Loving Vincent

Χρονισμός και μετάφραση εξ ακοής: fata morgana

Η ταινία που πρόκειται να δείτε είναι εξ ολοκλήρου ζωγραφισμένη στο χέρι

από μια ομάδα περισσοτέρων των 100 καλλιτεχνών

Οβέρ-συρ-Οάζ Την Κυριακή, 27 Ιουλίου,

κάποιος Βαν Γκογκ, 27 ετών, Ολλανδός ζωγράφος που διέμενε στο Οβέρ

αυτοπυροβολήθηκε με ένα περίστροφο στους αγρούς.

Μιας και ήταν μόνο τραυματισμένος, επέστρεψε στο δωμάτιό του,

Αυτή η ταινία εξιστορεί τα συμβάντα ένα χρόνο πριν από τον θάνατο του Βαν Γκογκ.

Το ταξίδι ξεκινά στην Αρλ, το 1891.

Δεν μπορούμε να μιλήσουμε περισσότερο για τους άλλους παρά μέσα από τα έργα μας.

Σου στέλνω χειραψία. Με αγάπη, Βίνσεντ.

Όλο μπλέκει σε μπελάδες αυτός.

Θεέ μου! Με πέτυχε!

Αυτό είναι για τον πατέρα μου.

Καλά τον κοπάνησε, ε; Η παράσταση τελείωσε.

Τέλος πάντως, σου έλεγα...

- Τι τρέχει εδώ λοιπόν; - Κύριε...

Με τον νεαρό Αρμάν σε είδα να παλεύεις;

Ναι, κύριε.

- Για ποιο λόγο; - Για τον τρελό κοκκινομάλλη.

- Τον ζωγράφο που ήξερε κάποτε. - Αλήθεια;

Του έπεσε αυτό, κύριε.

Θα το πάρω εγώ. Ανάπαυση, στρατιώτη.

Πάλι δημιουργείς προβλήματα, βλέπω.

- Σου έπεσε το γράμμα έξω. - Δεν είναι δικό μου το γράμμα.

Είναι του Βίνσεντ.

Για τον κύριο Θίο βαν Γκογκ. Είναι ο αδερφός του Βίνσεντ, σωστά;

Ναι, το άφησε ο Βίνσεντ.

Ο παλιός σπιτονοικοκύρης του Τζίνο άδειαζε το δωμάτιο, και το βρήκε.

Έτσι, το έδωσε στον πατέρα μου, και ο πατέρας μου μου είπε να το παραδώσω.

Λες και είναι δική μου δουλειά.

Η δική μου δουλειά είναι να δίνω σχήμα στο μέταλλο, όχι να μοιράζω γράμματα.

Ελεύθερα.

Αφού δεν το χρειάζεται, έτσι δεν είναι;

Δε βλέπω κανένα νόημα στην παράδοση του γράμματος ενός νεκρού.

Ο πατέρας σου θέλω απλώς να αποτίσει τιμή.

Για ποιο λόγο; Τι έκανε αυτός ο τιποτένιος για μας;

Έκανε μισητή την οικογένειά μου,

όταν ο γέρος μου αρνήθηκε να υπογράψει εκείνη την αίτηση.

- Να τον πετάξουν από την πόλη... - Εγώ την υπέγραψα!

Και καλά έκανα. Ήταν τρελός.

Δεν ήταν τρελός. Ήταν ένας ενδιαφέρων άνθρωπος.

Τα πράγματα παραξένεψαν μόνο όταν ήρθε εκείνος ο φίλος του, ο Γκογκέν.

Ο Βίνσεντ ήταν πολύ ενθουσιασμένος...

που το κίτρινο σπίτι του θα γινόταν ξενώνας για ζωγράφους.

Και ο Γκογκέν θα ήταν ο μαέστρο.

Αυτά είναι τα τελευταία. Πού είναι η καρέκλα;

Ναι... Τέλειο.

Αλλά όταν εν τέλει ήρθε...

γρήγορα η στενή φιλία τους μετατράπηκε σε έχθρα.

Όχι! Όχι...

Όχι, δεν μπορείς να φύγεις! Δεν μπορείς!

Ηρέμησε, Βίνσεντ.

- Γεια. - Γεια σου, Βίνσεντ.

- Σου έφερα ένα δωράκι. - Έμπλεξες σε καβγά;

- Να το προσέχεις. - Τι γλυκό!

Είσαι εντάξει;

Ένας ενδιαφέρων άνθρωπος.

Αλλιώς το θυμάμαι εγώ.

Βίνσεντ...

Αυτός ο τρελός έκοψε το αφτί του.

- Ο μπαμπάς σου θα τον διώξει τώρα, έτσι; - Όχι, τον βοηθάει.

Σωστά. Ένας μεθύστακας τρελός βοηθάει έναν άλλο σαν αυτόν.

Εμπρός, ξαναπές το!

