The Vanishing of Sidney Hall

มีอะไรเจ๋งๆ อย่างนึงในตัวเวลอเรีย

เธอมีคุณสมบัติของสาวบริสุทธิ์ ซึ่งขัดกันมากกับภายนอกที่เย็นชา

พอมองย้อนกลับไป ผมก็รู้ว่าผมเป็นคนเดียวที่สังเกตเห็น

ใช่แล้ว เธอต้องแรดแน่ๆ

ดูหน้าอก ดูโหนกแก้ม ดูเรียวขานั่นสิ

เธอเห็นทุกส่วนในกระจกทุกเช้า...

และรู้ดีถึงพลังอำนาจของมัน

ไม่มีใครแตะต้องเธอหรือข่มขวัญเธอได้

เธอแทบจะไม่เห็นใครในสายตาเลย

ผมเคยเห็นแบรด ดอร์ซีย์ กัปตัน ทีมฟุตบอลร้องไห้อยู่ข้างล็อกเกอร์

เธอทิ้งเขาหลังจากเดตแค่หนเดียว แถมยังเอาความกล้าของเขาไปด้วย

นับตั้งแต่วันนั้น เขาก็ไม่เล่นกีฬาอีกเลย

นี่เป็นตัวอย่างที่ชัดเจน ถึงมนต์คาถาที่เธอร่าย

แต่ผมไม่ได้สนใจ ความงามอันซีดเผือดของเธอ

ผมมีอารมณ์กับ สาวน้อยในตัวเธอมากกว่า

ความคิดนี้ทำให้ ผมต้องขัดจรวดตัวเองทุกบ่าย

ไม่ใช่ขาอ่อน หรือหน้าท้องแบนราบของเธอ

ผมนึกภาพเธอสติแตก และอ้อนวอนผมว่าอย่าทิ้งเธอไป...

เพราะผมเป็นคนเดียวที่เข้าใจ ตัวตนข้างในของเวลอเรียอย่างแท้จริง

และพอเสร็จ ผมก็มองน้ำกาม...

ที่ผมปลดปล่อยออกมาและคิดว่า

"ทำไมถึงปล่อยให้มัน สูญเปล่าไปบนโต๊ะ"

เธออายุเท่าไหร่ตอนที่เกิดเรื่องนี้

ฉันอยู่...

เกรดหกน่ะ

ซิดนีย์ ครูให้เขียนเรียงความ เกี่ยวกับความหมายของชีวิตนะ

ผมคิดว่าเรื่องนี้เหมาะแล้ว

ไม่ใช่เลย

ไม่เหมาะสมอย่างแรง

โอเคครับ

- หล่อนให้เธอตกแน่ - ผมเกลียดหล่อน รู้มั้ย

นี่ฟังนะ ครูก็ไม่ได้ชอบหล่อนนักหรอก แต่ไม่ได้หมายความว่าหล่อนเป็นครูที่แย่

- หล่อนมีหนังสือตีพิมพ์นะ - นิยายประโลมโลก

แต่เธอก็ต้องพยายามเรียกเกรด ที่ผ่านเกณฑ์จากหล่อนให้ได้

- เขียนเรียงความใหม่ - ครูรู้มั้ยว่ามันเรื่องอะไร

หล่อนมีคำนิยามที่จำกัดมาก ของนักเขียนในศตวรรษที่ 20

อย่างฮันเตอร์ เอส ทอมป์สันน่ะ

เดวิด ฟอสเตอร์ วอลเลซ

วิลเลี่ยม กิ๊บสันอีก พวกนักเขียนร่วมสมัยน่ะ

ซิดนีย์...

วันนี้ครูเข้าประชุมมา และครูแก้ตัวแทนเธอแล้ว

แต่หล่อนคิดว่านายเล็งเป้าที่หล่อน ยอมรับมาเหอะ หล่อนพูดถูก

- ถ้าผมเขียนนิยายล่ะ - ไม่มีใครสงสัยความสามารถของเธอ

หัวข้อเรื่องของเธอนั่นแหละ ที่พานายตกที่นั่งลำบาก

รู้มั้ยว่าครูจะโดนอะไร ถ้าครูพิมพ์แค่ครึ่งนึงของเรื่อง...

ที่เธอเขียนส่งสำหรับรายงานน่ะ

โอเค

สมมติว่าเธอเขียนนิยายละกัน

มันจะเกี่ยวกับอะไรเหรอ

เรื่องเกี่ยวกับเหยื่อที่ฆ่าตัวตาย จากเมืองเล็กๆ

ตอนเขียนเรื่องนี้ คุณคิดมั้ยว่า...

มันจะโด่งดังติดลมบนขนาดนี้

ไม่เลย คือผม...

ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเอง จะเลี้ยงชีพจากเรื่องนี้ได้ บอกตรงๆ

ผมแค่หวังว่าจะมีสักคนมาซื้อ

มีสักคนที่อยากจะอ่าน

แต่กลายเป็นว่ามีคนซื้อตั้งหลายล้านคน หลายล้านคนเลยนะคะ

ครับ

แล้วคุณจะสานต่อความสำเร็จ ของเรื่องโศกนาฏกรรมชานเมืองยังไงคะ

ผมคิดแบบนั้นไม่ได้ ผมแค่เขียนไปเรื่อยๆ

แล้วเมื่อไหร่เราจะได้อ่าน หนังสือเล่มต่อไปของคุณคะ

อีกไม่นานครับ

โอเค คุณมีนัดตอน 11 โมง กับพอร์เตอร์เฮาส์ที่ซูชิแดน

ตอนบ่ายโมงมีสัมภาษณ์สดกับเจเอ็นเอ็น

ขึ้นเครื่องตอนห้าโมง

- และ... - และอะไร

หมอบ๊อบบอกว่าคุณยังไม่ได้ติดต่อ นักบำบัดที่เขาแนะนำเลย...

และเขาจะเลื่อนนัดทำเอ็มอาร์ไออีกแล้ว

คิดยังไง มีความเห็นมั้ย

ผมจะทำเอ็มอาร์ไอ แต่จะไม่ไปพบนักบำบัด

ผมต้องการทนายทำคดีหย่า ไม่ใช่จิตแพทย์

- คุณว่าผมให้สัมภาษณ์เป็นไง - อ๋อ ดีที่สุดเท่าที่เคยสัมภาษณ์เลย

เรารักซิดนีย์ ฉัน + ซิดนีย์ = รัก

คุณพร้อมมั้ย

- ซิดนีย์ - ซิดนีย์

เขาไม่มีอะไรติดตัวมาก

มีแค่เป้ใบเดียว

ทั้งที่เขามีทุกสิ่งทุกอย่าง

หนังสือเล่มล่าสุดของเขาออกซะที

ผมเคยถามเขาครั้งนึง ผมถามว่าเขาจะมุ่งไปทางไหน

ชีวิตชานเมือง: มุมมองของวัยรุ่น

แล้วเขาก็มองผม...

และพูดแค่ "25 พฤษภาคม"

นั่นแหละครับ วันที่ 25 พฤษภาคม

เขาเป็นบ้าไปแล้ว

เห็นปั๊บก็ดูออกเลย เขาเอะอะโวยวาย พูดเพ้อเจ้อไปเรื่อย

พอรู้ตัวอีกที ก็มีกองไฟตรงมุมห้อง

รูปร่างหน้าตาเขาเป็นยังไง

ไม่รู้สิ เขา...

เขาอายุ 30 กลางๆ ผิวขาว

- มอมแมมหน่อย - เคราเฟิ้ม

เคราเฟิ้ม ใช่ ใส่แว่นกันแดด ทำนองนั้น...

ใช่ เห็นชัดเลย เราดูออกเลยว่า เขา... แบบว่าสมองช้าน่ะ

คุณชื่ออะไร

บาวเออร์ครับ เดวิด บาวเออร์

คุณบาวเออร์

นั่งสิ

- คนนี้ใช่มั้ยที่คุณพูดถึง - ใช่

ใช่เลย คนนี้แหละ

- คุณแน่ใจนะ - แน่ใจสิ

คุณบาวเออร์ บอกหน่อยว่าเรื่องนี้คุ้นๆ มั้ย

ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน

เขาเป็นคนเร่ร่อน...

แต่งกายซอมซ่อ

เขาเดินหาหนังสือหมวดนึงไปทั่วร้าน...

หมวดที่ประกอบไปด้วยวรรณกรรม แบบที่เขาเห็นว่าอ่านยาก

การสำเร็จโทษ

เขาหยิบหนังสือพวกนี้...

หยิบกระป๋องน้ำมันไฟแช็กออกมา

ไฟไหม้

แต่ตอนที่ทำเรื่องนี้ เขาไม่ได้มาคนเดียว

มีหมาตัวนึงด้วย

หมาล่าเนื้อแก่ๆ ตัวสูงประมาณนี้

คุณเห็นหมาตัวนี้มั้ย

นโยบายของห้องสมุด ไม่ให้เอาสัตว์เลี้ยงเข้ามา ไม่เห็นหรอก

ไม่รู้เขาทำอะไรกับหมาตัวนั้น

ไม่รู้สิ เขาอาจจะทิ้งมันไว้ที่บ้าน เหมือนคนปกติทั่วไป

ถ้าเขามีบ้าน ก็คงเป็นทางเลือกที่ดีอยู่หรอก

คุณต้องให้อภัยผมนะ ที่ไม่มีความเห็นอกเห็นใจ...

ให้ผู้ชายที่เดินเข้ามาเผาหนังสือ ในที่สาธารณะ

ผมก็เหมือนกัน

แต่มีเรื่องนึงที่ผมรู้ แต่คุณไม่รู้

เหรอ อะไรล่ะ

ผมรู้ว่าเขาเผาหนังสือทำไม

ทำไมล่ะ

เพราะเขาเขียนมันเอง

สวัสดีครับ คุณบาวเออร์

มีอะไรให้ช่วยมั้ย

มีสิ ฉันต้องคุยกับนาย

ถ้านายกำลังหาหนังสือ ที่สอนวิธีเอาใจผู้หญิงละก็...

