Dr. STONE (Dr.STONE)

‫برای ساختن موشک سفر به ماه، ‫به چند میلیون قطعه نیاز داریم.

‫از اینترنت جدیدمون استفاده میکنیم تا با کمک ‫مهندس‌ هایی از سراسر جهان سرهمش کنیم.

‫وقتی میگی «اینترنت»، منظورت همونیه ‫که میشه روی گوشی هوشمند استفاده کرد؟!

‫بالاخره! بالاخره بهش رسیدیم!

‫آره، این آخرین و بزرگ‌ ترین پروژه ‫قبل از سفرمون به ماه میشه.

‫آره... شبکه‌ های اجتماعی هم آنلاینن.

‫همینطوری بدون فکر ازش استفاده میکردیم، ‫ولی یه‌ جورایی انتزاعیه...

‫یه سوال خیلی ابتدایی دارم...

‫اینترنت از چی ساخته شده؟

‫چای اوکومیا.

‫آه، درسته، چای اوکومیا.

‫همون چیزی که میگن برای بدن خوبه...

‫فهمیدم!

‫اگه همه با هم دور هم چای بنوشیم، ‫جرئت ساختن اینترنت رو هم پیدا میکنیم!

‫نه بابا.

‫بیاید شروع کنیم.

‫این تولد اینترنت بزرگه!

°°مترجم : احسان°° ○○@Ehsan_Cn○○

‫

‫

‫صدف، صدف.

‫صدف، صدف.

‫اوی!

‫صدف!

‫

‫عطر فوق‌ العاده‌ ای داره.

‫شیرینی ملایمش به‌ خوبی ‫با تنقلات ژاپنی جور در میاد.

‫درخت‌ های اوکومیا به طرز عجیبی مقاومن.

‫حتی آفت هم نمیگیرن، خخخ!

‫بی‌ خود نیست که از دوران ‫دایناسورها وجود دارن.

‫سرتاسر درخت پر از ماده چسبناکه.

‫این چسبندگی دیگه چیه؟ ‫عین تار عنکبوته.

‫چای فقط یه امتیاز جانبیه.

‫ما به‌ خاطر این ماده چسبناک اینجاییم.

‫بهش الاستومر اوکومیا اولمویدس میگن.

‫شبیه یه جور لاستیکه، ‫فقط اینکه به‌ شدت سفت و مقاومه.

‫در برابر آب و الکتریسیته غیرقابل‌ نفوذه...

‫برای همین توی توپ‌ های گلف و فیلامنت پرینترهای ‫سه‌ بعدی و اینجور چیزها استفاده میشه.

‫فکر میکردم داریم اینترنت درست میکنیم.

‫دقیقاً چطور میخوایم از این ماده‌ چسبناک ‫نفوذ ناپذیر برای ساختن اینترنت استفاده کنیم؟

‫نفوذ ناپذیر در برابر آب و الکتریسیته...

‫لعنتی، نکنه داری به خوابوندن ‫کابل زیر آب فکر میکنی؟

‫برای وصل کردن کل دنیا؟

‫

‫

‫

‫

‫

‫عمراً بتونیم کل مسیر ژاپن ‫تا آمریکا رو به هم وصل کنیم.

‫از جزیره‌ همیشه تابستونی هاوایی ‫به عنوان ایستگاه میانی استفاده میکنیم.

‫

‫آلوها.

‫فقط دنبال یه بهونه بودی ‫که به هاوایی بیای، مگه نه؟!

‫داریم یه جلسه آنلاین برگزار میکنیم؟!

‫

‫خیلی شگفت‌ انگیزه.

‫انقدر از هم دوریم، ولی با این حال میتونیم ‫طوری حرف بزنیم انگار همه اینجاییم.

‫این یعنی دیگه مجبور نیستیم با اون سیگنال‌ های ‫رو اعصاب کد مورس سر و کله بزنیم؟!

‫گینرو، این چیزیه که اشکت رو در آورده؟

‫ما واقعاً الان به هم وصل شدیم.

‫کاربرهای علم سراسر جهان ‫همه با هم یکجا جمع شدن.

‫برای معرفی درست خودمون، من دکتر زنو، ‫مهندس سابق موشک ناسا هستم.

‫من سنکو هستم.

‫بیخیال معرفی بشیم، ‫و سر اصل مطلب بریم.

‫دوباره شروع شد.

‫اصلاً جایی برای احساساتی‌ بازی باقی نمیذاره.

‫قراره کار طراحی چند میلیون قطعه‌ ‫تشکیل‌ دهنده‌ سفینه فضایی رو تقسیم کنیم.

‫ولی چطوری؟

‫خب، باید طرح‌ هامون رو روی کاغذ بکشیم...

‫هر کار جدیدی رو به سراسر دنیا بفرستیم، ‫و درباره‌ش بحث کنیم. مگه راه دیگه‌ ای هم هست؟

‫این که خیلی کار می‌بره.

‫نه بابا.

‫فکر کردید برای چی اون همه ‫کابل‌ کشی اینترنت راه انداختیم؟

‫کار طراحی رو آنلاین انجام میدیم.

