The Outfit

ชิคาโก ปี 1956

ถ้าดูด้วยตาเปล่า ชุดสูทจะประกอบด้วยสองส่วน

เสื้อแจ็คเก็ตและกางเกงขายาว

แต่ทั้งสองส่วนนั้น ประกอบด้วยผ้าอีกสี่แบบ

ฝ้าย, ผ้าไหม, ผ้าขนแกะ และขนสัตว์

และผ้าทั้งสี่แบบนั้น ถูกตัดเป็นส่วนย่อยๆอีก38ชิ้น

กระบวนการ วัดขนาด การขึ้นรูป และการต่อเชื่อมชิ้นต่างๆ

ใช้ขั้นตอนไม่ต่ำกว่า228ขั้นตอน

ขั้นตอนแรกคือการวัดขนาด

แต่ "การวัดขนาด” ไม่ได้แปลว่า เอ่อ.. เอาเทปมาก็พอ

”ตรงนี้กี่นิ้ว ตรงนี้อีกกี่นิ้ว ”

ไม่ ไม่ ไม่

คุณไม่สามารถทำสิ่งที่ดีได้

จนกว่าคุณจะเข้าใจ ว่าคุณทำมันเพื่อใคร

เสื้อผ้าทุกชิ้นบ่งบอกบางอย่าง

เคยมีผู้ชายเข้ามา ในร้านผมเขาพูดอวด

”โอ้ ผมไม่สนหรอกว่า ผมจะใส่เสื้อผ้าอะไร ”

ถ้ามันจริงอย่างที่เขาบอก มันก็บ่งบอกบางอย่าง

แล้ว ลูกค้าคุณเป็นใคร? และคุณพยายามจะสื่ออะไรเกี่ยวกับเขา?

เมื่อผู้ชายเดินผ่านประตูมา คุณสังเกตเห็นอะไรจากตัวเขา?

อรุณสวัสดิ์

เขาขี้อายไหม? ตัวตรงอย่างกับเข็มนาฬิกา?

หรือเขายืนอย่างกล้าหาญ, กระดูกสันหลังที่ 6นาฬิกา กับ12นาฬิกา?

เขาเป็นผู้ชายสีสดใสเหมือนฤดูใบไม้ผลิ,

กรีดร้องรอความสนใจ?

หรือเขาเป็นผู้ชายสีเทา น้ำตาล,

ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางกับผู้คนมากมาย?

เขาอาจเป็นผู้ชายสุขสบายในสิ่งที่มี?

หรือเขาต้องการสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า?

แล้วผู้ชายคนนี้เขาอยากเป็นใคร?

ในใจลึกๆเขาเป็นใครกันแน่?

เริ่มวัดได้...

และเมื่อคุณเข้าใจว่าเขาเป็นใคร...

คุณบอล์ย

เมื่อนั้นคุณก็พร้อมเริ่ม

- ก๊อกๆ - หื้ม

- ธุรกิจเป็นไงบ้าง อิงลิช? - สวัสดีตอนเย็นครับ

-โอ้ ว้าว อันนี้แจ่มเลย - หื้ม

ใช่ อันนี้แจ่มเลย

อันนี้คุณทำให้พ่อผมหรอ?

ไม่ใช่อันนี้ครับ

คุณทำให้คนอื่นหรอ? ใคร?

คุณริชชี่ คุณก็รู้ ผมพูดถึงลูกค้าคนอื่นไม่ได้

หื้อ เราเป็นแค่นั้นหรอ? แค่ลูกค้าคุณหรอ?

โว้ว เอาเลยอิงลิช หุบปากแน่นสนิทเลย

- พ่อคุณเคยมาที่นี่ - จริงหรอ?

อือ เมื่อวานนี้

เขาบอกว่าธุรกิจคุณ กำลังเริ่มขยายตัว

พ่อคุณบอกให้ผม เริ่มตัดสูทใหม่ฉลอง

ฟรานซิส นายคิดว่าไง? สูทใหม่?

- รอเอาเลยได้ไหม? - ไม่ใช่คืนนี้

- เฮ้ เอาหน่า เรามีเวลา - ไม่ใช่คืนนี้

โอ้ว แย่ละ นั่นมาจากดิ เอ้าฟิตหรอ?

อิงลิช ช่วยไรผมหน่อย?

ทำไมคุณไม่ลองไป นั่งคุยกับเลขาคุณข้างหน้าสักแปป

งั้นขออนุญาตนะครับสุภาพบุรุษ

อันนี้มาจาก ดิ เอ้าฟิต มีแหวนทองแดงอยู่ด้วย

เปิดเลย ไหนมันเขียนอะไรไว้

มีจดหมายไหม?

