The Vampire Diaries

ความเดิมตอนที่แล้ว

- ฉันเอเลน่า - ฉันสเตฟาน

ความรักนำผมมาที่มิสติคฟอลส์

ความรักทำผมล่องลอย

ฉันไม่เสียใจ เพราะฉันหลงรักคุณ เดม่อน

เราต่างต้องเสียสละ

ฉันท่องคาถาพาคุณกลับมา คุณสามารถเห็นผี เราคุยกันได้

ไม่ คุณตายไม่ได้

ขอให้มีชีวิตมนุษย์ที่ดี แคทเธอรีน

ภัยร้ายแรงที่สุดของเรา ยังอยู่ข้างนอกนั่น

หวัดดี เงาของฉัน

และเขาก็ดูเหมือนผมเลย

"หวัดดี บอนนี่

จะหมดฤดูร้อนอยู่แล้ว

แต่รู้สึกว่ายังทำอะไรไม่เสร็จเลย

ดูเหมือนเธอจะเที่ยว กับแม่สนุกเลยล่ะสิ

ฉันยังไม่รู้เลยว่าจะเริ่มวางแผน เรียนต่อยังไงถ้าไม่มีเธอ

แคโรไลน์ก็ด้วย ทั้งฤดูร้อนนี้ เธอนั่งออกแบบสีให้หอพักเรา

ตอนที่ไทเลอร์หายไปช่วย ฝูงหมาป่าที่เทนเนสซี"

ไม่ต้องห่วง ฉันส่งใบสมัคร ของนายให้แล้ว ไทเลอร์

ที่เหลือก็คือสมัครเรียนวิชาต่าง ๆ แล้วเข้าเรียนแค่นั้นเอง

"แมตต์กับรีเบคก้า ส่งโปสการ์ดมาตลอด

คิดว่าพวกเขาอยู่ที่อัมสเตอร์ดัม ไม่ก็ปรากมั้ง

ฉันไม่ค่อยตามข่าว บอกตรง ๆ ว่าไม่ค่อยอยากตามนัก"

"ยังไงก็เถอะ ฉันอยากเจอนายใจจะขาด

เมื่อไหร่จะกลับมา

รัก เอเลน่า"

"ถึงเอเลน่า"

เดี๋ยว อย่าใช้คำว่า "ถึง" สิ

เธอตายก็แย่พออยู่แล้ว นี่จะบงการคนอื่นด้วยเหรอ

แค่จะบอกว่า คนเลิกใช้คำว่า "ถึง" กันแล้ว

ก็ได้ งั้นแบบนี้มั้ย "สวัสดี เอเลน่า เป็นไงบ้าง"

ขอบคุณ

"สวัสดี เอเลน่า เป็นไงบ้าง

พวกเธอไม่รู้หรอกว่า ฉันคิดถึงพวกเธอขนาดไหน

ฉันส่งเมลหาเจอเรมี่อยู่บ่อย ๆ เขาบอกว่ายังกับฝันไปที่ได้มีชีวิต

โทษที นึกว่านายไปแล้ว

ใช่

- ห้าชั่วโมงก่อน - มีพิซซ่าในตู้เย็นนะ

"ถ้าการที่แคทเธอรีนกินยารักษา ตัวเดียวบนโลกนี้

แล้วกลายเป็นมนุษย์ ไม่ถือว่ายุติธรรมล่ะก็

ก็ไม่รู้ว่าอะไรยุติธรรมแล้ว

ฉันคิดถึงพวกเธอ ฉันดีใจที่เธอสนุกกันในฤดูร้อนนี้

ป.ล.ได้ข่าวจากสเตฟานบ้างมั้ย"

เป็นอะไรเหรอ

เปล่า แค่รู้สึกแปลก ๆ เหมือนจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้น