Καλησπέρα, κύριοι. Είδατε τον γιο μου;

Κύριε Ρουλέν! Ναι, θα τον βρείτε μέσα.

Έπρεπε να είναι στο τρένο για το Παρίσι.

Δε νομίζω ότι σχεδιάζει να πάει οπουδήποτε αυτή τη στιγμή.

Μένει να το δούμε αυτό.

Έχει μπλέξει τώρα.

Τα θέλει ο οργανισμός του.

Καλησπέρα, Τζόζεφ.

Γιατί απλώς δεν το στέλνεις;

Το έστειλα. Μου το επέστρεψαν ως "αδύνατο να παραδοθεί".

Αν το ταχυδρομείο δεν μπορεί να τον βρει...

γιατί νομίζεις ότι μπορώ εγώ;

Δείξε λίγη ευρηματικότητα, γιε μου!

Ο κύριος Θίο Βαν Γκογκ είναι σπουδαίος άνθρωπος. Ρώτα τριγύρω.

Και τι θα του πω όταν τον βρω;

Συνηθίζεται να ξεκινάς με "Λυπάμαι για την απώλειά σας".

Πάμε να ξεμεθύσεις.

Δεν μπορώ να πάω, είναι πολύ αργά.

Να μεταφέρεις τα συλλυπητήριά μου, της μητέρας και του αδερφού σου.

Μην ξεχάσεις και τη μικρή Μαρσέλ. Ήταν και αυτή φίλη του.

Ήταν δέκα μηνών.

Τα μωρά είναι σαν τα ζώα, παιδί μου.

Καταλαβαίνουν την καρδιά ενός ανθρώπου μόλις τον δουν.

Ό, τι πεις.

Δεν είναι τόσο ευμετάβλητα όσο οι ενήλικες.

Κοίτα τον Ζινού.

Έναν ολόκληρο χρόνο έπαιρνε τα λεφτά του Βίνσεντ με χαμόγελο,

και μετά υπέγραψε την αίτηση που τον καταδίκαζε;

Μπορείς να πεις ότι ο Ζινού είχε το γράμμα εδώ και δυο χρόνια.

Δε θέλω ο κύριος Θίο να νομίζει ότι καθόμασταν άπραγοι.

Πες του ότι ο Ζινού ούτε καν έκανε τον κόπο να μου το παραδώσει

προτού μάθει ότι ο Βίνσεντ έχει...

Αυτοκτονήσει;

Γιατί δυσκολεύεσαι τόσο να το πιστέψεις;

Είδες τι έγινε.

Έπαθε έναν κλονισμό. Συμβαίνει.

Στους αδύναμους.

Όσο θα γερνάς, θα καταλάβεις.

Η ζωή μπορεί να γονατίσει και τους ισχυρούς.

Μετά το αφτί, κανείς δεν του έδινε την παραμικρή ευκαιρία.

Ακόμα και τα παιδιά τον βασάνιζαν.

Φύγε από κει!

- Ρίξε το καπέλο του! - Δρόμο! Φύγε από κει!

Είμαστε οι πρωταθλητές! Είμαστε οι βασιλιάδες!

Θα το αποκαλούσα αδυναμία.

Εκείνα τα παιδιά, που τον κυνηγούσαν ως το τρελοκομείο.

Και οι γείτονές του. Και η αστυνομία.

Και ο δήμαρχος. Και όλη η πόλη.

Όλοι ενάντια σε έναν άρρωστο άνθρωπο!

Μέχρι και στο Σαν Ρεμί μπήκε οικειοθελώς για να βελτιωθεί. Και βελτιώθηκε.

Πήρε εξιτήριο. Θεραπεύτηκε.

Δε σημαίνει ότι παρέμεινε υγιής, σωστά;

"Νιώθω απολύτως ήρεμος και σε φυσιολογική κατάσταση..."

Μου το έγραψε έξι βδομάδες πριν από τον θάνατό του.

Πώς ένας άνθρωπος που είναι απολύτως ήρεμος

καταλήγει με τάσεις αυτοκτονίας σε έξι εβδομάδες;

Είναι θλιβερό. Το καταλαβαίνω.

Όμως ποιο το όφελος από την παράδοση αυτού του γράμματος τώρα;

Ήταν πολύ δεμένοι.

Ο Βίνσεντ έγραφε στον αδερφό του κάθε μέρα.

Το ξέρω, εγώ παραλάμβανα τα γράμματα.

Αν ήμουν στη θέση του, θα το ήθελα.

Αν ήσουν στη θέση του, θεός φυλάξοι,

αν είχες πεθάνει και υπήρχε κάποιο γράμμα που μου έστειλες,

θα το ήθελα.

Εσύ δε θα το ήθελες;

Αν ήμουν στη θέση του;

Τρελέ!

Άκουσα ότι εσείς προμηθεύατε τις μπογιές στον Βίνσεντ;

Σκέφτηκα μήπως ξέρετε τον Θίο.

Νομίζω ότι χρειαζόμαστε ένα ποτό. Είναι μπράντι. Καθίστε, παρακαλώ.