‫اصلاً راه نداره بتونیم همچین کاری بکنیم، ‫اون هم با این کامپیوترهای زغالی‌مون.

‫داریم از کاغذ الکترونیکی استفاده میکنیم.

‫به‌ طور دقیق‌ تر، ‫از نسل قبلیش استفاده میکنیم.

‫به جای یه پرتو الکترونی برای تلویزیون، ‫از دو پرتو استفاده میکنیم : یکی قوی و یکی ضعیف.

‫هر جا رو که با قلم الکترونیکی لمس کنیم، ‫یه رد نوری روی صفحه ایجاد میشه.

‫خب، چرا؟

‫در آخر، یه صفحه فلزی برای خوندن اضافه میکنیم...

‫و میتونیم چیزی رو که روی صفحه میکشیم، ‫مستقیماً ارسال کنیم.

‫یه سیستم تجاری اولیه CAD وجود داشت ‫که به همین شکل کار میکرد.

‫خب، این شد یه ایده!

‫ببخشید، ولی من اصلاً سر در نمیارم ایده چیه.

‫به نظر میرسه مهندس‌ ها ‫حسابی شگفت‌ زده شدن.

‫در واقع، مهندس‌ ها میتونن صفحه‌ ‫نمایش‌ هاشون رو به اشتراک بذارن...

‫هم‌ زمان با اینکه دارن طرح‌ هاشون رو میکشن.

‫این سفینه فضایی ما داره کم‌ کم شکل میگیره.

‫این چیه؟

‫اینجا جاییه که فضانوردها ‫توی راهشون به سمت ماه میشینن.

‫به این زودی؟! ‫کل دنیا داره با تمام قوا جلو میره، مگه نه؟

‫لعنتی!

‫خب؟ چه حسی داره؟

‫راستش، بدجوری تنگه!

‫طول میکشه تا بهش عادت کنیم.

‫واقعاً داریم میریم، مگه نه؟

‫داریم این رو به اون ماه دوردست می‌بریم.

‫آره، رفت و برگشت.

‫همه رو صحیح و سالم برمیگردونیم!

‫آره.

‫بالاخره وقتش رسیده که با غول آخر، ‫«وای-من» روبرو بشیم.

‫قراره تیم فرود روی ماه رو انتخاب کنیم، ‫و آموزش فضانوردهامون رو شروع کنیم!

‫هر طور شده، منم سوار میشم!

‫موشک سه نفره‌ست.

‫حالا، در مورد فضانوردهایی که قراره بفرستیم...

‫اون سه نفری که قراره برن چه کسایی هستن؟

‫هی، اگه واقعاً میخواید من برم، ‫بد نیست بهش فکر کنم.

‫کسی ازت نظر نخواست.

‫ولی خب، تو اینجا متخصصی.

‫تو باید انتخاب کنی، زنو.

‫سفر فضایی اینجا، ‫توی دنیای سنگی...

‫هیچ شباهتی به سفر توی دنیای قدیم نداره.

‫دلیلش اینه که خدمه میتونن تقریباً کل طول سفر ‫سنگ‌ شده بمونن، حتی موقع پرتاب.

‫آها، درسته.

‫میتونیم درست همون ‫موقع حساس احیاشون کنیم.

‫آره، سیستم پشتیبانی از حیات رو ‫با در نظر گرفتن همین موضوع طراحی کردیم.

‫اینطوری خیلی ساده‌ تره.

‫این هم از مزایای علم ‫توی دنیای جدیده، مگه نه؟

‫ولی از طرف دیگه، ‫چیزی که کار رو سخت‌ تر میکنه...

‫اینه که کوچیک‌ ترین ایده‌ ای نداریم ‫که این مأموریت شامل چیه.

‫«وای-من» چیه؟

‫اصلاً علم ما حریفش میشه؟

‫تنها چیزی که میتونیم بهش اتکا کنیم، ‫تجربه‌مون در رویارویی با وای-من و پرتو سنگ‌ کنندگیه.

‫کوچیک‌ ترین تصمیم‌ ها ‫سرنوشت بشریت رو رقم میزنن.

‫پس، دنبال فضانوردهایی از دنیای قدیم نمیگردیم.

‫در عوض، اونا رو از بین خودمون ‫انتخاب میکنیم و آموزش میدیم.

‫سه فرد منتخب، یک خلبان، ‫یک دانشمند و یک جنگجو میشن.

‫صندلی اول مال منه!

‫مگه نه؟

‫هیچکس قرار نیست باهات بحث کنه ‫که کی باید خلبان بشه.

‫مسئله اینه که دانشمند کی قراره باشه.

‫من روی زمین، توی برج کنترل میمونم.

‫چاره‌ دیگه‌ ای نداریم.

‫پس معلوم شد دانشمند کیه!

‫دیگه بحث سر چیه؟

‫خدمه تا حدی به تمرینات ‫قدرتی و استقامتی نیاز دارن...

‫حتی اگه بیشتر طول مسیر رو سنگ شده باشن.

‫سنکو-چان...

‫قدرت.

‫زود باش، سنکو!