Barça Dreams (Barça Dreams)

Όταν πρωτοήρθα, ήλπιζα να μπω στην πρώτη ομάδα.

Ήταν τ'όνειρό μου. Δεν φανταζόμουν ότι στη συνέχεια θα ήταν έτσι.

Είμαι χαρούμενος για όσα μου έχουν συμβεί.

Απλώς συνέβη. Ήρθα στην Μπαρτσελόνα και έζησα όλα αυτά που έγιναν.

Ήταν θέλημα Θεού και είμαι ευγνώμων.

Να διατηρήσεις το επίπεδό σου για καιρό,

ειδικά σε μια τέτοια ομάδα, είναι πολύ δύσκολο.

Είχα την ελπίδα, τη θέληση και την αυτοπεποίθηση

να πετύχω στην Μπάρτσα με κάθε κόστος.

Το να βλέπω τον εαυτό μου στη λίστα με τους καλύτερους ποδοσφαιριστές

ή να είμαι υποψήφιος για τη Χρυσή Μπάλα μού ήταν αδιανόητα στα 16, 17, 18.

Ήταν αδιανόητο αλλά υπερπηδήσαμε όλα τα εμπόδια

και πραγματοποιήσαμε όλα τα όνειρα που είχαμε.

ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΜΠΑΡΤΣΑ

Μέσι.

Ινιέστα.

Και Τσάβι.

Τρεις μοναδικοί παίχτες στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Γεννημένοι με μια μπάλα στα πόδια,

μεγάλωσαν με το όνειρο της δόξας

και κατάφεραν πολλά περισσότερα απ'ό,τι φαντάζονταν.

Συνέπεσαν σε μια θρυλική ομάδα,

σε μια περίοδο που το ποδόσφαιρο έγινε το μεγαλύτερο αθλητικό σόου στον πλανήτη.

Η Μπάρτσα έχει χιλιάδες μέλη, εκατομμύρια οπαδούς

και μια ομάδα εκπαιδευμένη να ακολουθεί την τακτική

που έφερε επανάσταση στον κόσμο του ποδοσφαίρου τα τελευταία χρόνια.

Η Βαρκελώνη.

Μια φιλική, ζωντανή, ελκυστική και μοντέρνα πόλη,

ανοιχτή στον κόσμο εδώ και αιώνες.

Είναι διάσημη για την παρακαταθήκη του αρχιτέκτονα Αντόνι Γκαουντί

και πολλών άλλων καλλιτεχνών και δημιουργών του 20ου αιώνα.

Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται και οι ποδοσφαιρικές ιδιοφυΐες

που έπαιξαν για την Μπαρτσελόνα,

αφού έχουν συνεισφέρει στην αυξανόμενη φήμη της πόλης.

Όποτε έχει αγώνα στο γήπεδο,

η συναρπαστική ιστορία της ομάδας αντηχεί.

Σήμερα είναι από τις διασημότερες ομάδες στον κόσμο.

Όμως η αληθινή ιστορία είναι άγνωστη στους περισσότερους.

Ιδρύθηκε το 1899.

Και, περιέργως, όχι από Καταλανό,

αλλά από έναν 22χρονο Ελβετό,

τον Ζοάν Γκαμπέρ.

Λάτρευε όλα τα σπορ, όχι μόνο το ποδόσφαιρο

και έφυγε από την τάξη και τα ειδυλλιακά τοπία της Ελβετίας

για την πολύβουη, ανερχόμενη Βαρκελώνη,

ψάχνοντας ένα καλύτερο μέλλον.

Ήταν αθλητής με όλη τη σημασία της λέξης.

Ήταν λάτρης των σπορ και εξασκούνταν σε όλα.

Συναντιόταν με άλλους

σε σημαντικά μέρη, όπως τα λίγα γυμναστήρια στη Βαρκελώνη.

Εκεί γνώρισε κάποιους ανθρώπους που είχαν τρέλα με τα σπορ

και που θεωρούνταν λίγο εκκεντρικοί.

Ο Γκαμπέρ τους κάλεσε να ιδρύσουν τη Μπάρτσα

και εμφανίστηκαν οι 12 ιδρυτές της ομάδας.

Από τους δώδεκα,

οι μισοί ήταν ξένοι και οι άλλοι μισοί Καταλανοί.

Ο πρώτος πρόεδρος ήταν Ελβετός, ο Βάλτερ Βιλντ.

Ο Ζοάν Γκαμπέρ δεν μπορούσε λόγω ηλικίας.

Ήταν μικρότερος από 23.

Όμως ήταν πάντα η ψυχή της ομάδας.

Στην αρχή, ήθελε να γίνει αρχηγός της ομάδας,

να παίξει και όταν μεγαλώσει να μπει στο συμβούλιο,

αλλά όχι ως πρόεδρος.

Δεν τον ενδιέφερε.

Ήθελε να συμμετάσχει, αλλά από απόσταση.

Και όποτε η ομάδα είχε πρόβλημα,

έπαιρνε τα ηνία και βοηθούσε την ομάδα.

Έψαχνε για υπογραφές ή λεφτά,

οτιδήποτε για να προχωρήσει η ομάδα.