Δεν μένει στη διεύθυνση που έχουμε.

Ο τύπος εκεί είπε ότι ίσως ξέρετε εσείς.

Φοβάμαι πως μάλλον δε θα παραδώσετε ποτέ αυτό το γράμμα στον Θίο Βαν Γκογκ.

Μάλιστα. Γιατί το λέτε αυτό;

“Δυο καρδιές...

ένα μυαλό". Αυτό μου είχε πει ο Βίνσεντ.

Ίσως αυτό ήταν το θέμα τελικά...

διότι μετά τον θάνατο του Βίνσεντ, ο Θίο χειροτέρευσε απότομα.

Να σου φέρω κάτι, αγάπη μου;

Ήταν άρρωστος από πριν, όμως...

Ο θάνατος του Βίνσεντ τον κατέστρεψε.

Ήταν μαζί του μια ολόκληρη μέρα στο τέλος...

όμως ο Βίνσεντ επέμενε να χρησιμοποιήσουν τον χρόνο για να συζητήσουν για τη ζωή.

Όχι για τον θάνατο.

Δεν άφησε ούτε σημείωμα αυτοκτονίας.

Έτσι, παρέμεινε μυστήριο.

Και ο Θίο συνέχισε να αναρωτιέται γιατί.

Έξι μήνες αφότου θάψαμε τον Βίνσεντ...

ο Θίο ήταν και αυτός νεκρός.

Και οι δυο τους...

Πώς πέθανε ο Βίνσεντ;

Αυτοπυροβολήθηκε.

Στους αγρούς του Οβέρ.

Δίπλα στο καβαλέτο του, κάνοντας αυτό που αγαπά, ζωγραφίζοντας ως το τέλος.

- Ξέρετε γιατί; - Όχι.

Ο Θίο πίστευε ότι η δυστυχία του ξεκινούσε από τα παιδικά του χρόνια.

Προσπαθούσε πολύ να ταιριάξει στην οικογένειά του.

Όμως ποτέ δεν το κατάφερε αυτό.

Ο Βίνσεντ μου είπε πως ήταν ο μεγαλύτερος, όμως όχι ο πρώτος.

Υπήρχε ένας άλλος Βίνσεντ, ο μεγαλύτερος αδερφός του που γεννήθηκε νεκρός.

Πίστευε ότι εκείνο το αγόρι ήταν ο τέλειος Βίνσεντ.

Ότι ποτέ δε θα συγκρινόταν μαζί του στα μάτια της μητέρας του.

Προσπάθησε πολύ να γίνει αυτό που ήθελαν να είναι.

Πήγε να δουλέψει με τον θείο του που εμπορευόταν έργα τέχνης,

αλλά τον έδιωξαν ατιμασμένο.

Δοκίμασε με το επάγγελμα του πατέρα του, την εκκλησία...

όμως οι ιερατικές εξετάσεις παραήταν δύσκολες γι' αυτόν,

οπότε δέχθηκε να γίνει ένας ταπεινός ιεραπόστολος.

Κατάφερε να απολυθεί ακόμα και από κει.

Άλλο ένα αδιέξοδο.

Όμως ο Θίο λέει ότι πιστεύει σ' αυτόν.

Κι αν ο Βίνσεντ παλέψει για τον εαυτό του,

θα παλέψει και εκείνος στο πλευρό του.

Και αυτό ήταν όλο.

Ο Βίνσεντ πιάνει πινέλο για πρώτη φορά στα 28 του.

Και με την υποστήριξη του Θίο, τίποτα δεν τον σταματά.

Τι συνέβη μετά;

Το Παρίσι συνέβη.

Ήρθε εδώ, φυσικά. Όλοι τους έρχονται.

Όλοι - ο Μονέ, ο Τουλούζ, ο Σινιάκ, η Μπερνάρ, ο Μανέ.

Όλοι τους. Γιατί όλα όσα συμβαίνουν στην τέχνη, συμβαίνουν εδώ.

Και από πού αγοράζουν τις μπογιές τους;

Μα φυσικά στον πατέρα Τανγκί!

Γκαρσόνα!

Εβίβα!

Θα το κρατήσουμε εμείς. Ευχαριστώ.

Κοίτα τον! Συνέχεια ζωγραφίζει.

Τι είναι αυτό; Μια νέα εμφάνιση;

Για πολλούς καλλιτέχνες, το Παρίσι είναι ο τελικός προορισμός. Όμως όχι γι' αυτόν.

Ήταν μια στάση, για να μάθει ό, τι χρειαζόταν να μάθει.

και μετά συνέχισε, σε αναζήτηση του προσωπικού του δρόμου.

Τον ξαναείδα άλλη μια φορά, μετά από δυο χρόνια.

Ήταν πιο ήρεμος. Πιο σίγουρος.

- Ευχαριστώ, πάτερ. - Να προσέχεις.

Και σκέφτηκα...