The Return (Vozvrashchenie)

DMITRY LESNEVSKY presents

an ANDREY ZVYAGINTSEV film

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

ΚΥΡΙΑΚΗ

Να πηδήξουμε όπως είπαμε!

Αν κατεβείτε από τη σκάλα, θα είστε δειλά γουρούνια!

Βιτιόκ, η σειρά σου.

- Γιατί εγώ; - Φοβάσαι;

Άντε, άντε...

- Φοβάμαι. - Μη δειλιάζεις.

Μη χτυπήσεις τις μασχάλες σου.

- Αντρέι, να κατέβουμε απ' τη σκάλα. - Θες να σε πουν γουρούνι;

Κι αν πάθουμε τίποτα;

Σώπα! Θα πηδήξεις μετά από μένα, εντάξει;

- Χτύπησες τις μασχάλες σου; - Όχι.

Άντε, πιτσιρίκο, πήδα!

Ε! Τι τρέχει;

Αν φοβάσαι, κατέβα απ' τη σκάλα. Δε θα σε περιμένουμε.

Σταθείτε, θα πηδήξει! Θέλει λίγο να πάρει δυνάμεις!

Βάνια, άντε πήδα!

Άντε πια!

Αντρέι, πάμε!

Πήδα, αλλιώς κατέβα απ' τη σκάλα!

Στο διάολο να πας!

Βάνια! Γιε μου!

Μαμά! Μανούλα!

Σας είπα να μην έρθετε εδώ!

Θεέ μου!

- Ντύσου. - Δεν μπορώ.

- Πάμε στο σπίτι. - Δεν μπορώ.

Γιατί;

Πρέπει να πηδήξω. Δεν μπορώ να κατέβω απ' τη σκάλα.

Γιατί;

Αν κατέβω απ' τη σκάλα...

Αν κατέβω απ' τη σκάλα, θα με πουν δειλό... και γουρούνι.

Κανένας δε θα το μάθει! Μη φοβάσαι!

Εσύ θα ξέρεις... Εσύ θα ξέρεις πως δεν πήδηξα!

Πως κατέβηκα απ' τη σκάλα!

Γιε μου, δε θα το πω σε κανέναν! Θα πηδήξεις άλλη φορά, όταν το θες.

- Αλήθεια; - Και βέβαια.

Μαμά, καθόμουν εδώ μόνος και φοβόμουνα πολύ.

Αν δεν ερχόσουν, θα πέθαινα.

Μη λες χαζομάρες, καλέ μου! Εγώ είμαι εδώ μαζί σου!

ΔΕΥΤΕΡΑ

Γεια σας!

Γεια!

Δε μιλάμε σε γουρούνια.

Τι είπες; Ποιος είναι γουρούνι;

Εσύ! Είσαι δειλός και γουρούνι!

Πες, Αντρέι, τι είναι αυτός;

Δειλός.

- Κατάλαβες; - Κωλόπαιδο!

- Μου 'σκισες το πουκάμισο, γουρούνι! - Κι εσύ μου 'σκισες τα χείλια!

Η μαμά θα σε σκοτώσει!

Πιάσε με αν μπορείς! Έλα... έλα!

Μαμά! Μου 'σκισε το πουκάμισο!

Μην τον πιστεύεις! Λέει ψέματα! Μου 'σκισε τα χείλια, μαμά!

Σωπάστε.

Σωπάστε, είπα. Ο μπαμπάς κοιμάται.

- Ποιος; - Ποιος κοιμάται;

Ο μπαμπάς.

Πηγαίνετε μέσα.

Αυτός είναι. Σίγουρα.

Βγάλ' τους κρασί.

Καλώς σας βρήκα.

Καλωσόρισες.

- Καλωσόρισες, μπαμπά. - Ας πιούμε.

Σας αρέσει;

Όχι.

Εμένα μ' άρεσε. Μαμά, μου βάζεις λίγο ακόμα;

Σου φτάνει.

Φάτε τώρα.

- Δικό σου είναι τ' αμάξι έξω; - Ναι.

- Θα μας πας μια βόλτα; - Και βέβαια.

- Θα πάμε μια εκδρομή. - Αλήθεια;

Αλήθεια. Αύριο το πρωί.

- Αλήθεια, μαμά; - Αλήθεια, γιε μου.

- Θα πάμε για ψάρεμα; - Και βέβαια, αν το θέλετε.

Πιτσιρίκο!

- Άκου, πιτσιρίκο. - Τι;

- Έβαλες μέσα τ' αθλητικά; - Και βέβαια.

Μπράβο.

- Εσύ τα έβαλες; - Και βέβαια.

Τον είδες; Είναι τεράστιος! Σίγουρα γυμνάζεται.

Σίγουρα.

Από πού ήρθε;

Απλά ήρθε. Δε χαίρεσαι;

Χαίρομαι.

Αλλά η μαμά είπε πως είναι πιλότος. Δε μοιάζει για πιλότος.

Γιατί;

Οι πιλότοι, ξέρεις...

Στολές...

πηλίκια...

Είναι σε διακοπές. Γιατί να φοράει στολή;

Ίσως.

- Πήρες τη φωτογραφική; - Ναι.

- Και το τετράδιο των ασκήσεων. - Θα κάνεις τα μαθήματά σου;

Θα κρατάμε ημερολόγιο, βλάκα! Τη μια μέρα εσύ, την άλλη εγώ.

Και βέβαια! Θα κρατάμε ημερολόγιο!

Τι κουβεντιάζετε; Γιατί δεν κοιμάστε;

Εντάξει, μαμά, θα κοιμηθούμε.

