Jeff Foxworthy: The Good Old Days

‪(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)

‪ขอบคุณครับ

‪ขอบคุณมากครับ

‪ขอบคุณที่มา

‪ได้ออกจากบ้านดีต่อใจเนอะ

‪จริง

‪ผมไม่…

‪คืนนี้ผมไม่อยากพูดเกี่ยวกับโควิด

‪แต่มีสองอย่างที่ผมจะขอพูดหน่อย

‪ช่วงที่โควิดระบาด ผมได้เรียนรู้สองสิ่ง

‪หนึ่ง

‪ผมได้เรียนรู้จากการใส่หน้ากากในทุกๆ ที่ที่ผมไป

‪และสูดลมหายใจของตัวเองเข้าไป

‪ผมต้องกลับไปขอโทษทุกคน ‪ที่ผมคุยด้วยในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา

‪ให้ตายเถอะ

‪ผมไม่รู้มาก่อนเลยว่าปากผมเหม็นมาก

‪มีอยู่วันหนึ่งผมอยู่ในร้านขายของชำแล้วก็แบบ

‪"มีวัวอึในกองเครื่องในเหรอ กลิ่นอะไรอะ"

‪"อ๋อ กลิ่นปากฉัน"

‪อีกอย่างที่ผมได้เรียนรู้ในช่วงที่โควิดระบาด

‪โดยเฉพาะช่วงที่มีล็อกดาวน์

‪คือผมไม่มีคุณสมบัติพอ

‪ที่จะตอบสนองความต้องการ ‪ด้านการสนทนาของภรรยาผมทั้งหมด

‪ต้องยกกันมาทั้งหมู่บ้านถึงจะเอาอยู่

‪แต่ผมตัวคนเดียวไง

‪ผมรักภรรยาที่น่ารักของผมมาก

‪แต่เธอคุยเก่งมาก

‪เธอสามารถคุย ‪จนสุนัขสามตัวเดินหนีแล้วเลิกตามรถขนเนื้อ

‪เธอคือสิ่งที่คนเรียกกันว่า ‪ต้องพูดก่อน ปัญญาถึงจะเกิด

‪ซึ่งแปลว่าทุกครั้งที่เธอนึกอะไรออกหรือมีไอเดีย

‪เธอจะไม่แค่คิด เธอจะพูดออกมาดังๆ

‪ทุกเช้าในช่วงล็อกดาวน์

‪ผมจะตื่นมาแล้วรินกาแฟดื่มหนึ่งแก้ว

‪ผมหันไป ก็จะเห็นเธออยู่ตรงนั้น

‪ทุกเช้าจะแบบว่า

‪"คิดรึยังว่า ‪พอไม่มีโรคระบาดแล้วเราจะไปที่ไหน

‪เพราะฉันต้องออกจากบ้าน"

‪"พูดถึงเรื่องออกจากบ้าน

‪คุณจะต้องตกใจกับข้อมูลที่ฉันได้มา ‪เกี่ยวกับครอบครัวที่ย้ายมาอยู่ตรงนั้นของถนน

‪ฉันบอกแล้วว่าผู้หญิงคนนั้นท่าทางแปลกๆ"

‪"ไฟในห้องครัวเสียดวงหนึ่ง ‪ฉันทำอาหารในที่มืดไม่ได้

‪ถ้าคุณอยากกินข้าว ไปหยิบบันไดมาซ่อมก่อนก็ดี"

‪"ทำไมในนี้ร้อนจัง

‪คุณไม่ร้อนเหรอ ฉันร้อนมาก"

‪"โรบินบอกฉันว่า ‪เธอหาซื้อกระดาษชำระที่ไหนไม่ได้เลย

‪คนตุนกันใหญ่เลย

‪นรกควรมีช่องด่วนสำหรับคนตุนกระดาษชำระ

‪คือมันผิดไง ผิดมาก"

‪"อุ๊ยตายละ ฉันเพิ่งเห็นก้นฉันในกระจก

‪ทำไมคุณไม่บอกฉัน

‪ก้นฉันจะกว้างเท่ารถโรงเรียนอยู่แล้ว

‪น่าทึ่งมากที่มันไม่ปัดโคมไฟตกโต๊ะ"

