The Birds

San Francisko

DYQANI I KAFSHËVE I DAVIDSONIT

-Përshëndetje, znj. MekGruder. -Ç'kemi, znjsh. Daniels.

Keni parë ndonjëherë kaq pulëbardha? Ç'të jenë vallë?

Me siguri ka ndonjë stuhi në det. Era i ka shtyrë drejt terës.

Shpresoja të vonoheshit pak. Ai nuk ka ardhur ende.

-Por ju më thatë në orën 15:00. -E di.

E di. Kam gjithë mëngjesin që u telefonoj.

Znjsh. Daniels, s'e keni idenë.

Janë shumë të vështira për t'u gjetur. Vërtet shumë.

I importojmë nga India që kur janë të vegjël dhe pastaj...

Ky nuk është i vogël, apo jo?

Sigurisht që jo. Jo, sigurisht që jo.

Do të jetë një maina i rritur. I rritur mirë.

-Do të flasë? -Po, sigurisht që do të...

Jo, duhet ta mësoni ju të flasë.

Po u telefonoj më mirë. Më thanë për në orën 15:00.

Ndoshta janë vonuar në trafik. Po u telefonoj.

-E keni bezdi të prisni? -Më mirë ma sillni ju.

Po ju jap adresën.

Epo, në rregull,

por jam e bindur se janë duke ardhur.

E keni bezdi t'u telefonoj?

Jo. Vazhdoni.

-Mund të më ndihmoni? -Si thatë?

Doja të dija nëse mund të më ndihmoni.

-Po. Çfarë po kërkoni, zotëri? -Papagaj.

Papagaj, zotëri?

Po. Di se ka disa lloje.

-Vërtet? -Po, vërtet.

Do t'ia dhuroj sime motre për ditëlindjen e saj

dhe meqë do të mbushë vetëm 11 vjeçe, dua një çift zogjsh

që të jenë të përmbajtur.

Ju kuptoj shumë mirë.

Por, në të njëjtën kohë, nuk i dua as tepër të urtë.

Sigurisht që jo.

Keni ndonjë çift zogjsh miqësorë?

Besoj se po. Të shohim një herë.

Ata janë papagaj?

Jo, janë kardinalë.

M'u dukën si sqepdyllë të kuq.

Po, edhe kështu i quajmë.

Ja ku i keni papagajtë.

Ato janë kanarina.

Nuk ju bën të ndiheni keq?

Çfarë duhet të më...

Që keni mbyllur kaq shumë krijesa të gjora, të pafajshme, në kafaz?

S'mund t'i lëmë të fluturojnë rrotull nëpër dyqan.

Ma do mendja se jo.

Ka ndonjë arsye ornitologjike që i mbani në kafaze të veçanta?

Sigurisht. Bëhet për të mbrojtur specien.

Po, është e rëndësishme, sidomos gjatë sezonit të ndërrimit të puplave.

Kjo është periudhë shumë e rrezikshme.

-Tani u ndërrohen puplat? -Disave prej tyre, po.

Nga e dalloni?

Kanë një pamje si të pajetë.

Po, kuptoj. Po papagajtë?

Jeni i sigurt që s'doni të shikoni ndonjë kanarinë?

Na kanë ardhur kanarina të bukura këtë javë.

Në rregull.

Në rregull. Mund ta shoh, ju lutem?

Çfarë ka?

E kapa.

-Ashtu. -Mrekulli.

Kthehu në kafazin tënd të praruar, Melani Daniels.

Çfarë thatë?

Po bëja një krahasim, znjsh. Daniels.

-Nga ma dini emrin? -Ma tha një zog i vogël.

Ditën e mirë, znjsh. Daniels! Zonjë.

Prisni pak! Nuk ju njoh.

-Ju njoh unë. -Si?

-Jemi takuar në gjykatë. -S'jemi takuar në gjykatë, asgjëkund.

E vërtetë. Po e riformuloj fjalinë. Ju kam parë në gjykatë.

Kur?

Ju kujtohet një nga shakatë tuaja,

kur thyet xhamin e një dritareje?

-Nuk e theva unë xhamin. -Jo, por ju e bëtë atë lojën.

-Gjykatësi duhet t'ju kishte dënuar. -Mos jeni gjë polic?

Jam një njeri që beson te ligji e s'i pëlqen shakatë, znjsh. Daniels.

Atëherë kjo puna e papagajve...

I doja vërtet papagajtë.

E dinit që nuk punoja këtu dhe qëllimisht...

Pikërisht. Ju njoha sapo hyra.

Mendova se do t'ju pëlqente të dinit

sesi është të tallen të tjerët me ju.

-Si mendoni? -Mendoj se jeni njeri i ndyrë.

Mirë e thatë. Ditën e mirë, znjsh. Daniels! Zonjë!

Më bëhet qejfi që s'i gjetët papagajtë.

Do të gjej diçka tjetër. Shihemi në gjykatë.

-Kush ishte ai? -As që e kam idenë.

Më thanë që makinën do ta sjellin pasdite vonë,

nëse mund të vini përsëri.

Jo, më mirë ma dërgoni në shtëpi.

-Mund ta përdor telefonin? -Patjetër.

Daily Neës? Jam Melani Danielsi. Më lidhni me redaksinë, ju lutem?

