The Suspended Step of the Stork (Το μετέωρο βήμα του πελαργού)

‫برونو پزری و تئو آنجلوپولوس‬

‫با همکاری مرکز فیلم یونان‬

‫وگا فیلم (زوریخ) و اِره پرودوتسیونی (رم)‬

‫تقدیم می‌کنند‬

‫گام معلق لک‌لک‬

‫بر اساس ایده‌ای از تئو آنجلوپولوس‬

‫نویسندگان: تئو آنجلوپولوس،‬

‫تونینو گوئرا، پتروس مارکاریس‬

‫با همکاری تاناسیس والتینوس‬

‫مدیران فیلمبرداری:‬

‫یورگوس آروانیتیس آندریاس سینانوس‬

‫موسیقی: النی کارایندرو‬

‫تهیه‌کننده اجرایی: فیبی اکونوموپولو‬

‫فیلمی از تئو آنجلوپولوس‬

‫در راه رفتن به مرز برای تهیه گزارش...‬

‫مدام به اتفاقی که در پیرئوس افتاده بود فکر می‌کردم.‬

‫جسدهای مسافران قاچاق آسیایی که روی دریا شناور بودند...‬

‫پس از مخالفت مقامات یونانی...‬

‫با اعطای پناهندگی سیاسی به آن‌ها.‬

‫تصمیم‌شان برای مردن، پریدن درون آب...‬

‫از عرشه کشتی یونانی "پرنده اقیانوس"...‬

‫جایی که در طول عبور از اقیانوس آرام کشف شده بودند.‬

‫انسان چطور ترک می‌کند؟‬

‫چرا؟ به کجا برود؟‬

‫آیا منظورش همان شعر قدیمی و فراموش‌شده بود؟‬

‫و فراموش نکن که دوباره زمان یک سفر فرا رسیده است...‬

‫باد چشمانت را به دوردست‌ها می‌کشاند...‬

‫-حالت چطور است ستوان؟ -خوبم، ممنون سرهنگ.‬

‫سرباز کووپولوس، میخائیل.‬

‫ترس من از مرز نیست...‬

‫بلکه از حرکت اشتباهی است که می‌تواند مرگبار باشد.‬

‫اینجا زمان نمی‌گذرد...‬

‫من فقط از غرش رودخانه در شب می‌ترسم.‬

‫می‌دانی مرزها چه هستند؟‬

‫یونان روی این خط آبی تمام می‌شود.‬

‫اگر یک قدم دیگر بردارم...‬

‫در "جای دیگری" هستم...‬

‫یا می‌میرم.‬

‫صدایش را شنیدی؟‬

‫نه.‬

‫باهام بیا.‬

‫عشق ماه شب چهارده است‬

‫تنم را دیوانه می‌کند‬

‫و من خواب تو را می‌بینم‬

‫این سومین باری است که مچت را حین این کار می‌گیرم.‬

‫دفعه بعد بازداشتت می‌کنم.‬

‫نمی‌فهمی؟‬

‫سال گذشته، یک پاکت سیگار که روی رودخانه شناور بود...‬

‫به قیمت یک تیراندازی و ده کشته برایمان تمام شد.‬

‫می‌بینی این بالا چطور داد و ستد می‌کنند؟ هیچ چیز جلودارشان نیست.‬

‫برو! یالا برو پی کارت!‬

‫-حالت چطور است پسرم؟ -خوبم سرهنگ.‬

‫آن شهر کوچک پوشیده از برف روی فلات را می‌بینی؟‬

‫نزدیک‌ترین شهر به مرز است.‬

‫محلی‌ها به آن "اتاق انتظار" می‌گویند.‬

‫چطور مگه؟‬

‫در بخش متروکه‌ای از شهر، اکنون سال‌هاست که...‬

‫پناهندگانی از کشورهای مختلف زندگی می‌کنند، برخی همسایه و برخی دیگر غیرهمسایه.‬

‫مردان، زنان، کودکان...‬

‫ترک‌ها، کردها، لهستانی‌ها، رومانیایی‌ها، آلبانیایی‌ها، ایرانی‌ها...‬

‫که برای پناهندگی از مرز گریخته‌اند.‬

‫دولت یونان آن‌ها را به این محله محدود کرد...‬

