Acrimony

RECHTBANK

Wanneer dringt het eindelijk tot u door?

Het is voor mij duidelijk dat u deze kwestie niet serieus neemt.

Ik sta niet toe dat je deze mensen blijft kwellen. Is dat duidelijk?

Als je dit straatverbod schendt...

verzeker ik je dat je 40 dagen in de gevangenis zult doorbrengen.

Ik meen het. Nog één overtreding.

Het is ons duidelijk...

dat je professionele hulp en een cursus woedebeheersing nodig hebt.

Deze rechtbank heeft voorgesteld dat je hulp zocht...

maar omdat je dat niet kunt of wilt...

is het nu een voorwaarde om uit de gevangenis te blijven.

Is dat duidelijk?

Is dat duidelijk?

Melinda?

Ja, edelachtbare.

BITTERHEID, RANCUNE, KWAAD BLOED

VIJANDIGHEID, HAAT EN NIJD WOEDE, WEERBARSTIGHEID

Je denkt dus dat je een woedeprobleem hebt.

En of ik een woedeprobleem heb.

Denk je dat die woede terecht is?

Dat is als vragen of ik terecht honger heb.

Hij heeft dit allemaal veroorzaakt. Alles.

Die klootzak staat bij me in het krijt.

Waarvoor precies? - Waarvoor niet?

Waarom denk je er zo over?

Je weet niet wat hij me heeft aangedaan. Je hebt geen idee.

Wil je het me vertellen? - Heb ik een keus?

We kunnen altijd kiezen.

Niet als een verdomde rechter me hiertoe dwingt.

Weet je wat? Dit is onzin, oké.

Deze klootzak kwelt me en hij gaat vrijuit.

Wat schrijf je op? - Ik maak aantekeningen.

Wat staat er precies?

Ik ben een stereotype.

Denk je dat echt? - Absoluut niet.

Ik ben het zat om dat te horen.

Als een zwarte vrouw boos wordt, is ze een stereotype.

Ze ontneemt kerels hun mannelijkheid.

Heb jij dat gedaan, denk je? - Kreng, hoor je niet wat ik zeg?

Ik heb hem nooit iets aangedaan.

Hij kwam niets tekort bij mij.

Ik was...

Ik was sterk toen hij dat nodig had.

Ik speelde zwak toen hij dat nodig had.

Ik was zielig.

Zeg niet dat mijn woede niet terecht is.

Denk je dat ik dat beweer?

Het kan me niet schelen wat je zegt, maar dit is verkeerd. Dit allemaal.

Weet je wat? We beginnen bij het begin.

Help me dit onrecht te begrijpen. Vertel me wat er gebeurd is.

Hoe ver terug wil je gaan?

Ik herinner me elke dag.

Dat is het probleem.

Ik kan het niet vergeten. Ik krijg het niet uit mijn hoofd.

Nou?

Hoe ver terug wil je gaan?

Laten we bij het begin beginnen.

Oké. - Hoe heb je hem ontmoet?

Het regende.

Ik zat op de universiteit. Ik had tot laat zitten studeren.

Het regende heel hard.

Ik weet het niet. Regen doet iets met me.

Water in het algemeen.

Onderweg naar mijn studentenhuis, kwam ik hem tegen.

Nee. - Verdomme.

Nee. - Kijk uit.

Jij liep tegen mij op, kluns.

Wat bezielt jou?

Verdomme.

Hallo. Is Melissa er?

Er woont hier geen Melissa. Wel een Melinda.

Wat wil je?

Wie is dit? - De klootzak.

Het spijt me. Hier, ik heb wat van je papieren.

Geweldig. Fantastisch.

Jij hebt er een of twee van mij. - Nee, helaas.

Hier. Let niet op haar. Ze is slecht in geschiedenis en heeft 'n deadline...

Sarah.

Tot ziens.

Sorry dat ik tegen je op knalde. Door projecten ben ik vaak afwezig.

Het spijt me. - Oké, ja. Prima.

Als je het niet erg vindt... Ik moet mijn verslag gaan afmaken.

Tot ziens. - Nou, de eerste vier pagina's zijn zwak...

en de oorlogsfeiten kloppen niet. Dat ziet professor Huff zo.

Hoe weet je dat? - Ik heb zijn les vorig jaar gevolgd.

Het spijt me dat ik je eerste pagina's heb gelezen. Ik had een negen bij hem.

Ik kan je helpen als je wilt.

Ik was zo boos toen ik hem voor het eerst zag.

Ik besefte toen pas hoe knap hij was.

Toe.

Het was een spetter. Dat wel. Een gevaarlijke combinatie.

Voor me stond de man van mijn dromen.

Hij was donker, sexy...

Het was 1497. - Nee.

