The Rite of Passage (Mała matura 1947)

Οι ωκεανοί, φαινομενικά απεριόριστοι,

μας προκαλούν μία αίσθηση δέους, θαυμασμού και μερικές φορές φόβου.

Καλύπτουν το 70% της επιφάνειας του πλανήτη μας

κι όμως τους έχουμε εξερευνήσει πολύ λίγο.

Κρυμμένα κάτω από τα κύματα ακριβώς κάτω από τα πόδια μου,

υπάρχουν πλάσματα πέρα από την φαντασία μας.

Με επαναστατική τεχνολογία, μπορούμε να εισέλθουμε σε νέους κόσμους...

...και να ρίξουμε φως σε μέρη

που μόλις μία γεννιά πριν ήταν αδύνατο να δούμε.

Επίσης συνηδειτοποιήσαμε ένα δυσάρεστο γεγονός.

Η υγεία των ωκαεανών μας απειλείται.

Αλλάζουν με ταχύτερο ρυθμό όσο ποτέ άλλοτε στην ανθρώπινη ιστορία.

Ποτέ δεν υπήρξε πιο κρίσιμη εποχή

για να αποκαλύψουμε τι συμβαίνει κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Σε αυτό το πρώτο επεισόδιο,

Θα ταξιδέψουμε σε όλη την υδρόγειο από τα τροπικά και ζεστά νερά

έως τα πιο παγωμένα γύρω από τους πόλους.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα την ζωή κάτω από τα κύματα.

Είναι το "Γαλάζιος Πλανήτης II".

ΕΝΑΣ ΩΚΕΑΝΟΣ

Η επιφάνεια του ωκεανού κρύβει πολλά πλάσματα που ζουν από κάτω

αλλά όχι όλα.

Ρινοδελφίνια.

Είναι απίστευτα έξυπνα.

Και μαζί με αυτή την εξυπνάδα, έρχεται και το παιχνίδι.

Σερφάτουν.

Και από ότι συμπαιρένουμε, το κάνουν καθαρά για ψυχαγωγία.

Αλλα για να κατανοήσουμε κατάλληλα τον αληθινό τους χαρακτήρα,

πρέπει να ταξιδέψουμε μαζί τους στον κόσμο τους.

Ένα κοπάδι από ρινοδελφίνια επισκέπτεται ένα κοραλιογενή ύφαλο στην Κόκκινη Θάλασσα.

Για τους μικρότερους, υπάρχουν πράγματα για να μάθουν.

Οι ενληλικοι οδηγούν ένα μικρό σε ένα συγκεκριμένο, σαν θάμνο κοράλλι,

που ονμάζεται Γοργόνια.

Κι εδώ, οι ενήλικοι συμπεριφέρονται λίγο περίεργα.

Σκόπιμα τρίβονται ανάμεσα από τα φύλλα.

Το μικρό τους φαίνεται απρόθυμο να το κάνει.

Βλέποντας τους μεγαλύτερους,

μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι είναι κάτι που οφείλει να κάνει.

Στην πραγματικότητα, τα φύλλα της Γοργόνιας, είναι καλυμμένα με μία βλέννα

που μπορεί να έχουν αντιφλεγμονώδεις και αντιμικροβιακές ιδιότητες.

Οπότε τα ενήλικα δελφίνια μπορεί να το κάνουν αυτό

για να προστατευτούν από μολύνσεις.

Τα δελφίνια έχουν αποκομήσει γνώση από τον ύφαλο

μας ωθεί να ψάξουμε για νέα φάρμακα εδώ.

Οι τροπικοί κοραλλιογενείς ύφαλοι

καταλαμβάνουν μόνο το ένα δέκατο από το 1% του πυθμένα του ωκεανού.

Αλλά τα ρηχά και ζεστά νερά τους καθώς και οι σταθερές συνθήκες όλο τον χρόνο,

υποστηρίζουν μία από τις πιο πολυσύχναστες και ποικίλες κοινότητες

που μπορεί να βρει κανείς στους ωκεανούς.

Και υπάρχουν νέες ανακαλύψεις να γίνουν σε καθένα από αυτούς.

Ένα πλάσμα στον Μεγάλο Κοραλλιογενή Ύφαλο της Αυστραλίας

προκαλεί την κατανόησή μας για την νοημοσύνης των ψαριών.

Ένα ψάρι Χαυλιόδοντας.

Και μπορείτε να δείτε γιατί πήρε αυτό το όνομα.

Κάνει κάτι που λίγοι θα πίστευαν ότι μπορεί να κάνει ένα ψάρι.

Κάθε πρωί, ταξιδεύει στην άκρη του ύφαλου.

Ψάχνει να φάει κάτι το ιδιαίτερο

μεταξύ των κοραλλιών και της άμμου.

Να ένα.

Ένα μικρό κοχύλι.

Αλλά πώς να το ανοίξει για να φτάσει στο κρέας;

Το πάει πίσω

στην ειδική του κουζίνα.

Ένα κοράλλι σε σχήμα μπωλ

που έχει ένα ιδιαίτερο τοίχωμα στο εσωτερικό του, το οποίο χρησιμοποιεί πάντα.

