้ำแข็ง แต่สิ่งก่อสร้างและสภาพแวดล้อมกำลังเปลี่ยนไป เช่นอาคารนั้น มันไม่เคยอยู่นี่มาก่อน

ชั้น... ชั้นเคยมาที่นี่เมื่อตอนที่ชั้นยังมีชีวิตอยู่...

ตอนเด็กๆ รู้แต่จำไม่ได้ รู้สึกว่า...ชั้นต้องเข้าไปข้างใน

แล้วเจ้าจะจำได้ ไม่ต้องห่วง

เจ้าจะจำได้

พวกชาวนา พวกมันไม่ได้ฉลาดหรืออันตรายหรอก

แต่ถ้าพวกมันอยู่รวมกันเป็นกลุ่มก็ไม่แน่

ดังนั้น...จงระวัง

ไอ้สัด แม่เจ้าโว้ย!!!

แฟรงค์ ผู้ดูแลน้ำแข็ง ผู้ดูแลน้ำแข็งไง แฟรงค์ เขาน่ารักดี ว่ามั้ย

หรอ น่ารักห่าเหวอะไรกัน

เราไปจากที่นี่ได้มั้ย ชั้นไม่อยากโดนตบเหมือนแมลงวัน

ไม่ต้องห่วง! เขาไม่ได้ยินเจ้าหรอก

พวกมันกำลังทำให้เขาสงบ

เราต้องออกไปจากนี่แล้วล่ะ

เจ้ายังอ่อนแอเกินไปที่จะต่อสู้กับพวกมัน

ไอ้สัด!!! ออกไปไกลๆกูนะ!!!

ไอ้เชี่ยเอ้ย ไอ้เชี่ยเอ้ย !!!!

ไอ้ตึกเหี้ยนั้น ชั้นจะไม่กลับเข้าไปในที่เหี้ยนั่นแล้ว สัดเอ้ย

เอาล่ะ อย่างน้อยเราก็เจอไอ้นี้ มาลองใช้กล้องนี้กัน

เหี้ยไรเนี่ย!

เจ็บเว้ย!

แน่นอน ต้องเจ็บสิ ไม่งั้นมันก็ใช้งานไม่ได้

โอ้...แผลนั่นค่อนข้างแย่เลยนะ ที่รัก

ชั้นจะต้องไม่ตาย

ไม่ต้องห่วง...

เราต้องดูแลร่างของเจ้าด้วย

ตอนนี้เจ้าจำตึกนั้นได้หรือยัง

ชั้นว่าน่าจะเกี่ยวกับแม่ชั้นนะ...เธออยู่นี่...แต่จำไม่ได้ว่าทำไม

ธาตุน้ำแข็งตอบสนองต่อความโศกเศร้าและความเหงา

ถ้าเจ้าเห็นความทรงจำของแม่เจ้า ข้าเดาว่าหล่อนคงเป็นพ่อแม่ที่ห่วยแตกจริงๆ

อย่าเสือกเรื่องในครอบครัวได้มั้ย อีนังแม่มด

ไปหาเหมืองกันเถอะ

มีประตูถูกซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งที่กำแพงกั้นเขตแดนนั่น

มีความทรงจำเรื่องอื่นเข้ามา...

ความทรงจำเหี้ยๆ ... มันเจ็บ... มันเจ็บมาก

เรามาทำอะไรที่นี่

เราต้องหาปืนแห่งนรก

คนงานเหมืองจะเก็บปืนหนึ่งหรือสองกระบอกไว้หลังการปล้นเสมอ แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้วิธีใช้งานก็ตาม พวกเขาแค่ชอบของแบบนั้น

คนงานเหมืองถึงจะช้า แต่ก็แข็งแกร่งและก้าวร้าวมาก

แกอย่าบอกนะว่า

พวกมันจะตายก็ต่อเมื่อเจ้าตัดหัวพวกมัน หรือทุบสมองพวกมันให้กระจุย

ข้าบอกแล้วไงให้ทำลายที่หัว

แกอยากมาทำแทนชั้นมั้ยล่ะ อีเหี้ยเอ๊ย

มันตายแล้ว

พอแล้วที่รัก หยิบเนื้อส่วนนั้นไป ข้าจะช่วยเจ้าทำ "ตะเกียงหัวปีศาจ" ให้

แล้วชั้นต้องทำอะไรบ้าง

ข้าจะเป็นมือให้เจ้าเอง

ยังไงว่ะ

ข้าถูกมัดไว้ข้างหลังเจ้าแบบนี้ มันไม่ยากหรอก ทำตัวให้สบายเถอะ

สำเร็จแล้ว

เจ้าตัวน้อยนี้จะมีแสงออกมาทุกครั้งที่เจ้าอยู่ในที่มืด ไม่จำเป็นต้องมีคบเพลิงแล้ว แค่ถือระวังหน่อยไม่งั้นจะระเบิดได้

นี่ไงล่ะ ปืนพกนรก

แกแน่ใจนะว่ามันใช้งานได้

ไอ้ปืนกลเหี้ยนี้แม่งก็ชอบติดตลอดเวลา

ไม่ใช่หรอกที่รัก เจ้าแค่ไม่รู้วิธีใช้มัน

ทุกสิ่งในนรกต้องการสังเวยความเจ็บปวด

ความเจ็บปวดทำให้อาวุธนรกทำงาน

ถ้าเจ้าฆ่าปีศาจได้ หรือได้รับบาดเจ็บ เจ้าจะได้กระสุน

ได้กี่ลูก

ลูกเดียว

อะไรว่ะ! ชั้นต้องฆ่าปิศาจหรือตัวประหลาดอื่นๆ ด้วยมือเปล่าเพื่อเอากระสุนหนึ่งนัดเนี่ยนะ ไอ้แม่เย็ด