‪"เมื่อคืนฉันฝันแปลกที่สุดเท่าที่เคยฝันมาเลย

‪ฉันฝันว่าแม่คุณกับวิล สมิธแต่งงานกัน

‪ซึ่งตรงนี้ไม่ได้แปลกอะไร

‪ที่แปลกคือแม่คุณกับเขา ‪ใส่หมวกนักดับเพลิงกระโดดแทรมโพลีน

‪แล้วก็กล่าวคำปฏิญาณ

‪คุณว่าทั้งหมดที่ฉันฝันแปลว่าอะไร"

‪"ทำไมมองฉันอย่างนั้น ผมฉันยุ่งเหรอ"

‪"ไม่เอาสิ ตั้งใจหน่อย

‪ฉันอยากให้คุณช่วยฉันคิด ‪ว่าจะให้ไคล์หลานฉันเดทกับใครดี

‪น่าสงสารจริงๆ ‪เขาอยู่คนเดียว เขาต้องการใครสักคน"

‪"พูดถึงเรื่องความต้องการ

‪คุณไปดูรถฉันให้หน่อย ‪ไฟเครื่องยนต์ไม่ดับมาสักพักละ

‪คำว่าสักพักของฉันแปลว่าสองสามเดือนแล้ว

‪ทุกครั้งที่ฉันขับ จะมีกลิ่นไหม้ๆ

‪ฉันว่ามันไม่ควรเป็นแบบนั้น"

‪"ตายละ ถ้าไคล์เป็นเกย์แต่ยังไม่ได้เปิดตัวล่ะ"

‪"สวดมนต์ภาวนา ‪ให้หลานของชิปกับเจนนิเฟอร์กัน

‪วันนี้หลานเขาจะขลิบหนังหุ้มปลาย"

‪"อ๋อ พูดถึงลดราคา 30 เปอร์เซ็นต์

‪สร้อยคอที่ฉันอยากได้กำลังลดราคา

‪ถ้าคุณจะซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดฉัน ก็โอเคนะ"

‪"ถ้าไคล์เป็นเกย์ ‪คุณรู้จักใครที่เราพอจะแนะนำให้เขาได้บ้างมั้ย

‪คุณทำงานในวงการบันเทิง ‪วงการบันเทิงมีเกย์เยอะ"

‪"ฉันรู้ว่าคุณจะต้องกลอกตา ‪แล้วบอกว่ามันอีกตั้งนาน

‪ปิกนิก 4 กรกฎาคมปีหน้า

‪ฉันทำสลัดมันฝรั่งเหมือนปีนี้ดีมั้ย

‪หรือทำมักกะโรนีอบเฟตาชีสกับมะเขือเทศดี ‪แบบที่ฉันทำเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนแล้วคุณชอบมาก

‪ฉันทำเมนูไหนก็ได้ มันไม่สำคัญสำหรับฉัน"

‪"เออ ช่วงนี้น้องคุณเป็นอะไร

‪เหวี่ยงเป็นมูดี้จูดี้มาก ฉันไม่อยากคุยกับเขาเลย"

‪"คุณทำบ่วงเชือกทำไม"

‪"แก้เชือกออกจากพัดลมเพดานแล้วลุกจากเตียง

‪หมอนฉันเยินหมดแล้ว"

‪ชีวิตผมเจอแบบนั้นทุกวันช่วงล็อกดาวน์

‪แต่ช่วงที่โควิดระบาดก็มีเรื่องดีๆ เหมือนกัน

‪เรื่องดีมากๆ ด้วย

‪ผมได้เป็นคุณตาครั้งแรกในช่วงที่โควิดระบาด

‪ดังนั้น…

‪ผมรักเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนนี้ ‪มากกว่ามนุษย์คนไหนในโลก

‪ผมไม่รู้ว่าลูกสาวผมทำยังไง

‪แต่ด้วยวิธีไหนไม่รู้

‪เธอได้ไปออกรายการเจอร์รี่ สปริงเงอร์ โชว์

‪และเราสืบจนรู้ว่าพ่อเด็กคือใคร

‪โดยไม่ได้ออกเงินแม้แต่ไดม์เดียว ดังนั้น…

‪มันดีงามมาก

‪ผมพูดเล่นนะ

‪เราไม่รู้ว่าพ่อเด็กเป็นใคร

‪อีกหนึ่งเรื่องดีๆ ที่เกิดขึ้นคือ

‪มือถือพับได้ของแม่ผมพังสักที

‪กว่าจะพังล่อไป 20 ปี

‪หลังเกิดโควิดหนึ่งเดือน มือถือพับได้ของแม่ผมพัง

‪เราเลยซื้อไอโฟนเครื่องแรกให้เธอ

‪ถ้าคืนนี้คุณถามผมว่า

‪"เจฟฟ์ ถ้าเลือกได้ ‪คุณจะสอนแม่คุณพิมพ์ข้อความส่ง

‪หรือจะสอนสุนัขคุณให้เช็ดก้นเอง"