ก็จริงนะ เธอจะไปพรุ่งนี้แล้วไง

เธอยอมแลกทุกอย่างนี่ กับห้องน้ำรวมกับอาหารในมหาลัย

ทำตัวเป็นแฟนธรรมดา แล้วให้กำลังใจฉันไม่ได้เหรอ

ฉันพยายามเข้าเรียนมหาลัย เหมือนคนปกติอยู่นะ

ฉันขอมอมแชมเปญเธอ แล้วโน้มน้าวให้เธออยู่ต่อดีกว่า

"สเตฟาน"

ที่บ้านมีปัญหา

ตั้งแต่ผมเสียพ่อแม่และป้าไป ผมก็ทำเรื่องแย่ ๆ มาตลอด

ผมดื่มเหล้า เสพยา

ผมพยายามเรียกร้องความสนใจ

ผมเลยจุดไฟเผาบ้านตัวเอง แล้วแกล้งตาย

ให้เน้นเรื่องใช้ยา

ฉันคงพูดว่าไฟไหม้เป็นอุบัติเหตุ เพราะมันฟังดูบ้าและก็ยังมี...

ฉันด้วย

ไม่ ฉันคงกลับไปไม่ได้ เพราะโรงเรียนจัดงานไว้อาลัยฉัน

- แคโรไลน์ถึงแล้ว - ฉันไปไม่ได้

ฉันต้องอยู่อย่างน้อยจนกว่า เจอเรมี่จะเข้าโรงเรียนเรียบร้อย

เธอต้องไป เธอต้องเข้ามหาลัย

เธอจะได้ดื่มเบียร์ถูก ๆ แล้วประท้วงเรื่องที่เธอไม่ได้สนใจ

และฉันจะดูแลน้องเธอเอง เชื่อฉันสิ

เธอไม่มีอะไรต้องห่วง

โอเค อย่างน้อยวิทมอร์ ก็ห่างจากที่นี่ไม่ไกลนัก

ถ้าขาดเหลืออะไรก็โทรหาฉันนะ

เจอกันวันซักผ้านะ

ไปล่ะ

คุณว่าการคบทางไกลเนี่ย จะเป็นยังไง

ฉันกะว่าพอเธอออกไป ฉันก็จะลืมเธอซะ

- ฉันรักคุณ - ฉันก็รักเธอ

เอาล่ะ

ไปได้แล้ว

ไม่ต้องมอง ฉันไม่จูบนายแน่

ไปโรงเรียนเถอะ

เธอฝันถึงสเตฟานเหรอ

ไม่เชิงฝัน เป็นความรู้สึกมากกว่า ฉันน่าจะโทรหาเขาหน่อย

เขาจะได้รู้ว่าเธอมีความสุข กับเดม่อนขนาดไหนเหรอ อย่าเลย

เขาพร้อม เขาก็คงโทรหาเอง

ฉันต้องรู้สึกนอยด์ไปแบบนี้น่ะเหรอ

เอเลน่า แบบนี้เขาเรียกว่ารู้สึกผิด

เธอรู้สึกแย่เพราะเธอหักอกสเตฟาน อาการนอยด์แบบนี้

ก็คือการที่สมองเธอสั่ง ว่าเธอทำพลาดอย่างแรง

แต่ก็ไม่ถึงกับให้อภัยไม่ได้

พยายามเนอะ แต่ฉันกับสเตฟานจบกันด้วยดีนะ

ก็ไม่ได้แปลว่า เขาไม่คิดเรื่องที่เธอคั่วกับพี่เขานี่

สวัสดีจ้ะ แม่ได้ยินนะ แม่ยังอยู่

เราอยู่ในมหาลัยแล้ว แคโรไลน์

เราทำได้ เราอยู่ที่นี่แล้ว

เราทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าที่นี่

เธอเอาเครื่องทำแซนด์วิช มาด้วยเหรอ

ก็แค่ของใช้เล็ก ๆ ไปไว้ข้างตู้เย็น

โอเค ชิ้นสุดท้ายแล้ว

มากอดลาหน่อยเร็ว

ก่อนที่แม่จะเปลี่ยนใจพากลับบ้าน

โทรหาได้ตลอดเลยนะรู้มั้ย

เราไม่เป็นไรหรอกค่ะ แม่

มานี่สิ

พ่อของเธอพบว่า ชอบศึกษาเรื่องยาจากที่นี่แหละ

เขาคงภูมิใจมากที่เห็นเธอที่นี่

ขอบคุณค่ะ

ไปเถอะค่ะ ก่อนหนูจะเปลี่ยนใจให้แม่อยู่

ไปแล้ว ๆ แม่รักลูกนะ

บายจ้ะ สาว ๆ

เพื่อนร่วมห้อง ฉันว่าเราควรดื่มฉลอง

เห็นด้วยอย่างยิ่ง เพื่อนร่วมห้อง

แด่เราและมหาลัย และการเป็นแวมไพร์เต็มสูตร

แด่บทต่อไปของชีวิตเรา

- หวัดดีจ้ะ - เธอเป็นใคร

ฉันเมแกน เพื่อนร่วมห้องไง

แคโรไลน์บอกว่า "ย้ายมาวิทมอร์ บอนนี่ เราต้องการเธอ"

บอกเธอว่าฉันอยู่ที่แกรนด์แคนยอน

รู้ใช่มั้ยว่า เธอกำลังหนีสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพ่อเธอรู้ว่า เธอตายแล้วตลอดหน้าร้อนนี้

