The Quiet Family (Choyonghan kajok) (조용한 가족)

นี่ก็สามสิบวันแล้ว ตั้งแต่เราย้ายจากในเมืองมาอยู่ที่นี่

แล้วก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นซักอย่างเลย

มิสตี้ อินน์

มิสตี้ อินน์

พ่อฉันซื้อบ้านหลังนี้โดยต่อรองราคากับ

ผู้ใหญ่บ้าน คุณปาร์ค

ถึงแม้เขาจะไม่รู้อะไร เกี่ยวกับธุรกิจซื้อขายบ้านเลยก็ตาม

ในตอนแรกทุกคนทำงานกันหนักมาก พร้อมกับตั้งความหวังเอาไว้สูง

ที่จริงแล้วก็ไม่ใช่ทุกคนหรอก

แต่วันแล้ววันเล่า ความหวังของพวกเราก็กลายเป็นฝันสลาย

เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งนะ!

ชาง กู มันหายหัวไปไหนของมัน?

คุณอาเข้าไปในเมืองเมื่อเช้านี้น่ะ

ยัง มิน เอามือออกนะ

มันไม่เคยอยู่แถวๆนี้เลย เวลาที่ฉันต้องการมัน

เอาล่ะ พวกเขามากันแล้ว!

- โอ้โห มากัน... - เงียบน่า

เจ้าพวกบ้านี่!

ขอให้ฝนตกใส่พวกเขา หรือเกิดอะไรขึ้นซักอย่างเถอะ!

พ่อรับเอง!

สวัสดีค่ะ ที่นี่บ้านพักตากอากาศค่ะ

อะไรน่ะ? บ้านพักตากอากาศเหรอ?

ใช่ค่ะ ที่นี่บ้านพักตากอากาศมิสตี้

ถ้าอย่างนั้น นี่ก็ไม่ใช่ ดราก้อน พาเลซ น่ะสิ?

คุณโทรไปที่เบอร์อะไรล่ะ?

ผมโทรไปที่ร้านอาหารจีน

ร้านอาหารจีนเหรอ?

ไม่ใช่ค่ะ ที่นี่เป็นบ้านพักบนภูเขา

บางทีคุณอาจจะมีอาหารจีนก็ได้นะ?

นี่ คุณ!

เราไม่มีอะไรที่แกี่ยวข้องกับจีนทั้งนั้น!

- ขอโทษที - วางหูไปเลย!

พวกประสาท ท่าจะบ้า

คิดว่าเราเป็นอะไรกัน?

นอกจากพ่อมันจะตาย ถ้าไม่ได้กินไอ้บะหมี่จีนนั่น

มันไม่ได้รู้เรื่องเลย

เสียอารมณ์หมด

อย่างน้อยข่าวของคุณปาร์ก เกี่ยวกับการทำถนนใกล้ๆบ้านพัก

ก็พอให้ความหวังฉันได้บ้าง

แต่การสร้างถนนก็ล่าช้าออกไป บั่นทอนกำลังใจของพวกเขาอีกครั้ง

และมันเป็นอย่างนั้น เมื่อทุกคนเริ่มเป็นมากขึ้น มากขึ้น

ประสาทเสียอย่างเห็นได้ชัด

ตาย!

ตาย!

อานั่นแหละตาย!

เงียบซิ

อา พอได้แล้ว!

ฉันซ่อนมันเอาไว้ เลือดไหลโชกตรงหัวนี่

อ๊ะ ทำไมมันถึงขึ้นไปอยู่ข้างบนได้ล่ะ บ้าเอ๊ย?

ไอ้บ้านี่!

แกไปทำอะไรอยู่บนนั้นน่ะ?

ที่ของแกอยู่นี่ ไม่ใช่ตรงนั้น!

กลับลงมานี่นะ!

ไปให้พ้นจากตรงนั้น!

มีสิ่งชั่วร้ายบางอย่างอยู่กับคุณ!

ขาก ถุย!

คอยระวังเอาไว้ให้ดี บางสิ่งที่น่ากลัวกำลังจะเกิดขึ้น

ขาก ถุย!

ไอ้บ้าเอ๊ย ไปให้พ้นจากตรงนั้นนะ!

ไปให้พ้นจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้!

ไอ้บ้าเอ๊ย!

ขาก ถุ้ย!

ไม่ใช่อย่างนั้นซักหน่อย

เธอทำไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?