ตู้บัตรดัชนีอยู่ทางนั้น

อ๋อ เหรอ

ฉันชอบเรียงความของนายเมื่อวันก่อน

อ๋อ เหรอ ทำไมล่ะ

เพราะมันตรงดี

ของคนอื่นตอแหลทั้งนั้น มีของนายนั่นแหละที่จริง

นั่นสิ

ไม่ว่ายังไงเราก็จะไม่คุยกันตามทางเดิน

แต่เราคุยกันที่นี่ เป็นครั้งแรก และนายอยากคุยกับฉัน...

- เรื่องการบ้านเนี่ยนะ - นี่ฉันชมนะ ฮอลล์

อีกอย่างมันก็ไม่จริงซะหน่อย เราเคยเล่นด้วยกันครั้งนึงตอนอยู่เกรดห้า

ฉันหนีออกจากบ้าน นายให้ฉันยืมจักรยานอีกคัน

- นายจำได้ด้วยเหรอ - จำได้สิ ไอ้บ้า

เราขี่ขึ้นเนินเขาข้างโรงบ่มไวน์ มัน...

เรื่องนั้นแหละที่ฉันจะมาคุยกับนาย

ฉันแปลกใจนะที่นายพูดขึ้นมา เรื่องมันนานมากแล้ว

นายจำได้มั้ยว่า ขึ้นไปบนนั้นแล้วเราทำอะไร

นายมีถุงกระดาษใบนึง

และมัน...

มีเทปกาวพันอยู่

ใช่มั้ย มันเป็นก้อนหนาๆ

เราฝังมัน

บนยอดเขาฟาร์เมอร์สพีค

- นายไม่ยอมบอกฉันว่าในนั้นมีอะไร - ใช่ ฉันต้องการมันคืน

แล้วจะให้ฉันทำอะไรล่ะ

ฉันไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหนน่ะ เนินเขาที่ไหนก็ดูเหมือนๆ กันหมด

ไม่เคยกลับไปที่นั่นอีกเลย

อ๋อ นายจะให้ฉันช่วย

ใช่

ใช่ ฮอลล์ ได้มั้ย

ฉันต้องให้นายช่วย ก็ได้ ฉันพูดแล้ว

ไม่รู้สิเพื่อน คือฉัน...

หลังจากวันที่เราไปด้วยกัน นายก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ฉันเจอนายแถวทางเดิน นายหัวเราะใส่หน้าฉัน

ตอนนั้นนายมันงี่เง่า ตอนนี้ก็งี่เง่าอยู่ดี

บอกเหตุผลดีๆ มาสักข้อสิ ว่าทำไมฉันต้องสน

ถูกของนาย ช่างเหอะ

โอ๊ย ให้ตายสิ

ขอร้องล่ะ อย่าโยนหนังสือการ์ตูนผมทิ้งสิ

- ลูกโตเกินกว่าจะอ่านแล้วไม่ใช่เหรอ - ไม่เป็นไรครับพ่อ ผมช่วยเอง

ต่อไปจะเป็นอะไร แม่จะทิ้งซีดี หนังสือ ทุกอย่างในห้องผมเลยมั้ย

พ่ออยากอ่านอะไรมั้ย ผมมีหนังสือการ์ตูนนะ

คิดไว้รึยังว่าจะพาใครไปงานพรอม

เล่มนี้เป็นไง ผมไม่ไปงานพรอม

- เป็นไงครับ - ทำไมล่ะ

เพราะมันเป็นพิธีชุมนุม ที่คนไม่เด่นไม่ดัง...

- จะถูกกีดกันจากพวกสวยๆ หล่อๆ - โอ๊ย ตายๆ

นี่ลูกเป็นหมอฟิลรึไง

พ่อกับแม่มีความทรงจำที่ดี จากคืนงานพรอมนะ

ใช่ ผมไง

ยอมรับความจริงเถอะ

เอาล่ะ

"แบรนดี" โอเค หวัดดีครับ

แบรนดี

เอาไปเลย

ยินดีที่ได้พบครับ คุณฮอลล์

ไง คุณชื่ออะไรครับ

ผมชื่อเฮนรี่ โครว์

ผมอ่านหนังสือของคุณหลายรอบมาก

มันมีผลต่อความคิดที่ผมมีต่อสิ่งต่างๆ

- "โครว์" ที่ลงท้ายด้วยตัวอีใช่มั้ย - ครับ

ตัวอี ใช่ครับ

ผมว่าผมรู้ว่าตอนนี้ผมควรทำอะไร

โทษที คุณว่าอะไรนะ

"แก่นแท้ของชาติจารึกอยู่ใน รอยยิ้มพลาสติกพวกนี้

ในบ้านธรรมดาที่เรียงรายไม่สิ้นสุด

เราอยู่กันแบบนี้

และเราก็ตายแบบนี้"

พอร์เตอร์เฮาส์

ซิดนีย์ ขอโทษที่ให้คอยค่ะ