All Is True

"ลอนดอน วันที่ 29 มิถุนายน ปี 1613"

"บทประพันธ์ของเชกสเปียร์ เรื่องไลฟ์ออฟเฮนรี่ดิเอตท์"

"ถูกนำมาแสดง ณ โรงละครโกลบ"

"ละครถูกโฆษณาในอีกชื่อหนึ่งว่า"

"ในระหว่างองก์หนึ่งฉากสี่ ของการแสดง"

"ปืนใหญ่ประกอบฉากเกิดด้าน ทำให้เกิดเพลิง"

"โรงละครโกลบไหม้จนราบทั้งหลัง"

"วิลเลียม เชกสเปียร์ ไม่เขียนบทละครเรื่องใดอีก"

ข้าเก็บม้าให้ขอรับ

ข้าขอเอลหน่อยนะ เจ้าหนู

เราได้ข่าวว่าโรงละครไหม้ขอรับ

โรงไหนหรือขอรับ

ของข้าเอง

ท่านคือเชกสเปียร์ ท่านกวี

- ท่านเล่าเรื่องราว - ข้าเคยเล่า

ข้ามีเรื่องเล่า แต่มันไม่ทันจบ

ท่านช่วยจบเรื่องให้ข้าได้มั้ยขอรับ

ข้าไม่เล่าเรื่องอีกแล้ว หนุ่มน้อย ข้าคงไม่รู้ว่าจะจบเรื่องของเจ้ายังไง

รู้สิ ท่านรู้

ราตรีสวัสดิ์ สามี

ยี่สิบปีแล้ว วิล

เราได้พบท่านน้อยลงเรื่อยๆ

ท่านเป็นเหมือนแขกสำหรับเรา

และแขกต้องนอนเตียงที่ดีที่สุด

พักให้สบายค่ะ

ข้านึกตลอดว่าเขาจะจบชีวิตที่ลอนดอน ก็เขาอาศัยอยู่ที่นั่น

ไม่สำคัญว่าเขาอยู่หรือตายที่ไหน ประเด็นมีแค่ใครคือทายาทของเขา

ข้าคือทายาทของเขา ต่อจากข้าก็คือเอลิซาเบธ ลูกสาวของเรา

ไม่ใช่หรอก หากพี่สาวเจ้ามีหลานชายให้เขา

หรือไม่เราก็มีเสียเอง

"แฮมเน็ต เชกสเปียร์ ปี 1585 - 1596"

ข้าว่าบางทีข้าอาจทำสวนสักผืนได้

เรามีสวนอยู่แล้ว

ข้ารู้ แต่ไม่ใช่สวนครัวหรือสวนดอกไม้

เป็นสวนพิเศษสำหรับแฮมเน็ต

แฮมเน็ตอยู่บนสวรรค์ เขาไม่ต้องการสวนหรอก

ข้าอาจต้องการ

มันต่างจากการแต่งบทละคร ที่ลอนดอนนะ

บางแง่ก็ใช่ มาไรอา แต่ในแง่อื่นๆ มันออกจะคล้ายกัน

คล้ายกันหรือ ข้าไม่เห็นว่าคล้าย

ก็...

อย่างวันนี้ เราวัดเวทีของเรา

สวนไม่ใช่ละคร

ใช่ แต่ละคร สวน ขนมปังปอนด์

แบบที่เจ้าชอบอบทุกเช้า

ทุกสิ่งล้วนเกิดจากความคิด

จากแรงผลักทางใจที่จะ...