คุณอยากคุยเรื่องนั้นไหม?

จดหมายหรอ?

เรื่องที่เขาไล่คุณออกมา

ในกล่องนั่นมีอะไร?

นั่นของชั้น

งั้นของดูหน่อยซิ

โอเค

ไม่ ไม่ ให้ชั้นเดา

เอ่อ หอเอนเมืองปิซา

หื้ม

ชั้นไม่เห็นว่ามันน่าสนใจตรงไหน มันก็แค่เอน

หอไอเฟล?

ชั้นเคยมีแล้ว

งั้น ผมยอมแพ้

นั่นมันอะไร?

เดี๋ยวให้ดู

อาห้ะ

- รู้สึกเหมือนอยู่บ้านอีกครั้ง - มันสวยไหม?

มันก็นาฬิกา

ไม่เหมือนใครบางคน ชั้นไม่เคยได้เห็นของจริงเลย

- ของจริงมันก็ยังเป็นนาฬิกา - บนริมฝั่งแม่น้ำเทมส์

- เคยเห็นนาฬิกาที่ชิคาโกไหม? - แน่นอน แต่...

มันก็เหมือนกับที่ลอนดอน

โอเค

ชั้นไม่มีวันเข้าใจคุณเลย

ใช่ คุณไม่มีวันจะเป็น

คุณลุงสุดเจ๋งอย่างผมได้

คุณเคยไปมารอบโลก

คุณจะเปิดร้านที่ไหนก็ได้

แต่คุณก็ยังอยู่นี่

ที่นี่ไม่ดียังไง?

ชั้นก็คิดได้สองสามอย่างนะ

สองสามอย่างที่เจอได้ทุกที่บนโลกหรอ

มันก็ไม่ได้มีค่าเท่าไหร่ ว่าผมจะอยู่ที่ไหน

ผมมีที่ตัดผ้า

ผู้ชายต้องการอะไรอีก นอกจากที่ตัดผ้า?

และผมก็มีคุณ

ไม่ตลอดไปหรอกนะ

อ่อใช่ เบนรู้อยู่นิ

ไม่ว่าจะทางไหน..

ชั้นจะต้องออกจากที่นี่ให้ได้

ไปไหน ลอนดอน?

ไปลอนดอน

และก็ มาดริด

- และบาร์เซโลนา โมร็อกโก - หื้ม

แล้วก็ปารีส

คุณรู้ไหมอะไรที่จะทำให้ได้ไปเร็วขึ้น?

- แผนที่หรอ? - ขึ้นเงินเดือนตั้งหาก

ผมไปหาคุณริชชี่ดีกว่าเพื่อเขาต้องการผม

อ่า

พูดถึงปีศาจ

- เมื่อกี้ว่าไงนะ - ก็แค่สำนวนครับ

ขอโทษด้วย ผมไม่ได้จะจงใจต่อว่า

เจอกันพรุ่งนี้

เด็กฝึกงานของนักโหราศาสตร์ เข้ามาเมื่อวาน เขานิสัยดีมากเลยนะ

เขาทำอะ.. ใครนะ?

เขาอยู่สุดถนน หน้าตาดีอีกด้วย

นี่คุณพยายามให้ชั้นไปเดต กับผู้ชายที่ทำงานที่ร้านขายนาฬิกาหรอ?

เขาเป็นเด็กฝึกงานของนักโหราศาสตร์

คนที่มีหนวดเล็กๆใช่ไหม?

ใช่เหมือนกันของ เออร์รอล ฟลิน

ชั้นไม่ต้องการให้คุณบอกว่าชั้นควรเดตกับใคร

ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น

คุณหมายความว่า "ผมเห็นคุณยิ้มให้กับ ริชชี่ บอล์ย

และผมก็กลัวตัวแข็ง ว่าคุณจะหันไปชอบเขา"

พวกเขาอาจเป็นลูกค้าผมแต่ พวกเขาไม่ใช่สุภาพบุรุษ

ก็อาจหลอกชั้นได้ ถ้าใส่เสื้อดีๆที่คุณตัดให้อะนะ

ถ้าเรารับแต่เทวดาเป็นลูกค้า อีกไม่นานไม่มีลูกค้าแน่

เราปล่อยให้ลูกค้าเรา เอากล่องมาตั้งหลังร้านหรอ?

คุณตั้งหากที่ยิ้มให้กับเขา

ชั้นใช้ทั้งชีวิตชั้น อยู่กับพวกคนอย่างริชชี่ บอล์ย

คุณอยากให้เขาออกไปงั้นหรอ

มองจ้องตาเขา แล้วก็ทำตัวเหมือนกับพวกเขา

คุณไม่ต้องการผมให้เป็นห่วงคุณ

- ถูกต้อง - คุณดูแลตัวคุณเองได้

คุณไม่ใช่...