‫اما با گذشت زمان تعدادشان افزایش یافت و کل شهر را پر کردند.‬

‫همه منتظر مدارک خود هستند تا به "جای دیگری" بروند.‬

‫و این "جای دیگر" برای آن‌ها معنای عجیبی پیدا کرده است.‬

‫افسانه‌ای...‬

‫کجا بودی پسر؟‬

‫یه دوری توی بازار زدم.‬

‫تو با آن‌ها هستی؟‬

‫من تو را از یک جایی می‌شناسم...‬

‫تو را توی تلویزیون دیده‌ام، مگه نه؟‬

‫بله، درسته.‬

‫اینطوره؟‬

‫یک...‬

‫یک...‬

‫یک...‬

‫-سه... -دو...‬

‫هفت... هفت... هفت...‬

‫نه...‬

‫روز دلگیری بود.‬

‫سرد و مرطوب.‬

‫برای یک لحظه، خورشیدی بی‌رمق...‬

‫و بعد دوباره آسمان ابری.‬

‫داری ضبط می‌کنی؟‬

‫یک کرد: به خاطر سلاح‌های شیمیایی...‬

‫مجبور شدیم کشور را ترک کنیم.‬

‫وقتی به مرز رودخانه‌ای یونان و ترکیه رسیدیم...‬

‫دیگر نتوانستیم جلوتر برویم.‬

‫یک آلبانیایی: بعد از گذشتن از مرز بود که شکنجه واقعی شروع شد.‬

‫می‌دانستم که مرگ را پشت سرم گذاشته‌ام...‬

‫و دارم به سمت آزادی قدم برمی‌دارم...‬

‫تندتر از تمام عمرم دویدم...‬

‫روی سنگ‌ها و درختچه‌های وحشی سکندری می‌خورم و زمین می‌افتم.‬

‫هنوز هم کبودی‌هایش روی دست و پایم مانده است.‬

‫صداهایی شنیدم و ترسیدم که مبادا سربازها باشند.‬

‫یک ایرانی: هرگز نمی‌توانستم تصور کنم...‬

‫که روزی بخواهم ماه بمیرد.‬

‫با این حال یادم می‌آید در آن لحظه آرزو کردم ماه بمیرد.‬

‫نمی‌خواستم خودش را نشان دهد چون نورش لوام می‌داد،‬

‫و مرا دستگیر می‌کردند.‬

‫شاید ترس از مرگ بود.‬

‫شاید به این دلیل که مسیر پشت سرم مترادف بود با...‬

‫مرگی که در صورت عدم موفقیت در عبور، در انتظارم بود.‬

‫چرا دوباره؟‬

‫من آن مرد را از جایی می‌شناسم.‬

‫خب که چی.‬

‫هیچی، ادامه بده.‬

‫من می‌روم نگاهی به فایل‌های عکس بیندازم.‬

‫وقتی کارت تمام شد، لطفاً دوباره برگرد به این نما.‬

‫این‌ها بقیه عکس‌های بخش E هستند.‬

‫-چیز دیگری هم هست؟ -نه.‬

‫متاسفم، اما من هیچ‌وقت موفق نشدم یونانی یاد بگیرم.‬

‫امشب خبر هیجان‌انگیزی برایتان داریم.‬

‫رهبران سه حزب سیاسی...‬

‫برای نخستین بار گرد هم آمده‌اند.‬

‫فکر کنم اینجا نیاز به یک تغییر داریم. یک جور...‬

‫سعی می‌کنم کل جمله را یک‌جا بگویم.‬

‫امشب خبر هیجان‌انگیزی برایتان داریم.‬

‫رهبران سه حزب سیاسی...‬

‫برای نخستین بار گرد هم آمده‌اند.‬

‫«ناامیدی در پایان قرن».‬

‫به عنوان مقدمه.‬

‫چرا فرض نکنیم که وقتی این خطوط نوشته می‌شوند...‬

‫۳۱ دسامبر ۱۹۹۹ است.‬

‫می‌توانیم اینجا برای اعلام برنامه مکث کنیم...‬

‫یا با صدای نریشن ادامه دهیم...‬

‫یا می‌توانیم برای اعلام برنامه... یا موسیقی... مکث کنیم...‬

‫یا هر چیز دیگر... در آن لحظه، درست است؟‬

‫اعلام برنامه...‬