Δεν είναι εύκολο χωρίς χέρια.

Ξαναπροσπαθεί.

Αλλά έχει μεγάλη αποφασιστικότητα

κι εκπληκτική ακρίβεια.

Επιτέλους.

Οπότε να ένα ψάρι που χρησιμοποιεί εργαλεία.

Κάποια ψάρια είναι πιο έξυπνα από όσο νομίζετε.

Η πυκνότητα των ζώων στους τροπικούς υφάλους

δημιουργεί αναπόφευκτο κι ακράιο ανταγωνισμό.

Όχι μόνο γι αυτούς που ζουν μέσα στον ύφαλο

αλλά και για τα πουλιά που πετούν από πάνω τους.

Κατά την διάρκεια της ξηρασίας,

πάνω από μισό εκατομμύριο θαλασσοπούλια

συγκεντρώνονται σε αυτή την απομακρυσμένη ατόλη του Ινδικού Ωκεανού.

Οι νεοσσοί τους είναι ακόμα μέσα στο σκοτεινό τους, νεανικό φτέρωμα.

Διαφέρουν σε ηλικία.

Ενώ οι πιο ώριμοι νεοσσοί πετάνε δοκιμαστικά,

άλλοι δεν είναι ακόμα έτοιμοι.

Αυτοί που τώρα μαθαίνουν να πετάνε

χρησιμοποιούν τη ρηχή λιμνοθάλασσα που βρίσκεται στο κέντρο της ατόλης

ως εκπαιδευτικό έδαφος.

Είναι δύσκολο για μερικα από αυτά να πετάνε ψηλά για πολύ.

Γιγάντια ΤΡΕΒΑΛΕΙΣ.

Συνήθως, είναι μοναχικοί κυνηγοί,

αλλά περίπου 50 απ' αυτούς έχουν έρθει εδώ από γειτονικούς υφάλους

αφού τους προσέλκυσε η αφθονία πιθανή λείας.

Οι νεοσσοί παραμένουν έξω από το νερό αν μπορούν,

πίνουν κιόλας καθώς πετάνε.

Αν οι "Τρεβάλεις" θέλουν να πιάσουν κάποιο τώρα,

πρέπει να παίξουν το παιχνίδι τους.

Οπότε εδώ έχουμε ένα ψάρι το οποίο παραδόξως

έχει εγκέφαλο ικανό να υπολογίσει την ταχύτητα,

το ύψος και την τροχιά ένος πουλιού.

Έρχεται η ώρα όπου κάθε νεοσσός πρέπει να πετάξει

καινα συλλέξει τροφή μόνος του.

Οι γονείς τους, τους οδηγούν στο χώρο εκπαίδευσης.

Αν θέλουν να επιβιώσουν,

πρέπει να μάθουν γρληγορα.

Μετά από ένα μήνα εκπαίδευσης πάνω από τη λιμνοθάλασσα,

οι νεαροί αρχίζουν να φεύγουν

έξω στην ανοιχτή θάλασσα.

Στους ωκεανούς βρίσκεται το 97% του νερού όλου του πλανήτη.

Ο ήλιος ζεσταίνει την επιφάνειά τους και το νερό εξατμίζεται.

Οι υδρατμοί ανεβαίνουν στον ουρανό

μέχρι να κρυώσουν και να συμπυκνωθούν σε πανύψηλα σύννεφα.

Τα οποία δημιουργούν τεράστιες καταιγίδες.

Η κίνηση της γης εκτρέπει τις καταιγίδες αυτές

βόρεια και νότια σε ψυχρότερα μέρη.

Καθώς ταξιδεύουν πάνω από την θάλασσα,

οι άνεμοί τους δημιουργούν τεράστιες διογκώσεις στο νερό.

Οι οποίες όταν φθάσουν σε ρηχά νερά,

υψώνονται σε γιγαντιαία κύματα.

Στη διάρκεια ζωής της, μία μεγάλη καταιγίδα απελευθερώνει ενέργεια

που ισούται με 10.000 πυρηνικές βόμβες.

Αυτές είναι οι εποχιακές θάλασσες.

Κι όταν ζεσταίνουν την άνοιξη,

μπορεί ξαφνικά να γεμίσουν με ζωή.

Σαλάχια "Μόμπουλα" έχουν συγκεντρωθεί στη θάλασσα Κορτέζ του Μεξικού

σε μεγάλους αριθμούς.

Γιατί κάνουν άλματα;

Μήπως για να ειδοποιήσουν ότι βρίσκονται εδώ;

Κανείς δεν γνωρίζει.

Τρέφονται κυρίως την νύχτα

γιατί τότε τεράστιες ποσότητες πλαγκτόν ανυψώνονται από τον βυθό.

Η αναστάτωση του νερού διεγείρει πολά πλαγκτονικά πλάσματα

στο φως...

Μόνο που τώρα διαθέτουμε την τεχνολογία για να καταγράψουμε την αχνή τους λάμψη.

Τα τρεφόμενα σαλάχια κολυμπούν ανάμεσά τους

δημιουργώντας ένα απίστευτο "μπαλέτο" ζωής και θανάτου.

