Irish Wish

Wish. Ang gustuhin ang isang bagay na hindi o maaaring hindi mangyari.

Pero pa'no kung mangyari 'yon?

- Paul! - Paul!

Maikling panayam lang, Paul.

Teka. Sandali, scarf ko 'yan! Sandali!

Hi, beautiful.

Kumusta. Ang guwapo mo.

Salamat.

- Paul! - Paul!

- Saglit lang. - Sige.

Kumusta? Masaya akong makita kayo. Kumusta? Salamat sa pagpunta.

- May ilang tanong kami. - Sandali lang.

Wala ako rito kung wala ang kahanga-hanga at magaling na manunulat na ito,

ang editor ng libro ko, Madeline Kelly.

Maddie, halika.

Ito ang gabi natin, Maddie. Ikaw at ako, magkasama nating ginawa 'to.

Maganda ng sinulat mong kuwento. Tumulong lang akong mag-ayos.

Hintayin mo ako sa loob. May gusto akong pag-usapan.

- Ano 'yon? - Makikita mo.

- Okay. - Sige.

- Tanong lang. - Hi, Jay.

May babae ba sa buhay mo na nagbigay inspirasyon sa love story?

Ano ba, di ko puwedeng sabihin lahat ng sikreto ko.

- Bumalik ka na sa Manhattan? - Oo at masaya ako.

Talaga? Isang bestseller ulit?

Hello.

- Maddie. - Hi, Ma.

- Buti natawagan kita. - Anong lumalagitik na ingay 'yon?

Sinusubukan kong umorder ng toilet paper online.

Ninanakaw lagi ng mga estudyante,

at laging sumasabit ang button sa keyboard ko.

Napakaraming detalye, Ma.

Tinanong mo, eh.

Medyo abala ako.

Naipit ako sa traffic, at kararating ko lang sa venue.

Mahuhuli ka sa importanteng gabing 'to. Di magandang time management 'yan.

Sana nariyan ako para tulungan ka.

- Ma, sandali lang, ha? - Oo naman.

Oo, saglit lang.

Sige, puwede na.

Tumawag ako para malaman kung nakausap mo na si Paul.

Hindi pa. Sana di mo sinabi sa iba ang nararamdaman ko para sa kaniya.

Maniwala ka, walang may pakialam sa Des Moines.

- Ni hindi alam nina Heather at Emma. - Di mo sinabi sa kanila?

Di pa ako handa.

Kung di alam ng mga kaibigan mo,

posibleng hindi rin alam ni Paul.

Binigyan ko na siya ng maraming senyales.

Nakita mo sana ang tingin niya sa 'kin habang nagtatrabaho.

- Ma, naiintindihan niya ako. - In love ka sa kaniya.

- Bakit di mo sabihin sa kaniya? - Baka di na kailangan.

Ano'ng nangyari?

Sabi niya may gusto raw siyang pag-usapan.

- Talaga? - Siguro ito na 'yon.

Gumana.

Ma, aalis na ako.

Sige. Kung di niya sabihin sa 'yo ang nararamdaman niya,

magsalita ka na. 'Yan lang ang sasabihin ko.

- Okay, mahal kita. Bye. - Mahal din kita.

- Kumusta! - Hi!

Nakakatuwa 'to.

Ipinagmamalaki ka namin.

Salamat sa pagpunta.

Nasa'n ang scarf na binigay ko sa 'yo?

- Nasa Brooklyn na ngayon. - Pa'no nangyari 'yon?

Aksidente. Ayos lang kung di n'yo na ako pahihiramin ng kahit ano.

Wag mo nang alalahanin 'yon. Sample 'yon mula sa trabaho.

Heather, ang galing ng ginawa mong cover art.

Nagustuhan mo?

Napakaganda. Ano sa tingin mo, Emma?

- Mukhang naglilihim ka sa 'min. - Tungkol saan? Kay Paul?

Oo, mahigit isang taon na kayong magkasamang nagtatrabaho.

Wag mong sabihing di mo napansin.

Magaling siyang manunulat. 'Yon lang.

Dapat nasa cover din ang pangalan mo.

- Halos ikaw ang sumulat ng libro. - Hindi.

Ibig kong sabihin, di sa gano'n.

Isa pa, maganda 'to sa career ko.

Ikinukuwento nga ako ni Paul sa publisher.

- Irish siya. - Oo.

- Sexy ba ang punto niya? - Di ko napansin.

- Single ba siya? - Akin na 'yan.

- Okay. - Sa'n ka pupunta?

Para hanapin si Paul.

Kaya mo 'to, Maddie. Wala nang atrasan.

Nandito ka pala.

Kailangan ko ng kaunting tapang mula sa alak bago humarap sa madla.

Magugustuhan nila 'to. Maganda ang istorya.

Dapat kitang pasalamatan para do'n.

Kung ako lang, malamang sa chapter ten tumalon na ang magkasintahan sa lawa.

Kahanga-hanga ka. Alam mo ba 'yon?

Ibinabalanse mo ako, Madeline.

Mahusay na team tayo.

Oo, kaya gusto kitang kausapin

tungkol isang bagay na mahalaga sa akin.

- Kahit ano puwede mong sabihin sa akin. - Kasi...

pakiramdam ko oras na

para iangat ang relasyon natin.