Αυτοί οι λάτρεις των σπορ μεταμόρφωσαν μια ομάδα φίλων

σε μια μεγάλη ποδοσφαιρική ομάδα.

Στις δεκαετίες του '10 και του '20, μια ανταγωνιστική Μπάρτσα

προσέλκυε τα πλήθη στο γήπεδό της στην οδό Ιντούστρια.

Και αργότερα στη συνοικία Λες Κορτς.

Το ποδόσφαιρο γινόταν δημοφιλές,

αλλά δεν υπήρχαν αρκετές θέσεις

και πολλοί οπαδοί κάθονταν σε τοίχους γύρω από το γήπεδο,

αφήνοντας εκτεθειμένους τους πισινούς τους

ή "culs" στα Καταλανικά.

Οι κάτοικοι της πόλης τούς ονόμασαν "cules",

όπως ονομάζονται ως τις μέρες μας.

Το ποδόσφαιρο γινόταν θέαμα

και οι παίχτες από ερασιτέχνες, επαγγελματίες.

Αν πριν πλήρωναν συνδρομή για να παίξουν,

τώρα απαιτούσαν μισθούς.

Ήταν μια οδυνηρή αλλαγή στο ερασιτεχνικό πνεύμα του Γκαμπέρ.

Πίστευε στον ερασιτεχνικό αθλητισμό.

Απ'την άλλη, είχε ιδρύσει μια ομάδα που μεγάλωνε

και ήθελε η ομάδα να φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο.

Έπρεπε να κάνει αυτό το βήμα, αφού και το ποδόσφαιρο εξελισσόταν.

Ο Γκαμπέρ ήταν ένας ουτοπιστής που ήθελε να ζήσει στην αρχαία Ελλάδα

και να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς,

δοκιμάζοντας τις αντοχές σώματος και πνεύματος.

Γι'αυτόν ο αθλητισμός ήταν ένας τρόπος εκπαίδευσης

στις αξίες της φιλίας, του σεβασμού και του υγιούς ανταγωνισμού.

Αξίες που δύσκολα διατηρούνται στον σύγχρονο ανταγωνισμό.

Παρόλα αυτά, η Μπάρτσα διατηρεί τα ιδανικά του ιδρυτή της,

ειδικά τα τελευταία χρόνια.

Όσοι βλέπουν το ποδόσφαιρο σαν θρησκεία ξέρουν ότι η Μπάρτσα είναι κάτι άλλο...

εκτός από το ποδόσφαιρο.

Μαθαίνεις πώς να είσαι ποδοσφαιριστής, αλλά και άνθρωπος.

Σκέφτεσαι τον συμπαίχτη σου.

Σκέφτεσαι την ομάδα πριν τον εαυτό σου.

Η Μπάρτσα ενθαρρύνει τις αξίες του σεβασμού,

της φροντίδας του εαυτού,

της ταπεινότητας, της σκληρής δουλειάς, της προσπάθειας, της θυσίας.

Ήρθα εδώ στα 13 μου.

Εδώ μεγάλωσα, με τις αξίες της Μπάρτσα και της Λα Μασία.

Υπερβαίνουν το ποδόσφαιρο.

Σε εκπαιδεύουν πολύ καλά.

Μεγάλο μέρος της προσωπικότητάς μου σμιλεύτηκε στη Λα Μασία.

Οι αξίες που με μεγάλωσαν...

ο σεβασμός, η παιδεία, η ταπεινότητα, ο σεβασμός στους συμπαίχτες σου.

Μαθαίνεις να γίνεσαι καλύτερος κάθε χρόνο.

Οι αξίες της ευγενούς άμιλλας πάντα υπήρχαν,

αλλά δεν προάγονταν πάντα.

Συχνά θάβονται κάτω από το πάθος,

τη φιλοδοξία, την επιθετικότητα, το χρήμα ή την πολιτική.

Το ποδόσφαιρο είναι το δημοφιλέστερο σπορ στον πλανήτη,

αλλά δύσκολα το φανταζόμαστε ελεύθερο από έριδες και συμφέροντα.

Αν ζούσε ο Γκαμπέρ, δεν θα πίστευε τα ποσά που διακινούνται,

πάνω από 20 δις ευρώ,

ή τις μεταγραφές παιχτών ως και 100 εκατομμύρια.

Σαν αληθινός λάτρης των σπορ που ήταν,

τον ενοχλούσε που τα μεγάλα κεφάλαια κυριαρχούσαν στο ποδόσφαιρο.

Υπήρχαν αστεία εκείνη την εποχή

που έλεγαν ότι όταν διαπραγματευόταν συμβόλαια με παίχτες,

τους έδινε βιταμίνες που ήταν "αγάπη για την ομάδα",

αφού μ'αυτές τις βιταμίνες,

ο παίχτης ζητούσε λιγότερα χρήματα.

Ο Γκαμπέρ ήταν ένας αφοσιωμένος οραματιστής.

Η αγάπη του για την ομάδα τον βοήθησε να ξεπεράσει εμπόδια,

όπως η έλλειψη πόρων που αντιμετώπισε με δικά του χρήματα.