ใช่ หรือเจ้าจะทำร้ายตัวเองก็ได้นะหากต้องการ

ปืนพกนรกนี่ เก็บกระสุนได้เพียงนัดเดียวเท่านั้น

ลูกเดียวเองหรอ!! บ้าบอไปใหญ่แล้ว

และชั้นจะรู้ได้ไงว่าอาวุธพร้อมยิงแล้ว ชั้นไม่เห็นที่ใส่กระสุนเลย

ปืนแห่งนรกจะมีตา

หนึ่งดวงสำหรับการยิงแต่ละครั้ง

ถ้าลืมตาแสดงว่าปืนพร้อมยิง มันจะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะ

ไปใช้ประตูมิติกันเถอะ โครงสร้างสามเหลี่ยมพวกนี้ จะเคลื่อนย้ายเราไปหานักเล่นแร่แปรธาตุ

วิญญาณนั่นจะช่วยรักษาบาดแผลของเจ้า... แต่เขาไม่ได้ทำได้แค่นั้น

น่าเป็นห่วงแล้วสิ

อะไรอีก

นักเล่นแร่แปรธาตุไม่อยู่ที่นี่

เพราะเขาสั่งพวกลูกสมุนเหล่านั้น ให้ดูแลพื้นที่ของเขา ระวังตัวด้วย ที่รัก

ช่างแม่งแล้ว ช่างไอ้นักเล่นแร่แปรธาตุด้วย

ที่วิหารนั่น ใช่เมียของชั้นจริงๆหรือเปล่า

มันเป็นแค่ตัวแทน

เจ้าได้ธาตุไฟมาแล้วซึ่งเป็นชั้นแรกของจิตวิญญาณของเจ้า ที่เกิดจากความรักและความสุข

ข้าเดาว่าเมียของเจ้าคือสิ่งที่เจ้ารักที่สุดในชีวิต

แล้วทำไมชั้นต้องฆ่าเธอด้วย

เพราะเจ้าต้องทำลายอารมณ์ที่ตอบสนองธาตุต่างๆ ในกรณีนี้คือความสุขและความรักของเจ้า

นักเล่นแร่แปรธาตุเป็นปีศาจผู้โดดเดี่ยว และเขาเป็นคนที่หวงของมากซะด้วย

เขาเกลียดพวกคนแปลกหน้าที่มาแตะต้องเครื่องมือและยาของเขา

หากไม่มีเขา เราก็ต้องทำด้วยตัวเอง

วางข้าลงบนโต๊ะ... คือวางร่างข้าไว้บนโต๊ะ

แล้วไงต่อ

ตัดมือขวาของข้าออก

แน่ใจแล้วนะ

เจ้าอยากได้มือข้างใหม่หรือเปล่าล่ะ

ก็อยากได้นะ

งั้นก็ตัดมือขวาข้าออก!

นี่ นังแม่มด นี่ใช่มือขวามั้ย

เจ้าไม่รู้อันไหนซ้ายขวาหรอ

ล้อเล่นน่ะ ไอ้บ้า ชั้นพยายามให้แกไขว้เขว... ก่อนที่ชั้นจะตัดมือ เพื่อที่ว่า จะได้ไม่ เออ ช่างแม่งเหอะ

เจ็บจี๊ดไปเลย...

เอามันไปต่อกับข้างที่ด้วน

ยังไงวะ!

แค่ต่อเข้าไปก็พอแล้ว ที่เหลือมือข้าจะจัดการเอง

เอายาสีเขียวนั่นไปด้วย

แล้วก็ผ้าก๊อซ...

มันอยู่ไหนล่ะ

ไม่เห็นเหี้ยไรเลย...

เทน้ำยาลงบนผ้าก๊อซ...

เอาล่ะนะ

อย่าเพิ่งใช้มือนั้นล่ะ

มันยังไม่พร้อม

เมื่อไหร่จะพร้อม

เดี๋ยวก็รู้เอง ไม่ต้องห่วง

นักเล่นแร่แปรธาตุต้องไม่ชอบแน่ ที่เราไปยุ่งกับของของเขา

พูดถึงแม่งก็มาเลย

ใจเย็นๆ นะ ไอ้แม่เย็ด เราใช้ของของแกไปแล้ว ใช่...

เฮ้!!!! ชั้นขอโทษ... แต่เราต้องใช้มันนะ... เข้าใจมั้ย

โธ่แม่งเอ้ย ชั้นพูดไม่เก่งเลยว่ะ

ต้องสอนสมบัติผู้ดีฉบับแฟรงค์ ให้ไอ้เหี้ยนี้หน่อยแล้ว

ทำให้เขายอมแพ้ แต่อย่าฆ่าเขานะ!

เรายังต้องการเขาอยู่

แกพอจะใจเย็นลงหรือยัง หายโกรธหรือยัง

เขายอมรับเจ้าแล้ว เขาบอกว่าเพราะเจ้าทำให้เขาเจ็บปวด เขายินดีที่จะช่วย

ไอ้เหี้ยนี่แม่งโคตรซาดิสต์เลย สรุปเราเป็นเพื่อนกันแล้ว เพราะชั้นกระทืบแกเนี่ยนะ

น่าจะใช่ การโดนกระทืบคงทำให้จิตใจปลอดโปร่ง

เขาบอกว่าคุณเป็นคนตลก และเขาไม่ชอบคนตลก ข้าก็เหมือนกัน