‫تکرار می‌کنم...‬

‫سکوت، لطفاً!‬

‫یک...‬

‫دو... سه...‬

‫هنوز اینجایی؟‬

‫و رئیس بزرگ چطور؟‬

‫داره سعی می‌کنه رهبران سیاسی رو راضی نگه داره.‬

‫بیا بریم. همه چیز آماده است. می‌توانیم شروع کنیم.‬

‫دنبالت می‌گشتم.‬

‫به بچه‌های گروه فیلمبرداری برای دو روز دیگه نیاز دارم.‬

‫درباره‌اش فکر می‌کنم.‬

‫به چیز مهمی برخوردم.‬

‫خیلی مهم.‬

‫چرا توی تاریکی نشستی؟‬

‫امروز ده ساعت تمرین کردم... حسابی داغونم.‬

‫اولین باره که این اتفاق می‌افته.‬

‫تازه موسیقی هم هماهنگ نمی‌شد.‬

‫دوباره داری می‌ری؟‬

‫گوش کن کتابش چطور تموم می‌شه.‬

‫با یک سؤال.‬

‫کلمات کلیدی که می‌توانیم استفاده کنیم چیست...‬

‫تا یک رؤیای جمعی جدید را به حقیقت تبدیل کنیم؟‬

‫برایتان آرزوی سلامتی و بهروزی دارم.‬

‫اما نمی‌توانم در این سفر با شما همراه شوم.‬

‫من فقط یک بازدیدکننده‌ام.‬

‫هر چه را لمس می‌کنم از درون مرا آزار می‌دهد.‬

‫علاوه بر این، به من تعلق ندارد.‬

‫همیشه کسی هست که بگوید "این مال من است".‬

‫پایین منتظرت هستیم.‬

‫یک‌بار با تکبر گفته بودم: "من هیچ چیز از خودم ندارم".‬

‫حالا یاد گرفته‌ام که "هیچ"، یعنی هیچ چیز.‬

‫کی بود؟‬

‫متاسفم!‬

‫بهت زنگ می‌زنم، باشه؟‬

‫-گند زدیم. -حالا چی کار کنیم؟‬

‫ادامه می‌دهیم.‬

‫بعدها بارها از خودم پرسیدم...‬

‫آیا شهر بهانه بود یا خود او؟‬

‫چهره‌اش با پافشاری عجیبی از دل تاریکی بیرون می‌آمد.‬

‫انسان چطور ترک می‌کند؟‬

‫چرا؟ به کجا برود؟‬

‫صبح بخیر.‬

‫من دنبال پیرمردی می‌گردم که...‬

‫آن روز داشت به شما سیب‌زمینی می‌فروخت.‬

‫چه بگویم...‬

‫می‌دانید درباره چه کسی صحبت می‌کنم؟‬

‫شنیدم که او یک پناهنده از آلبانی است.‬

‫او در محله پناهندگان زندگی می‌کند.‬

‫هر چند روز یک‌بار می‌آید و به من سیب‌زمینی می‌فروشد.‬

‫این تمام چیزی است که می‌دانم.‬

‫چرا به قهوه‌خانه‌ای که همه‌شان آنجا جمع می‌شوند نمی‌روی؟‬

‫-کدام قهوه‌خانه؟ -آن طرف.‬

‫ما محلی‌ها زیاد با آن‌ها سر و کار نداریم.‬

‫آنجا.‬

‫این اواخر اوضاع برایت خوب پیش نرفته است.‬

‫خب که چی؟‬

‫چرا گذاشت رفت؟‬

‫چرا آدم ناگهان همه چیز را رها می‌کند و می‌رود؟‬

‫البته، اگر او همان کسی باشد که دنبالش می‌گردی.‬

‫صبر کن! اصلاً مسئله چیست؟‬

‫اینکه چرا رفت، یا اینکه آیا واقعاً خود اوست؟‬

‫-بیا بیلیارد بازی کنیم. -دمت گرم! یالا بریم.‬

‫-کجا؟ -یک جایی پیدا می‌کنیم.‬

‫-و تو؟ -بعداً به شما ملحق می‌شوم.‬

‫این اینجا چه می‌خواهد؟‬

‫ببخشید...‬

‫به من گفتند که پناهندگان یونانی‌تبار...‬

‫در مسافرخانه پشت اینجا پاتوق می‌کنند.‬

‫اطلاعاتی درباره یکی از آن‌ها می‌خواهم.‬

‫متوجه می‌شوید؟‬

‫منتظریم.‬