สร้างสิ่งที่สวยงามหรือสิ่งที่จำเป็น

ขนมปังเริ่มต้นจากยีสต์และแป้ง

ถูกต้อง วัตถุดิบ เจ้าเข้าใจข้าแล้วสิ

พุ่มไม้ พุ่มไม้หนาม ยีสต์ แป้ง บทละคร ผู้แสดง

ทั้งหมดล้วนต้องการความฝัน ซึ่งจะไม่ถูกปฏิเสธ

และต้องรอดพ้นจากเคราะห์กรรมทั้งปวง

เพราะภูมิอากาศมีวันเปลี่ยนผัน แมลงมีวันระบาด

เตาอบมีวันเย็น ยีสต์มีวันเปรี้ยว

และในกรณีของข้า เพื่อนๆ คนงานของเจ้า

ย่อมมาแทรกแซงราวกับนักแสดงเพี้ยน จอมอัจฉริยะชื่อดิ๊ก เบอร์บิจ

พวกเขาจะร้องขอการแสดงที่ใหญ่ขึ้น ในงบประมาณน้อยลง

กับละครที่สั้นลง แต่มีบทของเขามากขึ้น

อุปสรรคเหล่านี้ต้องถูกก้าวข้าม

โดยต้องไม่หลงลืมตัวความฝันเอง

แล้วรู้สึกอย่างไรเมื่อทุกสิ่งเป็นไปได้จริง

กลิ่นขนมปังอบใหม่เป็นเช่นไรล่ะ

แกมาทำอะไรตรงนี้

นี่คือสิ่งที่ข้าไม่อยากให้แกฉี่ใส่

แกห้ามฉี่ใส่อันนี้นะ อันนี้แกก็ห้ามฉี่ใส่

สามี

ขอบคุณ

การถอนรากนี่เป็นงานหนักนะ

ท่านต้องว่างั้นแน่

ข้าเคยถอนรากต้นไม้ทั้งป่า

และย้ายมันข้ามเวทีไปไว้ดันซิเนน

ในชีวิตจริงมันไม่เหมือนกัน

เขาฉายแววดีมาก แอนน์

ท่านแทบไม่รู้จักเขา

ข้ารู้จักเขาผ่านบทกวีของเขา

- นั่นมันบทกวี - บทกวีไง ใช่

อาจแต่งฉาบฉวยแบบเด็กๆ

แต่คมและแสบสันต์ทุกวรรค

เขาจะไม่เขียนอีกแล้วล่ะ

ใช่

ข้าเองก็ไม่

ท่านไม่ได้อาลัยแฮมเน็ต แต่เป็นตัวเอง

ข้าอาลัยลูกชายข้านะ

ตอนนี้

ท่านอาลัยเขาในตอนนี้

ตอนนั้นท่านยังแต่ง เดอะแมรีไวฟ์สออฟวินด์เซอร์อยู่เลย

ใช่ ข้าแต่ง

มันเป็นการปรับตัว

ท่านแม่ต้องหัดกลับมาเป็นภรรยาอีกครั้ง

สามีข้าคิดว่าท่านกลับบ้านมาเพื่อตาย

จริงหรือ

พ่อเพิ่งซื้อกองทุนบำนาญ

พ่อยังตายไม่ได้อย่างน้อยใน 10 ปี มิฉะนั้นพ่อเจ๊งแน่

งั้นท่านกลับบ้านมาทำไม

หมดเรื่องให้เขียนแล้วหรือ

ซูซานนา พ่ออยู่ในโลกแห่งจินตนาการ มานานเหลือเกิน

พ่อว่าพ่อหลงลืมความเป็นจริง

อะไรจริง

จูดิธบอกว่า "ไม่มีอะไรเป็นจริง"

จูดิธอายุ 28 และเป็นสาวทึนทึก

นั่นคือเรื่องจริง

เมื่อท่านพ่อตาย ข้าจะแร้นแค้น

ไม่หรอก ลูก

แม่จะได้รับมรดกของพ่อหนึ่งในสาม ขณะที่แม่ยังอยู่

ขณะที่ท่านยังอยู่

ท่านแก่กว่าเขานะ จำได้มั้ย

ซูซานนาไม่ปล่อยให้เจ้ายากจนหรอก

ซูซานนาจะเชื่อฟังสามีของนาง

ข้าจะไม่ได้รับอะไร

ซึ่งสมควรแก่ข้าแล้ว

จูดิธ

หากเจ้าให้อภัยตัวเองไม่ได้

เจ้าจะคาดหวังให้พระเจ้าอภัยเจ้าอย่างไร

ข้าไม่ได้หวัง

พ่อวิ่งมาที่สระป่าเขียวนี้

ในวันที่พ่อถูกไล่ออกจากโรงเรียน

ข้ารู้ ท่านพ่อ

รู้มั้ย บุตรชายของเทศมนตรี เล่าเรียนฟรีได้

แต่บุตรชายของโจร...

พ่อนึกว่าโลกของพ่อดับสิ้นแล้ว

แต่พ่อรักที่นี่

และพวกเจ้าก็รักมัน

ใช่

ใช่ เราเคยมาที่นี่ทุกวัน

- แต่แฮมเน็ตไม่เคยลงน้ำเลย - จริง

เขาไม่โลดโผนอย่างจูดิธ

หรือแม้แต่... แม้แต่ข้า

แต่จิตใจของเขาโลดโผน

พ่อจำได้ว่าเขาเคยพาพ่อมาที่นี่

เพื่ออวดงานเขียนของเขาให้พ่อดู

ตอนนั้นพ่อบอกเขาว่า...

