لومړۍ 200 کرښې.
อดทนไว้
ห้ามตายเด็ดขาดนะ
ผมชื่อหลีชู่
อาศัยอยู่ที่ 502 หมู่บ้าน17
ซอยซวงหลิ่ว
เมืองชุ่นจีง
นี่คือคำสั่งเสียของผม
ตอนนี้ผมอยู่ที่กู่ถงจิง
ในทะเลทรายแห่งนึง
ผมถูกลักพาตัวมา
คนที่ลักพาตัวผมตายไปแล้ว
คนต่อไปก็จะเป็นผม
คนที่ลักพาตัวผม
เขาชื่อ
อู๋เสีย
หลีชู่
คะแนนเต็มของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยคือ 750 คะแนน
นายสอบได้ 150 คะแนน
หมายความว่าอะไร
จะท้าทายขีดจำกัดงั้นเหรอ
พ่อของนายรู้เรื่องนี้หรือเปล่า
คำแนะนำจากฉันนะ
ปีนี้เรียนซ้ำชั้น
อย่าเลือกโรงเรียน
ปีหน้าสอบมหาลัยทั่วไป
สมองนายก็ไม่ได้แย่นะ
ต้องใช้มันสิ
อย่าให้มันสูญเปล่า
คุณครูครับ
ผมไม่อยากเรียนซ้ำชั้น
ดูไรอยู่น่ะ
หาเสิ่นโฉง
ทำไมเธอถึงไม่มาพิธีจบการศึกษา
เธอออกไปเที่ยว
ยังไม่กลับมาเลย
อยู่บ้านใกล้กันนี่ดีจังเลยนะ
รู้ทุกอย่าง
เมื่อเธอกลับมา
อย่าลืมบอกฉันนะ
ลืมมันไปเถอะ
เธอจะเข้ามหาวิทยาลัยซิงหัวนะ
ชิงหัวแล้วไง
แถวซิงหัวก็มีมหาลัยเถื่อนอยู่
ฉันก็ยังไปหาเธอได้อยู่ดี
เอาที่นายสบายใจเลย
ทั้งโรงเรียนมีเพียงแค่สามคนเท่านั้นที่สอบตก
นายกับฉัน แล้วใครอีก
อีกคนหนึ่งไม่ได้ไปสอบเลย
ฮีโร่
พวกเราไปหาเขาเข้ากลุ่ม
เรียนซ้ำชั้นด้วยกัน
อย่า
อย่านับฉันเข้าไปด้วย
ฉันไม่เรียนซ้ำชั้นหรอก
ลืมมันไปเถอะ
นายไม่เรียนซ้ำชั้น
ดูสิว่าพ่อนายจะตีนายอย่างไร
พ่อนายอยู่บ้านไหม
น่าจะไม่อยู่มั้ง
ไป ไปที่บ้านนาย
ไปเถอะ
ไปเที่ยวกัน
เสิ่นโฉง
เสิ่นโฉง
เสิ่นโฉง?
เสิ่นโฉงกลับมาแล้ว
ยาหลี
ฉันว่านะ
แม้ว่าเสิ่นโฉงจะไปเรียนที่ซิงหัว
แล้วไงล่ะ
ฉันมีเงิน
ก็ยังไปหาเธอได้อยู่ดี
ใช่เปล่า ยาหลี
ยาหลี
เสิ่นโฉง
นายได้คุยกับเสิ่นโฉงหรือยัง
เธอพูดถึงฉันบ้างไหม
เปล่า
ฉันเรียกเธอแล้ว แต่เธอไม่ได้ตอบ
รู้สึกเหมือนว่า
เธอแปลก ๆ ไป
พูดให้ชัดเจน
เธอแปลกตรงไหน
มันไม่ใช่เธอที่แปลก
แต่รถที่ส่งเธอกลับมาต่างหากที่ดูแปลก ๆ
เสื้อเลอะไปหมด
แถมยังเสียวิตามินไปหนึ่งขวด
พวกแกว่า
จะทำยังไงดีห๊ะ
ทำยังไงล่ะ
ก็ซื้อใหม่สิ
แกพูดอะไรนะ
อย่าเพิ่งโมโห อย่าเพิ่งโมโห
เดี๋ยวผมจะซื้อใหม่ให้เอง
เหมือนเดิมนะ
เหมือนเดิม
ก็ถูกนะ
เป็นเพื่อนกันทั้งนั้น
พี่ห่าวของแก
ก็ไม่ได้เป็นคนใจร้ายอะไร
จะบอกพวกนายทั้งสองให้นะ