Ik onthou dit nooit. Kunnen we even pauzeren? Ik ben het beu.

Je hebt niet veel tijd. - Het is te veel, oké.

Mijn hersenen zijn overbelast.

Laten we het over jou hebben.

De papieren die je nodig had, wat was dat? Vertel.

Ik denk dat ik een oplossing heb voor een oud probleem.

Ik creëer een batterij die zichzelf kan opladen.

Als hij werkt, kan hij worden gebruikt voor auto's, huizen, noem maar op.

En ik word steenrijk. Met het redden van het milieu, natuurlijk.

Natuurlijk.

Hij was zo charmant, zo gelikt...

Had iemand toen maar tegen me gezegd:

'Meid, maak dat je wegkomt. Deze man zal je kapotmaken.'

Wat is je cijfer? Zeg op.

Al ons werk... Ik zal met professor Huff gaan praten.

Nee, dit is gewoon zonde van het geld.

Mijn moeder zal het inmiddels wel beu zijn.

Het verbaasde haar dat ik überhaupt ging studeren.

Ik ben niet zo slim als mijn zussen.

Kom hier.

Melinda.

Hé. Wat doen jullie hier? - Mam...

Mijn zusters zeiden dat mijn moeder was gestorven.

Nee. Nee.

Mijn moeder en ik waren altijd close geweest.

Moge zij rusten in vrede. Amen.

Ik was verdoofd. Ik was zo wanhopig om iets te voelen.

Dat was het probleem. Hij kon misbruik van me maken.

Hallo.

Ik ben Brenda. - Ik ben Robert.

En je achternaam? - Gayle.

Waar ken je Melinda van? - Van school.

Wij hebben je hier nooit gezien.

Ja, ik kom uit Kirkwood.

Nou, dan is dit wel andere koek.

Wat doe je voor de kost? - Ik studeer nog.

Nou, mooi. - Ja.

Hoe betaal je je studie dan?

Studieleningen. Beurzen.

Dat soort dingen. - Dus je bent slim.

Of atleet.

Nee, geen atleet. - Nee?

Dit is mijn vriend, Casey.

Hallo. - Hoi.

Aangenaam. - Jij ook.

En dit is Kalvin, Brenda's verloofde.

Hoe is het? - Aangenaam.

Jij ook. - Wat studeer je?

Machinebouw.

Devon, kom hier. - Hoi.

Gecondoleerd met je moeder. - Heel erg bedankt.

Hoe is het? - Goed.

Ik ben zo onbeleefd. Hoe heet je ook alweer?

Robert. - Robert, dit is Devon.

Devon, dit is Robert.

Devon is Melinda's vriend. - Leuk je te ontmoeten.

Ex-vriendje. - Ze houdt nog van je.

Mel, kijk eens wie er gekomen is. - Hoi.

Gecondoleerd met je moeder. - Dank je.

Devon, kom even mee. Melinda, we moeten de pastoor bedanken.

Jij kent hem, hè? - Ja.

Mooi. - Ik ben zo terug.

Oké.

Robert.

Hé. - Hoi.

Waarom ga je zo snel weg?

Je hebt je familie. Ik was gewoon bezorgd om je.

Dank je. - Ja.

Geen dank.

Ik zie je later, goed? - Wacht, waar ga je heen?

Naar de trein.

De trein? Dat is een heel eind. Ben je te voet?

Ben je te voet? Ik breng je wel. - Dat hoeft niet.

Ik pak mijn sleutels. Ik ben zo terug, ik breng je.

Mel? Melin...

Wauw, is dat jouw huis?

Nee. Dat is mijn huis.

Woon je daar? - Ja.

Mag ik binnenkomen?

Ja, hoor.

Kijk uit waar je loopt. - Dank je.

Wat voor muziek is dit?

Hou je me voor de gek?

Wat? - Dit is Nina Simone.

Heb je nog nooit van haar gehoord? - Nee.

Dan laat ik je iets horen.

Nee, dank je. - Onzin.

Je moet haar stem horen. Het is net engelengezang.

Luister.

Het is een beetje triest. - Sorry.

Nee, laat maar aan.

Hoe lang woon je hier al?

Een tijdje.

Ik weet dat het klein is, maar mijn oom liet het me na...

en mijn tante laat me gratis op de oprit bivakkeren.

Waar zijn je ouders? - Mijn vader zit in de gevangenis.

Ik ben opgevoed door mijn oma. Ze stierf op mijn veertiende.

Toen trok ik bij mijn tante in en sindsdien woon ik hier.

Het spijt me van je moeder.

Zo te horen was het een schat. - Ja.

Ja, ze was geweldig.

Weet je, ze...

Het is oké. Kom hier.

Het spijt me.

Zijn medeleven leek zo oprecht. Net als hoe hij me vasthield.