ว่าพ่อเป็นพ่อที่ภูมิใจที่สุด ในราชอาณาจักร

พ่อก็ยังภูมิใจอยู่

นี่จ้ะ ลูกรัก

- พ่อเจ้าใจจดจ่อเรื่องมรดก - ท่านใจจดจ่อเรื่องมรดกของเขา

ซึ่งจะตกเป็นของเจ้า

ข้าเป็นสามีของเจ้า

ข้าพะวงสิ่งใดเจ้าก็ต้องพะวงด้วย

อร่อยนะ ลูก

กินอีกหน่อยสิ

ขอบคุณค่ะ

สามี วันอาทิตย์แล้ว

วันอาทิตย์หรือ

ที่นี่ไม่ใช่ลอนดอน

ที่นี่ถ้าท่านไม่ไปโบสถ์จะถูกปรับ

อรุณสวัสดิ์

ยินดีที่พบท่าน

เชกสเปียร์

จะวันอาทิตย์ไหนๆ ท่านก็ยังนั่งบนม้านั่งของครอบครัว

ข้าภาวนาให้ท่านไม่มีวันต้องถูกห้ามนั่ง

อย่างที่พ่อท่านโดน

ข้ามิใช่พ่อของข้า เซอร์โธมัส

ยินดีที่เห็นท่านขุดขอรับ

สุดท้ายแล้ว ท่านก็ทิ้งละคร มาชักจูงชาวบ้านให้เสียสมาธิจากพระเจ้า

เสียงนกร้องทำให้ท่านเสียสมาธิ จากพระเจ้ามั้ย จอห์น

ไม่อยู่แล้ว

มันคือหลักฐานว่ามีพระเจ้า

ถ้างั้น สำหรับบางคน...

ข้าคือนกกระจาบฝน

ข้ามาเพื่อไหว้วาน ท่านพ่อตา

แต่ข้าไม่อยากกวนคนทำงานเสียสมาธิ

เมื่อทำสวนเสร็จ ท่านเรียกข้าได้มั้ย

- ได้ ข้าจะเรียกเจ้า จอห์น - ขอบคุณ

ซูซานนาสบายดีใช่มั้ย

- นางสบายดีขอรับ ขอบคุณ - แล้วเอลิซาเบธล่ะ

- สบายดีเช่นกันขอรับ ขอบคุณ - ดี

- ข้าดีใจที่ได้ยิน - ขอรับ

นั่นแหละ

ขอบใจ จอห์น

สวัสดี คุณนายฮอลล์

บอกน้องสาวท่านด้วย ว่าข้าได้ไวน์ชั้นดีมาจากไรน์

ข้าจะยกให้นางฟรีหนึ่งขวด

เพียงเพื่อแลกกับรอยยิ้มหนึ่งที

ข้าจะบอกนางให้นะ ทอม

- อรุณสวัสดิ์ ลีนา - อรุณสวัสดิ์ คุณนายฮอลล์

มีของถึงท่าน แฟรงค์

ข้าขอโทษ

ปรอทหรือ คุณนายฮอลล์

สามีของข้าเป็นหมอ

นางบอกว่าพัสดุเป็นของท่าน

อรุณสวัสดิ์ เคท

- สวัสดี คุณสมิธ - คุณนายฮอลล์

ข้าต้องการผ้า

ทอโปร่ง สำหรับตัดชุดฤดูร้อน สีดำ

สีดำหรือ สำหรับฤดูร้อนงั้นหรือ

สีฟ้าแบบนี้ดีมั้ย

สามีข้าไม่ชอบของฉูดฉาด

หากตามใจสามีท่านนะ คุณนายฮอลล์ ร้านของข้าจะทะมึนไปหมด

ไม่มีใครตาย แต่ไว้ทุกข์ถ้วนหน้า

พระผู้ไถ่บาปของเรานุ่งผ้าเรียบๆ

แต่พระองค์ช่างล้ำเลิศ

เฉกเช่นท่าน ซูซานนา ไม่ว่าสวมผ้าใด

คุณสมิธ

ข้าเป็นหญิงแต่งงานแล้ว

อย่างไร้ความสุข

นั่นไม่ใช่...

ข้าควรบอกสามีข้า

ท่านจะบอกหรือ

เขารู้