โปสการ์ดกี่ใบที่ฉันส่งให้เขา กี่ครั้งที่เขาโทรมา

ฉันทำมาพอแล้ว เขาไม่ได้คิดถึงฉันหรอก

- แล้วเอเลน่าล่ะ - ฉันเพิ่งเห็นเธอที่มหาลัย

เธอดูมีความสุขมาก

ฉันไม่อยากทำให้เธอหมดสนุก

เราโชคดีนะ เจอร์

จะมีสักกี่คน ที่พูดกับเพื่อนที่ตายแล้วได้

เพื่อนรักกี่คนที่สัมผัสกันไม่ได้

ฉันต้องไปแล้ว ไอ้คนบ้าที่แกล้งตาย จะไปเรียนคณิตสายไม่ได้

อะไรนะ เดี๋ยวก่อน เป็นแบบนี้ได้ไง

สำนักงานต้องแจ้งห้องผิดแน่เลย

สะกดจิตเลย ท่าไม้ตายไล่รูมเมท ที่เราไม่ต้องการ

แคโรไลน์ก็พูดแบบนั้น

ใช่ไง งั้นก็สะกดเธอ ให้ออกจากห้องซะ

เดม่อน จะเข้าเรียนมหาลัยทำไม ถ้าทำอย่างตอนที่อยู่มิสติคฟอลส์อีก

พยายามทำตัวเป็นเด็กมหาลัยเลยนะ

- เจอเรมี่ไปถึงโรงเรียนนะ - แน่นอน อาบน้ำแต่งตัวหล่อเลย

ฉันตัดขอบขนมปัง แยมกับเนยถั่วให้กับมือเลยนะ

คุณกำลังจะบอกว่าการที่ฉันอยู่ที่นี่

ส่วนคุณอยู่ที่นู่นก็ไม่มีปัญหาเหรอ

ใช่แล้ว

นี่ แค่นี้ก่อนนะ

เป็นฤดูร้อนที่ยาวนานมาก เดม่อน

แคทเธอรีน

จากทำงาน ร้านอาหารห้าดาวในปารีส

มาเป็นเสิร์ฟเบียร์ในสวนเนี่ยนะ

ช่างน่าเศร้า

- นึกว่าเราจะไม่คบกันซะอีก - ใครบอกว่าจะคบล่ะ

เธอจะออกนอกเมืองไม่ใช่เหรอ

ฉันอยากให้โอกาสสุดท้าย ให้นายมากับฉัน

ฉันต้องทำงาน อยู่ในโลกแห่งความจริง

ฉันต้องหาเลี้ยงตัวเอง

ดี นายจะได้ซื้อต่างหู ที่นาเดียขโมยที่ปรากคืนให้ฉัน

ตุ้มหูพวกนั้นชุบชีวิตเธอไม่ได้หรอก

ฉันจะอธิบายให้เจอเรมี่ฟังยังไง ว่าเธอขโมยแหวนกิลเบิร์ตของเขา

บอกเขาว่านายควบสอง เขาคงเข้าใจ

ไม่ต้องโทรหา ไม่ต้องเขียนจดหมายมา

และไม่ว่านายจะทำอะไร

อย่าคิดถึงฉันเชียว

ดูสิใครกลับมาแล้ว

- ดูสิใครกินเพื่อลืมเศร้า - ใช่

ฉันเพิ่งไปส่งสาว ๆ ที่วิทมอร์มา