Paul, di ko alam ang sasabihin. Ganiyan din ang nararamdaman ko.

Talaga?

Maganda 'yan.

Kung gayon,

puwede mo akong tulungan sa susunod kong libro?

Gusto kong simulan mo sa pag-iisip ng kuwento sa pagkakataong ito.

Alam kong gusto mong magsulat ng sarili mong nobela. Matutulungan kita.

Pero tingin mo puwedeng maghintay 'to nang kaunti?

Kasi...

- Oo naman. - Ayos!

- Maganda 'yan. - Magaling!

Buweno, oras na para sentensiyahan ako.

Magkita tayo do'n.

Kung titigil ka sa paggalaw, puwede kong kunin.

Samahan mo na lang ako sa banyo.

Sorry. Ayos ka lang ba?

May kaunting problema lang sa pilik-mata niya.

Maaari ba akong tumulong?

Siguro. Ito 'yong bagong NanoGrip lashes.

Stylist ako sa Bergdorf.

Nakukuha ko ang mga bagong sample ng mga produkto nila.

Di ko 'to nagustuhan.

- Ayos lang ba kung subukan ko? - Sige.

Magiging maingat ako.

Ayan.

Kumusta?

Mas maayos na.

Ayaw kong sirain 'to. Maraming naghihintay sa 'yo.

- Buweno, mauna ka. - Hindi, mauna ka.

"Sumilip siya mula sa malalim na tubig.

Kung aabutin lang niya sana siya,

mapuputol ang sumpa.

Pero sa halip, tumalikod siya.

Sumisigaw siya sa kaniyang pagkalunod

habang naglalaho siya sa anino ng malumot na kapatagan."

"Ika-walong kabanata.

Ang unang gabing nag-iisa siya ang pinakamahirap."

Ayan, Gertrude. Ang ganda ng pangalan mo.

Salamat, Paul.

- Paano kayo nagkakilala? - Magkakaibigan kami noong nag-aaral kami.

Mahilig akong magbasa.

Ano? Ako 'yon.

- Gusto mong pirmahan ko ang libro mo? - Oo naman.

Siyempre.

- Heto. - Totoong lawa ba 'yan?

Oo. Nasa Ireland 'yan. Di kalayuan sa bahay ng pamilya ko.

Gusto ko makita minsan.

Gusto kong makita mo ito minsan.

Kahanga-hanga ang mga kuwento mo. Kaya ko silang pakinggan buong gabi.

Wow, di ba ang saya no'n?

Kaso, may meeting sa press si Paul sa umaga.

'Yong bill.

- Libre ang inumin dito. - Hindi.

Ang galing no'n.

Ito na siguro ang pinakamasayang gabi ng buhay ko.

Mukhang magkasundo kayo ni Paul.

Parang nagkaroon kami agad ng koneksiyon.

Wag mong masyadong seryosohin. Sikat na tao si Paul.

- Sanay siya sa ganiyan. - Pinirmahan niya ang libro ko.

Pumipirma siya ng maraming libro.

Kasama ang phone number niya?

GUSTO KITANG MAKITA ULIT PAUL

Phone number lang 'yan. Di naman 'yan proposal.

Di ako makapaniwalang ikakasal sina Paul at Emma!

Ang bilis ng nangyari.

Parang pagka-alog.

- Maligayang pagdating sa Ireland. - Salamat.

- Malapit na. May isa pang bag. - Paul, akin din 'yan.

- Ayan. - Kakaunti yata ang dala mong bagahe, Em?

Ikakasal ako, Heather.

Di ka maniniwala kung ilang beses ko kailangang magpalit.

Excuse me. Mam.

- Mads. - Excuse me.

- Ayos ka lang diyan? - Oo naman.

Maddie, nakuha mo na ba ang bag mo?

Malapit na.

- Hintayin ka namin sa labas, okay? - Sige.

Kung kailangan mo ako sa trabahong iyon, puwede ako agad-agad. Okay?

Ayos. Sige. Oo naman.

Oo.

Sorry. Akin 'to.

Hindi, sa akin 'to.

Sa 'kin talaga 'to.

Sige na. May Amerikanong babaeng ninanakaw ang bag ko.

Di ko ninanakaw ang bag mo. Kinukuha ko ang akin.

Kung titingnan mo lang ang tag, makikita mo na.

Di na kailangan. Alam ko ang sarili kong bag. Kaya bitawan mo na.

Di ko bibitawan ang bag ko.

Tingnan mo, paborito kong palda 'to.

Sigurado kang size mo 'yan?

Pasensiya na.

Ayos lang. Puwedeng mangyari 'to kahit kanino.

Kahit sa tingin ko mas madalas mangyari 'to sa 'yo.

Magsaya ka sa pagbisita.

NAWAWALANG BAGAHE

Maddie. Nandiyan ka pala.

Sa wakas, naipasok na namin lahat ng bag ni Emma sa kotse.

Baka sa bubong na lang ako.

- Di ako makapaniwalang nangyayari 'to. - Alam ko. Ano'ng nararamdaman mo?

- Walang atrasan, ha? - Ako? Hindi.

Maraming salamat dahil ipinakilala mo ako kay Emma.

Binago mo ang buhay ko. Di ko 'to malilimutan.