‪ผมน่าจะตอบว่า

‪"เอากระดาษชำระมา ผมขอลองสักตั้ง"

‪การพิมพ์ข้อความส่งแอบท้าทายอยู่เหมือนกัน

‪ลูกสาวผมตื่นเต้นมาก ‪ที่ย่าของพวกเธอส่งข้อความเป็นสักที

‪พวกเธอส่งข้อความให้ย่า

‪มีอยู่คนหนึ่งแม่ผมโทรหาผม

‪แล้วถามว่า

‪"อะไรคือ 'โลล'"

‪ผมก็ถามว่า "แม่พูดถึงอะไร"

‪แม่ตอบว่า "จอร์แดนส่งข้อความหาแม่

‪ท้ายประโยคเขียนว่าโลล"

‪ผมถามว่า "สะกดยังไง"

‪แม่ตอบว่า "แอล โอ แอล"

‪ผมก็บอกว่า "แม่ มันไม่ได้อ่านว่าโลล ‪มันแปลว่า 'หัวเราะหนักมาก'

‪สมัยนี้เด็กๆ เขียนกันแบบนี้ ไม่เขียนเต็มแล้ว

‪พวกเขาใช้อักษรย่อกัน

‪เช่น ไอดีเค แปลว่า 'ฉันไม่รู้'

‪โอเอ็มจี ก็ 'โอ้แม่เจ้า'"

‪ผมบอกว่า "เขาพิมพ์กันแบบนี้"

‪หลังจากนั้นไม่กี่คืน

‪ผมก็ได้ข้อความจากแม่ว่า

‪"ไอ วาย จี ที ที จี เอส ไอ เอ็น เอส เค"

‪ผมก็แบบ "ตายแล้ว แม่หลอดเลือดในสมองแตก"

‪ผมโทรหาแม่แล้วถามว่า "แม่ส่งอะไรมาให้ผม"

‪แม่ตอบว่า "ก็พิมพ์เหมือนที่หลานสาวแม่พิมพ์ไง

‪แม่ส่งไปว่า 'ถ้าไปร้านขายของชำ ‪ซื้อซอสมะเขือเทศมาด้วย'"

‪"นั่นสิเนอะ ทำไมผมนึกไม่ออก"

‪แม่ผมชอบไอไฟนที่เธอใช้มาก

‪เพราะมันมีฟังก์ชั่นที่มือถือพับได้ของเธอไม่มี

‪เช่น รับสัญญาณได้

‪มีอยู่คืนหนึ่งแม่โทรหาผม

‪ผมรับสาย

‪เพราะผมไม่มีอะไรทำ ว่างหนึ่งชั่วโมงครึ่ง

‪ก็เลย

‪ผมเลยคุยกับแม่

‪ในระหว่างคุยกัน ‪แม่บอกว่าในย่านที่เธออยู่มีโจรขึ้นบ้านสองครั้ง

‪ผมก็บอกว่า "แม่ น่าเป็นห่วงนะนั่น"

‪แม่ตอบว่า "นั่นสิ"

‪แม่บอกว่า "เนี่ย ‪แม่ว่าจะไปขอใบอนุญาตพกปืนละ"

‪แม่ผมอายุ 85

‪ตาก็ไม่ค่อยดี หูก็ไม่ค่อยได้ยิน

‪หลังเที่ยงคืน แม่จะทรงตัวเหมือนรอน ไวท์

‪แล้วคิดจะพกปืนสั้น

‪ผมบอกแม่ว่า ‪"แม่ ผมสนับสนุนข้อแก้ไขรัฐธรรมนูญมาตราสอง"

‪ผมบอกว่า "จะหาว่าผมระวังเกินก็ได้"

‪แล้วผมก็บอกว่า "แต่

‪แม่อาจจะไม่ควรพกปืน ‪ถ้าแม่ใส่สร้อยคอแจ้งเหตุฉุกเฉินช่วยชีวิต"