- คุณก็รู้ - ผมรู้

พ่อชั้นเป็นคนห่วยแตก เขา ขะ..

ถือว่าเป็นคำชมละกัน

ได้เลย

ชั้นรู้...

ว่าคุณอยากให้ชั้นรักสิ่งนี้

-เหมือนกับคุณ - ไม่ผมไม่

- ผมไม่ - หวังว่าจะฝึกชั้น

ให้เรียนรู้

หวังว่าวันนึงชั้นจะดูแลร้านต่อ

แต่ชั้นไม่ได้ ต้องการชีวิตแบบคุณ

- ชีวิตมันเป็นของคุณ - แน่นอน

คุณเป็นผู้หญิงที่จะพาตัวเอง ไปได้ไกลกว่านี้มาก

แน่นอน และเมื่อชั้นไป ชั้นก็ไม่อยากทิ้งคุณไว้คนเดียว

ผมก็ไม่ได้ต้องการคุณมาดูแลผม

ยังไง คุณก็ไม่ใช่.. คุณก็รู้

ก็แฟร์ดี

ตอนนี้ถ้าคุณอยากได้เงินเพิ่ม

คุณก็ต้องเรียนรู้ ว่าสี่เหลื่ยมจัตุรัสเป็นยังไง

เราต้องหากุญแจ

เอ่อ

มันเคยอยู่ตรงนี้ ชั้นเอามันไปไว้ไหนนะ?

” ก็อย่างที่เขาพูดกัน... “

เฮ้ หนังสือนี่มันเอาไว้ทำอะไร ผมสงสัยมาตลอดเลย

ริชชี่ อย่าจับอะไรทั้งนั้นหน่า

เฮ้

- หื้ม นี่มันสุดยอดเลย - พึ่งบอกว่าอย่าจับอะไรไง

โว้ โว้ โว้

เขาชอบมัน ในแบบที่เขาต้องการ

โอเคหน่า จะอะไรนักหนา?

เขาแคร์ในสิ่งที่เขาทำ

- และนั่นก็เหตุผลว่าทำไมเขาถึงเก่งที่สุดไง - ก็ใช่

เหมือนกับใครบางคนแถวนี้

หื้ม

นั่นอะไร? คุณแกล้งอะไรผมเนี่ย?

- อะไรนะ? - ผมถามว่า คุณแกล้งอะไรผม?

แบบ คุณเล่นตลกอะไรกับผม?

- ไม่ๆ ริชชี่ ไม่เลย - เพราะผมไม่ใช่ตัวตลก

ชั้นไม่ได้ล้อคุณ ชั้นไม่ได้ล้อคุณ

มานี่มา

ที่รัก มีอะไรหรอ?

เขาทำอะไรรึป่าว?

ใครทำอะไรรึป่าว?

ฟรานซิส เขาทำอะไรอีกแล้วหรอ?

- ชั่งฟรานซิส มันไม่ใช่ครอบครัวเรา - ชั้นรู้

หื้ม

- เขาไม่ได้มาจากไอร์แลนด์ด้วยซ้ำ - ชั้นรู้

เขาคิดว่าเรามีหนอน

มีคนเอาเรื่องเราไปบอกพวก ลา ฟอนเทนส์

- ใคร? - ไม่ต้องสนใจหรอก

- เขาขี้ระแวง โอเคไหม? - โอเค

เขาบอกพ่อผมมาเป็นเดือน

แล้วพ่อผมก็ฟังมันอีก

"เฮ้ ฟรานซิส นายรู้ไหมเขาเป็นคนฉลาด

นายน่าจะเรียนรู้ได้สองสามอย่างจากเขา"

ที่รัก คุณเป็นเบอร์สอง พ่อคุณฟังคุณแน่

ไม่ต้องกังวลเรื่องฟรานซิสหรอก ใครมันจะสนใจฟรานซิส?

คุณคิดว่าผมไม่รู้หรอว่า ว่าฟรานซิสมันทำอะไรให้พ่อผม?

คุณไม่คิดว่าผมจะได้ยินมัน มาเป็นล้านๆรอบแล้วหรอ?

กระสุนหกนัด ผมเข้าใจแล้วหน่า

แต่นั่นเป็นเพราะผมไม่อยู่ที่นั่น

เพราะถ้าผมอยู่

- มันคงจะเป็นผม - มันคงจะเป็นคุณ

คุณเข้าใจใช่ไหม?

ฟรานซิสคิดว่าเขาจะทำอะไรก็ได้ กับพ่อของผม พ่อของผม...