Ο πλούτος αυτών των υδάτων βασίζεται σε μικροσκοπικά φυτά,

το φυτοπλαγκτόν,

το οποίο ανθίζει σε μια τέτοια τεράστια κλίμακα που μας ωφελούν όλους.

Αυτό, μαζί με τα φύκια και την βλάστηση του βυθού,

παράγουν τόσο οξυγόνο

όσο όλα τα δάση και οι χλοώδεις πεδιάδες στην ξηρά.

Κάθε άνοιξη στη Νέα Ζηλανδία

η εποχιακή αφθονία προσελκύει σπάνιους επισκέπτες.

"Ψευδοφάλαινες Δολοφόνοι".

Είναι συγγενείς της "Όρκας",

με έξι μέτρα μήκος ζυγίζοντας πάνω από 1 τόνο.

Φαίνεται να αναζητούν δελφίνια.

Και υπάρχουν πολλά σε αυτά τα παράκτια ύδατα.

Εδώ, "Ρινοδέλφινα" παραμένουν μαζί

κουβεντιάζοντας συνεχώς με σφυρίγματα και κλικ.

Κάτι τέτοιο συνεχίζεται για μίλια υποθαλάσσια.

Οι "Ψευδοφάλαινες Δολοφόνοι" τα έχουν εντοπίσει.

Κολυμπώντας με 10 κόμβους, οι δολοφόνοι τα πλησιάζουν γρήγορα.

Αλλά τότε, συμβαίνει κάτι το εξωπραγματικό.

Τα δελφίνια κάνουν στροφή The dolphins turn

σαν να θέλουν να καλωσορίσουν τους διώχτες τους.

Φαίνεται να αλλάζουν την πορεία τους.

Θα μπορούσε να σημαίνει ότι προσπαθούν να επικοινωνήσουν.

Οι επιστήμονες που μελετάνε αυτή την ετήσια συνάντηση,

πιστεύουν ότι κάποια μπορούν να αναγνωρίσουν το ένα το άλλο.

Κι όμως, φαίνεται ότι αυτά τα διαφορετικά είδη

είναι παλιοί φίλοι.

Μαζί συγκεντώνονται σε έναν ενοποιημένο στρατό

που φθάνει τον αριθμό των 1000.

Αυτή η τρομερή κυνηγετική δύναμη συλλέγει τώρα τα πλούτη

που έρχονται με το καλοκαίρι της Νέας Ζηλανδίας.

Σε όλα τα υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη,

εποχιακές θάλασσες ανθίζουν κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο.

Εδώ στην Αλάσκα, θαλάσσιες βίδρες συχνάζουν κάτω από την σκιά

μεγάλων υποβρύχιων δασών.

Γιγάντια φύκια, τα μεγαλύτερα από όλα αποτελούν το σπίτι όλων των ειδών ζωής.

Στον πάτο του δάσους, θαλάσσιοι αχινοί προχωράνε ανάμεσα από τα φύκια.

Αλλού υπάρχουν θαλάσσια αγγούρια συνεχώς πεινασμένα.

Και μέσα αυτή την υπό ανάπτυξη κατάσταση,

θαυμάσια καμουφλαρισμένοι "Δράκοι της θάλασσας".

Στα υποθαλάσσια δάση της Βόρειας Ιαπωνίας,

οι κάτοικοι αυτού του βυθισμένου ναυαγίου

περιμένουν τις καλοκαιρινές θερμοκρασίες να φθάσουν τους 16 βαθμούς Κελσίου.

Τότε για μερικούς είναι εποχή ζευγαρώματος.

Ένα είδος γιγάντιας λαβρίδας που ονομάζεται "Κόμπουνταϊ".

Αυτό είναι ένα αρσενικό.

Κι από γυναικία άποψη, είναι ιδιαίτερα όμορφος.

Έχει μάκρος ένα μέτρο και ζυγίζει 75 κιλά.

Πολύ μεγαλύτερος σε σχέση με το μικρότερο Θυληκό

Κι είναι έτοιμος για να αναπαράγει.

Προσπαθεί να ζυγαρώσει μαζί της

και με οποιαδήποτε από μια ντουζίνα θυληκά που ζουν στην περιοχή του,

όποτε βρίσκει ευκαιρία.

Αλλά τα θυληκά που είναι πάνω από 10 χρονών μεγάλα

δίνουν λίγη προσοχή στην προέλασή του.

Αυτό γίνεται διότι όταν κάποιο μεγάλο θυληκό

φθάσει σε ένα κρίσιμο μέγεθος το σώμα του,

μπορεί να ξεκινήσει μία δραματική μεταμόρφωση.

Για τους τελευταίους λίγους μήνες,

συγκεκριμένα ένζυμα μέσα στο σώμα του παύουν να λειτουργούν,

κι αρχίζουν να κυκλοφορούν αντρικές ορμόνες.

Όσο περνάει ο χρόνος,

το κεφάλι του διαστέλλεται

και το πηγούνι του μακραίνει.

Αυτή άλλαξε σε αυτός.