มากินอาหารปลอบใจกับฉันสิ

- ทำอะไรน่ะ - เผยร่างตัวเองที่ไม่ใช่สเตฟาน

อย่ากลัว อย่าขยับ

- อะไรเนี่ย - ที่จริงเราเคยเจอกันแล้ว

ตอนผมใช้ร่างลูกสาวคุณ ตอนผมทุบหัวคุณ

- จำได้มั้ยครับ - ไซลาส

ถูกต้อง

ผมเป็นร่างอมตะสองพันปีที่แคโรไลน์ และเพื่อนเธอนึกว่าจะกำจัดได้

นายแสดงตัวให้ฉันดู ในร่างสเตฟานเหรอ

ใช่และไม่ใช่ นี่คือร่างจริงของผม สเตฟานแค่ร่างเงา

คุณสับสนสินะ ผมรู้เพราะผมอ่านใจคุณได้

ก็เข้าใจแหละ เพราะช่วงนี้ผมทำตัวพิศวง

ทำไมใช้มีด

แวมไพร์ส่วนใหญ่ชอบกัดคอ

โธ่ ลิซ ผมมาก่อน

แวมไพร์ก็เป็นแค่ร่างวิปริตของผม

ผมฆ่าไม่ตาย เป็นอมตะและมีพลังจิต แต่จะทำได้ก็ต้องใช้เลือดคน

แต่อย่าเรียกผมว่าแวมไพร์อีก

ดื่ม

น่าเสียดายที่ผมเห็นว่า คุณช่วยหาสิ่งที่ผมตามหาไม่ได้

ที่คุณต้องจำไว้นะ ลิซ

ก็คือสเตฟานแวะมาทักทาย

โทรหาเพื่อนนายซะ สเตฟาน บอกพวกเขาว่านายสบายดี

ได้ครับ นายอำเภอ

- เดเมียน แฟนของเธอตอนนี้ - เดม่อน

- เป็นพี่ชายของแฟนเก่าเธอ - สเตฟาน

และเธอกับสเตฟานเป็นเพื่อนกัน

แต่สามเดือนก่อน เขาไปโดยไม่บอกลา

- เธอว่าฉันควรโทรหาเขามั้ย - อย่า

- เธอมีแฟนรึเปล่า แคโรไลน์ - มีสิ แฟนฉันชื่อไทเลอร์

เขามาวันย้ายเข้าหอไม่ทัน แต่เขาจะมาเข้าเรียน

ถ้าเขาสมัคร เลือกหอ และซื้อหนังสือแล้วนะ

แส่เรื่องคนอื่นแบบนี้ คงต้องตั้งกฎการอยู่ร่วมห้องกันแล้ว

- ความเป็นส่วนตัวสำคัญมาก - เหมือนกัน

ฉันน้ำตาลในเลือดต่ำ

จู้จี้เรื่องอาหาร เพราะงั้นอย่าแตะอาหารฉัน

- เราจะแยกชั้นวางอาหารกัน - ถ้าอยู่ ๆ ฉันออกไป

หรือหายไปสักพัก อย่าตามหรือหาฉัน

ได้เลย ตกลง

- ดี เราเข้าใจตรงกัน - โทษที สาว ๆ

งานเลี้ยงที่บ้านวิทมอร์คืนนี้