Τι χώσατε εδώ μέσα; Τούβλα; Γιατί πήρατε τόσα; Δυο μέρες θα λείψετε.

- Τα χρειαζόμαστε όλα! - Εντάξει, κοιμηθείτε.

Μαμά...

Από πού ήρθε;

Απλά ήρθε. Κοιμηθείτε. Θα ξυπνήσετε νωρίς.

ΤΡΙΤΗ

Ιβάν...

- Τι; - "Τι, μπαμπά;"

Τι;

"Τι, μπαμπά;" Γιατί δεν το λες έτσι;

- Τι... μπαμπά; - Έτσι μπράβο. Τι συμβαίνει;

Ντρέπεσαι να λες "πατέρα" τον πατέρα σου;

- Όχι... - Μη μου λες ψέματα.

Δε λέω ψέματα.

Να με λες πατέρα, όπως πρέπει να κάνει κάθε γιος. Κατάλαβες;

- Ναι, μπαμπά. - Μπράβο, γιε μου.

- Αντρέι, πού είμαστε; - Ξύπνησες, πιτσιρίκο;

Νόμιζα πως θα κοιμόσουν όλη μέρα.

- Εσύ είσαι αυτός που όλο κοιμάται! - Τι;

Έχουμε πολύ ακόμα;

Νομίζω πως έμειναν άλλα τριάντα χιλιόμετρα.

Ναι.

Σε ποιον τηλεφωνάει;

Πού να ξέρω;

- Θέλω να φάω. - Κάνε υπομονή.

Η πόλη δεν είναι μακριά. Θα φάμε εκεί. Έτσι είπε ο μπαμπάς.

- Ο μπαμπάς το είπε; - Ναι.

Μα εγώ θέλω να φάω τώρα!

Ιβάν, πιάσε μου το μπουκάλι από τον σάκο.

Όχι εκεί. Στην τσέπη!

Ευχαριστώ.

- Οδηγάς και πίνεις; - Ναι. Θέλεις;

Όχι.

Γιατί τραβάς αυτές τις μπούρδες; Φωτογράφησε εμένα!

Περίμενε.

"Κλειστό". Μπαμπά, το καφέ είναι κλειστό.

Έχω μάτια και βλέπω. Το βλέπω.

Αντρέι, βρες γρήγορα ένα μέρος για να φάμε.

Πώς;

Χαζός είσαι; Ρώτα κάποιον! Κάνε όσο πιο γρήγορα μπορείς!

- Και ο Αντρέι; - Θέλω να φάω.

Αν θέλει, θα μας βρει. Δεν είναι μωρό.

Αντρέι!

Έλα 'δώ.

Πλησίασε.

- Τι κάνεις εδώ; - Εγώ;

Σε ρωτάω, τι κάνεις εδώ.

Μπαμπά, βρήκα ένα εστιατόριο.

- Τρεις ώρες έψαχνες να το βρεις; - Ήθελα να ρίξω μια ματιά.

Εμείς περιμέναμε κι εσύ καθόσουνα και χάζευες.

Ελπίζω να μην το ξανακάνεις, έτσι;

- Εγώ ήθελα... - Απάντησέ μου. Έτσι;

Δε θα το ξανακάνω, μπαμπά.

Ωραία. Πάμε να φάμε.

- Ιβάν, πάμε. - Δεν έρχομαι.

- Γιατί; - Δεν πεινάω.

Είπες πως πεινούσες.

Βαρέθηκα να περιμένω.

Άσ' τον, μπαμπά. Είναι πολύ πεισματάρης.

- Φάτε σεις. Εγώ θα περιμένω εδώ. - Θα έρθεις μαζί μας.

Ευχαριστώ.

Ιβάν, πρέπει ν' αδειάσεις το πιάτο σου μέσα σε δύο λεπτά.

Δεν πεινάω.

Ο χρόνος μετράει.

Φάε το ψωμί.

Είναι βρόμικο.

Και ποιος θα το φάει;

Κανένας. Θα το πετάξουμε.

Σου μένουν 30 δευτερόλεπτα.

Φάε τη σούπα και το ψωμί.

Φεύγω. Θα περιμένω στο αμάξι.

Θα κάτσεις κάτω και θα φας τη σούπα και το ψωμί. Κατάλαβες;

Ναι.

Ναι, μπαμπά.

Ναι.

Εντάξει, κάτσε κάτω.

Φάγατε όλοι, ευχαριστηθήκατε;

Ναι, ευχαριστώ, μπαμπά.

- Ναι. - Ωραία.

Πάρε αυτό, Αντρέι. Φώναξε τη σερβιτόρα και πλήρωσε.

Τι κάνεις; Κάτσε και κάλεσέ τη.

- Μα πώς; - Φωνάζοντας, βέβαια.

Κοπελιά...

Κυρία...

Αντρέι! Να πεις "παρακαλώ".

- Παρακαλώ! - Έρχομαι.

Περιμένετέ με έξω.

Γεια σου. Ναι, εγώ είμαι.

Τι σ' έπιασε και δεν έφαγες; Νομίζεις πως είναι αστεία αυτά;

Παράτα με.

Είδες πόσα λεφτά έχει;

- Και λοιπόν; - Τίποτα.

Γεια σας, παιδιά.

- Έχετε λεφτά; - Όχι.

Μήπως τα κρύβετε;

Εντάξει.

Σεργκέι, πάμε!

Μπαμπά! Έκλεψαν το πορτοφόλι! Πιάσ' τους!

Δεν μπορείς να τους πιάσεις εσύ;