เธอไม่ได้ทำ ขาก ถุ้ย แบบนั้น

แบบนี้ ขาก ถุย!

แขก ถุย?

ไม่ใช่ ไม่ใช่ เอาใหม่ซิ

ใครเป็นคนเลี้ยงแกมาเนี่ย?

เธอโง่หรือไง?

คุณอา!

หุบปากเถอะ!

เป็นบ้าอะไรกัน นี่มันโต๊ะกินข้าวไม่ใช่หรือไง?

มีนา!

หยุดนะ!

แม่คะ!

แม่คะ!

แม่ มีนักเดินเขามา!

ออกไปเร็ว!

เถอะน่า พักที่นี่ก่อนแล้วค่อยไปปีนเขาต่อ

นะ ยัง จิน?

ทำไมต้องยุ่งยากด้วยล่ะ ในเมื่อเรากลับลงไปได้ก่อนค่ำอยู่แล้ว หา?

เราจำเป็นต้องเก็บแรง เอาไว้ปีนเขาสูงนั่นนะ

เก็บแรงไว้งั้นเหรอ? เป็นคำแนะนำที่ดีนี่

งั้นเราน่าจะอยู่ที่นี่กันทั้งคืนเลยนะ

คุณอยากทำอะไรก็เชิญเลย

ที่รัก แค่เดี๋ยวเดียวเท่านั้นเอง

บางที ฉันอาจจะกล่อมเธอได้

ไม่ต้องหรอกครับ ขอบคุณ, นี่เป็นเรื่องของเรา

ยัง จิน!

แบบนี้อีกล้านปี แกก็ไปไม่ถึงหรอก!

เพลงอื่นมีตั้งเยอะแยะ ทำไมเธอต้องร้องเพลงนั้นด้วยนะ!

ลูกเรามันก็เป็นอย่างนี้แหละ

เธอตั้งใจจะทำร้ายจิตใจฉัน ด้วยเพลงนั่นแน่

อย่างน้อย เธอก็ยังมีอะไรดีบ้างแหละน่า

เฮ้อ หดหู่ชะมัด!

- มีคนกำลังมา - ใครกันน่ะ?

- มีโซ! - หยุดร้อง!

ดูเหมือนจะไม่ใช่นักเดินเขาน่ะ

เขาอาจมาจากในเมือง

คุณต้องการอะไร?

นี่บ้านพักหรือเปล่า?

ใช่ค่ะ

มีห้องให้ผมไหม?

ครับ!

- ห้องเบอร์อะไร? - ๒๐๓

ผมขอเบียร์เย็นๆ สามขวด เอาไปให้ที่ห้องด้วยนะ

ได้ค่ะ ขอบคุณ

ขี้เกียจชะมัดเลย!

เขาเป็นแขกคนแรกของเรา แล้วก็ขึ้นไปข้างบนแล้วด้วย

แล้วเธอหวังจะให้เขามาเล่นกับเธอหรือไงกัน?

คุณคิดเงินเขาเท่าไหร่?

สามหมื่นวอน สำหรับค่าห้อง แล้วก็หนึ่งหมื่นวอน สำหรับเบียร์สามขวด

เขายังให้ยัง มิน ๑,๐๐๐ วอน เพราะว่าเขาไม่ต้องการมัน

แม้แต่ขอทานยังให้ทิปเลย มากกว่า ๑,๐๐๐ วอน อีก

อีกอย่างหนึ่ง ไม่คิดว่าเขาดูแปลกๆ เหรอ?

เขาจะดูเป็นยังไง ก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย

ยังไงฉันก็ไม่เคยเห็นครอบครัวไหน แปลกกว่าบ้านเราอีกแล้ว

นึกถึงหน้ามีนาสิ นั่นหน้าของเด็ก ๑๗ เหรอ?

นั่นมันน่าทุเรศสิ้นดี ที่พูดถึงลูกสาวตัวเองแบบนั้น

อา ไม่คิดว่าผู้ชายคนนั้นดูแปลกๆ บ้างเหรอ?

อาว่าผู้ชายคนนั้นเป็นคนแคระ

ผมไม่ได้หมายถึงแบบนั้น

งั้นอะไรล่ะ?

เขาอาจจะคิดว่าเราแปลกก็ได้

ไม่ใช่ แต่ผมรู้สึกได้น่ะ

ตอนที่ผมเอาเบียร์ไปให้ที่ห้องเขา..

กับแกล้มด้วยเหรอ?