คืนนี้ 3 ทุ่ม
ฉันนัดตีกับไอเจิ้งยี่ที่นี่
พวกนายต้องมาด้วยนะ
ถ้าไม่มา
เรื่องนี้ไม่จบแน่
ให้เงินไปแล้วไม่ใช่เหรอ
ก็บอกแล้วว่าเป็นเพื่อนกันไง
แกไม่ให้เกียรติฉันนี่หว่า
ยังอยากจะเล่นฟุตบอลที่นี่ต่อไปไหม
พี่ห่าว อย่าเพิ่งโมโห
เราไปแน่นอน ไปแน่ ๆ
คืนนี้ 3 ทุ่มนะ
3 ทุ่ม
เหมือนเดิมนะ
2 ทุ่ม เจอกันบนดาดฟ้า
ไปกันเถอะ
กลับมาแล้วหรอ
กินข้าว
พ่อ
อยู่ดี ๆ ทำไมถึงได้คิดทำกับข้าว
อย่าพูดมากน่ะ
รีบกินเถอะ
ที่ผ่านมา
พ่อไม่ค่อยได้ดูแลลูกเท่าไหร่
ลูกสอบไม่ติด
พ่อก็มีความรับผิดชอบ
พ่อคิดดูแล้ว
ปีต่อไปนี้
ลูกไปเรียนซ้ำชั้น พ่อจะอยู่เป็นเพื่อนเอง
ลูกคิดว่าไง
ผมอยากไปหาแม่ครับ
แม่บอกว่าจะหางานให้ผมครับ
ไม่ได้
นายต้องไปเรียนซ้ำชั้น
ผมไม่อยากเรียนซ้ำชั้น
ตอนนี้พ่อพูดกับแกดีดี
อย่าทำให้พ่อโมโห
พรุ่งนี้ไปลงทะเบียนเรียนซะ
พูดกับพ่อ พ่อก็ไม่ฟัง
ยังเถียงอีกงั้นหรอ
นิสัยเหมือนแม่แกเลย
อย่าเอาแต่ว่าแม่
ยังไง
อยากจะตีผมอีกใช่ไหม
เอาเลย
พ่อตีจนแม่หนีไป
ตอนนี้ก็ได้แต่ตีผมแล้ว
ฉันสอนแกไม่ได้เลยใช่ไหม
ลุกขึ้น
ไป เข้าไป
ผมไม่ไป
เข้าไป
เข้าไป
ผมไปเรียนซ้ำชั้น
ผมไปเรียนซ้ำชั้น
ปล่อยผมออกไป
พรุ่งนี้เช้า
ไปห้องเรียนให้ตรงเวลาซะ
ซูว่าน
นายมาได้แล้วหรอ
นายรู้ไม้ว่าฉันโดนขังน่าอนาถขนาดไหน
อย่าโมโหนะ
ดูสิ
ฉันเอาเหล้าซีเฟิ่งมาให้ด้วย
มา
เรา
เมาให้ลืมทุกข์
แสบ แสบจริง ๆ
มองหาไรอยู่
หยุดพูดก่อน
นายดูที่แท็บเล็ต
เชื่อมสัญญาต่อกับกล้องส่องทางไกลของฉันอยู่
มองดูเสิ่นโฉงทุกวัน
เธอน่าดูขนาดนั้นเชียว
แน่นอน
นี่ไม่ใช่เรื่องสำคัญ
จริง ๆ แล้วฉันกำลังปกป้องเธอ
นายปกป้องเธอ
เพราะฉันพบว่า
มีคนอื่นแอบดูเสิ่นโฉงอยู่ด้วย
จริงเหรอ
เป็นไปได้ยังไง
นายดูสิ
คนนั้น
นั่งอยู่ตรงนั้นกับหมาทุกวัน
ไม่เห็นเดินไปไหน
คนนั้นด้วย
อ่านนิตยสารฉบับเดียวกันทุกวัน
ไฟก็มืด ๆ ไม่กลัวสายตาเสียหรอ
แล้วก็คนนั้นอีก
จอดรถไว้ที่นี่สามวันแล้ว
เขาไม่ขับรถไปไหน หรือลงจากรถเลย
ตรงนั้นก็ไม่ใช่ที่จอดรถด้วย
ยาหลี
คนเหล่านี้ไม่ใช่ว่าชอบเสิ่นโฉงด้วยใช่ไหม
จะเป็นไปได้ยังไง นายคิดมากไปแล้ว
แค่มาโผล่แถวบ้านเสิ่นโฉงก็แปลว่าเขาชอบเสิ่นโฉงงั้นเหรอ
นายคิดว่าทุกคนเป็นเหมือนนายหรือไง
ยาหลี
No comments yet. Be the first to leave one.