Një moment, znj. MekGruder.

Përshëndetje, Çarli! Melania jam.

Dua të më bësh një nder.

Jo, është një nder i vogël.

Po të bëj presion? Çarli, zemër, pse do të të bëja presion ty?

Mund t'i telefonosh Departamentit të Automjeteve?

Zbulo se kujt i përket targa

ë-J-H-0-0-3.

Po, targë e Kalifornisë.

Jo. Do të vij pak më vonë. Në zyrë është babai?

Jo, nuk dua ta shkëput nga mbledhja. Thuaji se do ta takoj më vonë.

Faleminderit, Çarli.

Keni papagaj?

Nuk kam, por mund t'jua porosis.

-Kur i sjellin? -Kur i doni ju?

Menjëherë.

Mund t'i sjell nesër në mëngjes.

-Është mirë për ju? -Shkëlqyeshëm.

Z. Miçell Brener

-Zonjushë, për Miç Brenerin është? -Po.

-Nuk ndodhet në shtëpi. -Nuk ka gjë.

Do të kthehet të hënën, nëse zogjtë i keni sjellë për të.

-Të hënën? -Po.

Nuk mendoj se duhet t'i lini në korridor. Po ju?

Epo... Ku ka shkuar?

Në Gjirin Bodega. Shkon atje çdo fundjavë.

Gjiri Bodega. Ku i bie?

Rreth 100 km në veri.

100 km...

Zgjat një orë e gjysmë po t'i biesh nga autostrada

dhe dy orë nëse merr rrugën e bregdetit.

Mund të kujdesesha unë për ta, por edhe unë do të largohem.

Më vjen shumë keq.

ZYRA POSTARE E SHBA-SË MALLRA TË PËRGJITHSHME

VEGLA USHQIME

-Mirëmëngjesi. -Mirëmëngjesi.

-Mund të më ndihmoni? -Me kënaqësi.

Kërkoj njëfarë Miçëll Breneri.

-Po. -E njihni?

-Po. -Ku banon?

Këtu në Gjirin Bodega.

-Po, e di, por ku? -Përtej atij gjirit.

Ku?

-E shikoni ku po ju tregoj me gisht? -Po.

I shikoni ato pemët e larta?

-Në anën tjetër të gjirit? Po. -Po shtëpinë e bardhë?

-Po. -Atje jetojnë Brenerët.

Brenerët? Zoti dhe zonja Brener?

-Jo, vetëm Lidia dhe dy fëmijët. -Dy fëmijët?

Po, Miçi dhe vajza e vogël.

Kuptoj. Si të shkoj atje?

Ndiqni rrugën përgjatë gjirit

dhe do t'ju nxjerrë para portës së tyre.

Te porta e tyre. Ka ndonjë rrugë dytësore?

-Jo, është e vetmja rrugë. -Doja t'u bëja një surprizë.

S'dua të më shohin duke mbërritur.

Është surprizë.

Mund të merrni një varkë

dhe të shkoni te doku i tyre.

Ku ta gjej varkën?

Te restoranti "Tides".

-Keni ngarë ndonjëherë varkë? -Po, patjetër.

-Doni t'jua porosis një? -Faleminderit.

-Në emër të kujt? -Daniels.

Në rregull.

-Mund të më thoni... -Po. Një moment, ju lutem.

-Emrin e vajzës së vogël? -Të vogëlushes Brener?

-Po. -Më duket se Alisë.

Herri, si e ka emrin vogëlushja Brener?

-Lois. -Alisë, apo jo?

-Jo, quhet Lois. -Quhet Alisë.

Jeni i sigurt?

Nuk jam edhe aq i sigurt.

Më duhet të di emrin e saj.

Prisni një moment, ju lutem.

Atëherë, do t'ju them si të bëni.

Ecni nëpër qytet deri sa të shikoni një hotel të vogël në të majtën tuaj.

Atje kthehuni në të djathtë.

-Kuptuat? -Po.

Në majë të kodrës do të shikoni se ka një shkollë dhe aty pranë

është një shtëpi e vogël me një kuti të kuqe postare.

Aty jeton Eni Hejuorthi, mësuesja.

Mund të pyesni atë për emrin e vogëlushes Brener.

Faleminderit!

S'keni pse mundoheni deri atje. Emrin e ka Alisë.

Mund të ma sjellin varkën për 20 minuta?

-Sa ju detyrohem për telefonatën? -Asgjë.

Faleminderit.

SHKOLLA E GJIRIT BODEGA

-Kush është? -Unë.

Kush "unë"?

-Znjsh. Hejuorth? -Po.

Quhem Melani Daniels. Më falni për shqetësimin, por...

-Po? -Më dërgoi punonjësi i zyrës postare.

Në tha se mund të më tregonit emrin e vogëlushes Brener.

Kethi?

Ajo që jeton në shtëpinë përtej gjirit?

Po, ajo është Kethi Brener.

Ai ishte i sigurt se quhej Alisë ose Lois.

Prandaj posta nuk mbërrin asnjëherë në adresën e duhur në këtë qytezë.

-Më falni. Pini duhan? -Faleminderit!

Përse doni ta takoni Kethin?

Jo, pyeta kot.

Jeni mikeshë e Miçit?

Jo, jo tamam.