ใช่!

วางไว้ตรงนั้นแล้วก็ไปได้

ผมเอาเงินทอนมาให้

เก็บไว้เถอะ ฉันไม่ต้องการมัน

นี่ ไอ้หนู รู้หรือเปล่า ว่าความโดดเดี่ยวคืออะไร?

แล้วแกบอกว่าอะไร?

ผมบอกเขาว่าผมไม่ใช่เด็ก

แล้วไงอีก?

เขาบอกว่าไม่เป็นไร แล้วก็บอกให้ผมไป

เฮ้อ เขาต้องคิดแน่ๆ ว่าพวกเราทั้งหมดนั่นแหละที่แปลก

ยังไงก็ตาม หน้าตาเขาก็ดูแปลกอยู่ดี

จะอธิบายยังไงดีล่ะ?

เขาเหมือนกับพวกชอบอยู่ตัวคนเดียวน่ะ

เขาจะลงมาหาอะไรกิน หรือทำอย่างอื่นบ้างไหมเนี่ย?

คุณครับ ได้เวลาเช็คเอาท์แล้วนะ

- ยัง มิน! - ครับ!

เอากุญแจมาซิ

รูดม่านซิ

อะไรน่ะ?

โอ๊ย หลังผม

บ้าชะมัด

- พวกเขาเป็นอะไรกันน่ะ? - ไม่รู้สิ

ฆ่าตัวตายเหรอ?

คิดว่ามีใครบางคนมาที่นี่ แล้วก็ฆ่าเขาใช่ไหม?

ฉันไม่ได้หมายถึงแบบนั้น

ใครมันคิดที่จะแทงตัวเอง ด้วยกุญแจแบบนั้นกัน?

เราควรจะโทรเรียกตำรวจหรือเปล่า?

ใช่ โทรเรียกตำรวจเถอะ

แกอยากจะให้ที่นี่ถูกปิดอย่างนั้นเหรอ?

ถ้าเกิดมันไม่ใช่การฆ่าตัวตายล่ะ?

ลองดูข้าวของเขาสิ

เขาอาจจะทิ้งจดหมายไว้ก็ได้

ไม่มี

ไม่มีของอะไรเลย

แปลกจัง

ฉันแน่ใจว่าเขาจ่ายเงิน จากกระเป๋าสตางค์นะ

แถมยังมีเงินเต็มกระเป๋าเลยด้วย

จ้องผมทำไม?

ไปเอาถุงแล้วก็ที่ขุดมาจากห้องเก็บของ

เอามาทำอะไร?

ทำอะไร หมายความว่าไง?

เราจะฝังเขาไว้ในป่า

อะไรนะ?

แต่เราไม่เกี่ยวข้องอะไรกับการตายของเขานี่

ใครจะไปคิดว่าเป็นการฆ่าตัวตาย ดูสภาพศพนี่สิ หา?

ไม่มีจดหมาย ไม่มีกระเป๋าสตางค์

ถึงจะเป็นการฆ่าตัวตายก็เถอะ

ใครมันจะไปอยากอยู่ที่นี่ หลังจากที่มีคนมาตายสยองอยู่นี่ล่ะ

ฉันทำไม่ได้หรอก

แก ไอ้โง่นี่!

คิดว่าฉันจะทำนี่ เพื่อตัวเองหรือไง?

เร็วๆ เข้า แล้วไปเอาของมา!

- ระวังหน่อยสิ - งั้น ก็เลิกผลักสิ อา

ค่อยๆ ค่อยๆ

เดี๋ยวก่อน

ฉันว่ามันไม่พอดีนะ

เราต้องขุดหลุมให้ใหญ่กว่านี้

เฮ้ พับครึ่งเขาสิ

ยัง มิน พับเขาจากด้านนั้น

ฉันยกด้านบนนี่

อาพับจากตรงนั้นนะ

นั่นขาใช่ไหม?

โอเค เอาไว้อย่างนั้นแหละ

ออกมาจากหลุมนะ ไอ้โง่

โอเค นั่นดีแล้ว

ฝังเขาเลย

แม่คะ!

เรามีแขก!

คุณต้องการอะไรอีกไหมคะ?

ไม่ครับ เรามีทุกอย่างที่ต้องการแล้ว

แล้วเราก็ไม่ต้องการอะไรจากนี้อีกต่อไป

แหม ช่างเป็นคู่รักที่ตลกอะไรอย่างนี้