‪ถึงเธอจะใช้กล่องยาแยกลูกกระสุนได้ก็เหอะ

‪ผมบอกว่า "แม่คิดให้ถี่ถ้วนก่อนดีมั้ย"

‪ผมบอกว่า "แม่ภาวนาให้การใส่กระสุน ‪ดีกว่าการเปิดขวดแตงกวาดองดีกว่าเหอะ

‪เพราะไม่งั้นแม่มีปัญหาแน่"

‪ข้อนิ้วมือแม่ผมอักเสบ

‪แล้วผมก็คิดว่า ‪"เออว่ะ ผู้จัดการน่าจะหางานโฆษณาให้แม่ได้"

‪"ข้อต่อกระดูกแม่อักเสบมาก

‪จนหมุนลูกบิดเข้าห้องแทบไม่ได้

‪แต่เดี๋ยวนี้ยาบัฟเฟอรินตัวใหม่พัฒนาดีขึ้น

‪แม่ยิงให้โดนทุกนัดยังได้

‪เข้าใจใช่ปะ"

‪ผมวางสายแล้วก็บอกภรรยาว่า

‪"ผมรู้แล้วว่าคริสต์มาสนี้จะเอาอะไรให้แม่ดี

‪ผมจะซื้อแม่เหล็กติดปืน ‪ให้แม่เอาไปติดที่ข้างโครงช่วยเดิน

‪เวลาจะใช้ก็ตบเอา

‪แล้วผมก็จะซื้อเสื้อเกราะกันกระสุนให้สามีแม่

‪เอาให้เขาใส่ใต้เสื้อกันหนาวคาร์ดิแกน

‪เผื่อแม่สติแตกแล้วคลั่ง ‪ตอนกำลังเล่นวงล้อแห่งโชคชะตา"

‪ตอนนี้ชีวิตผมกับภรรยาถึงจุดนั้น

‪เราเลี้ยงลูกจนโต

‪แล้วให้พวกเขาออกจากบ้าน

‪เราได้พักอยู่ช่วงหนึ่ง

‪แล้วตอนนี้ก็มาเลี้ยงพ่อแม่ต่อ

‪ลูกผมกับพ่อแม่ผม ‪สวนกันบนถนนทางเข้าบ้านแน่นอน

‪ผมขอบอกอะไรหน่อย ‪เมื่อก่อนผมคิดว่าพวกวัยรุ่นบ้า

‪จริงๆ แล้ววัยรุ่นรับมือง่ายมากเมื่อเทียบกับคนแก่

‪คนแก่คือสุดมาก

‪ช่วงก่อนผมเอารถไปเข้าศูนย์ ‪ศูนย์บอกว่ารถผมพร้อมรับแล้ว

‪ผมโทรหาพ่อตาแล้วถามว่า ‪"ส่งผมไปศูนย์หน่อยได้มั้ย"

‪ในระหว่างขับรถไปศูนย์ เขาต้องจอดเติมน้ำมัน

‪การจอดสั้นๆ ครั้งนั้นทำให้ผมได้เรียนรู้ว่า

‪เราสามารถล้างรถทั้งคัน

‪ได้ด้วยไม้รีดน้ำจากปั๊มน้ำมัน

‪ที่ผมรู้ก็เพราะผมนั่งอยู่ตรงที่นั่งผู้โดยสาร

‪แล้วดูเขาใช้ไม้รีดน้ำล้างรถทั้งคัน

‪ผมนั่งจนกระทั่ง ‪ผู้ชายที่อยู่ตู้ถัดไปอัดวิดีโอพ่อตาผม

‪แล้วผมก็ก้มไปหลบที่พื้น

‪เพราะผมไม่อยากโดนแท็กในอินสตาแกรม

‪พ่อตาผมกลับเข้ามาในรถ ผมก็ถามว่า

‪"รู้ใช่มั้ยว่าที่ปั๊มมีบริการล้างรถตรงนั้น"

‪เขาตอบว่า "รู้ แต่มันตั้งหกดอล"

‪ผมก็แบบ "ประหยัดเงินหกดอลลาร์

‪ด้วยการยอมลดตัวไปล้างรถ

‪โดยใช้ไม้รีดน้ำกับน้ำที่สกปรกที่สุดในโลกเนี่ยนะ"

‪ผมเคยจินตนาการนะว่าอยากไปเที่ยวกับสาว

‪ที่สกปรกเหมือนน้ำจากไม้รีดน้ำที่ปั๊มน้ำมัน