Ή τα αντίποινα στις διαδηλώσεις των Καταλανών τη δεκαετία του '20.

Ακόμα και τότε, η Μπάρτσα ήταν σύμβολο της καταλανικής ταυτότητας,

που αντιτίθενταν στην δικτατορία στην Ισπανία

και αυτό έφερε κάποια προβλήματα.

Θυμάμαι μια φορά...

Έκλεισαν το γήπεδο γιατί είχε έρθει ο αγγλικός στόλος

και είχαν φέρει ομάδα ποδοσφαίρου.

Η Μπάρτσα έπαιξε με τους Άγγλους.

Στον ύμνο της Αγγλίας όλοι σηκώθηκαν όρθιοι.

Και χειροκροτήσαμε στο τέλος.

Όμως στον ισπανικό ύμνο,

κανείς δεν σηκώθηκε.

Μας έκλεισαν για έξι μήνες.

Αποτελεί έκπληξη ότι 90 χρόνια μετά,

με πλήρη δημοκρατία,

πολλοί Καταλανοί γιούχαραν τον ισπανικό εθνικό ύμνο

στον Τελικό Κυπέλλου πριν μερικά χρόνια.

Οι αρχές τοποθέτησαν ηχεία 100.000 βατ για να πνίξουν τα γιουχαΐσματα,

αλλά δεν τα κατάφεραν.

Πολλοί Καταλανοί ζητούν αυτονομία ως έθνος,

με τη δική τους κουλτούρα, αφού ποτέ δεν ένιωσαν άνετα

με την ισπανική διακυβέρνηση.

Ο Ζοάν Γκαμπέρ πλήρωσε το τίμημα

για τον θυμό ενάντια στον εθνικό ύμνο το 1925.

Οι αρχές τον τιμώρησαν με διωγμό από την ομάδα και τη χώρα.

Αν και αργότερα του επιτράπηκε να επιστρέψει,

δεν μπορούσε να έχει ρόλο στην ομάδα.

Έτσι έπεσε σε κατάθλιψη,

που επιδεινώθηκε από το καταστροφικό Κραχ της Γουόλ Στριτ.

ΧΑΘΗΚΑΝ 10 ΔΙΣ ΣΕ ΜΕΤΟΧΕΣ

Απομονωμένος από την ομάδα και χρεωκοπημένος,

ο Γκαμπέρ αυτοκτόνησε σε ηλικία 52 ετών.

Υπήρχε μία...

μεγάλη εκδήλωση δημόσιας απόγνωσης.

Αν ο Γκαμπέρ πίστευε ότι κανείς δεν θα τον θυμόταν,

αυτό δεν ίσχυε, γιατί...

το πλήθος στην κηδεία του απέδειξε το άκρως αντίθετο.

Τα ήθη της εποχής αποσιώπησαν την αυτοκτονία

Ο Γκαμπέρ όμως, άφησε πίσω του μια πολύ δυναμική ομάδα ποδοσφαίρου.

Το Κραχ του '29 κατέστρεψε πολλές ομάδες,

αλλά όχι τη Μπάρτσα που στο μεταξύ είχε μεγαλώσει και εδραιωθεί

Η ομάδα είχε ήδη ζήσει μια χρυσή εποχή,

με πολλούς θρυλικούς παίχτες

όπως ο Σαμιτέρ ή ο μοναδικός Παουλίνο Αλκάνταρα

ο πρώτος μεγάλος σκόρερ του ισπανικού ποδοσφαίρου,

με 357 γκολ συνολικά.

Τον ονόμασαν "Ο Διχτοκόφτης".

Όσο αφορά τα σπορ, η δεκαετία του '20...

είναι γνωστή ως η πρώτη χρυσή εποχή της Μπάρτσα.

Από το 1919 μέχρι το 1929, η ομάδα κερδίζει τα πάντα.

Οι στατιστικές εντυπωσιάζουν.

Η εποχή συνδέεται με σειρά ονομάτων.

Ο Θαμόρα που κάνει ντεμπούτο μαζί με τον Σαμιτέρ,

που είναι το μεγάλο όνομα της εποχής.

Όμως ήρθαν κι άλλοι.

Ο Σάτζι, ο Πλάτκο, μεγάλα ονόματα στην ιστορία της ομάδας.

Η φήμη της Μπάρτσα ξεπέρασε τα σύνορα.

ακόμα και στην Αμερική.

Ο διάσημος Αργεντινός τραγουδιστής Κάρλος Γκαρντέλ

αφιέρωσε αυτό το ταγκό στα αστέρια της Μπάρτσα.

Είσαι πολύ κακός, πάντα οφσάιντ

Δεν ξέρεις κοντρόλ Πιστεύεις ότι είσαι αστέρι

Και δεν ξέρεις να χτυπήσεις φάουλ

Θες να γίνεις επιθετικός Σαν τον Πιέρα

Κάν'το όπως ο Σάστρε Και βάλε γκολ από το κέντρο

Θες να βάλεις γκολ στον κολοσσό Θαμόρα

Και να γίνεις σαν τον Σάμι Τον μάγο της μπάλας