Irish Wish

Desexar: Querer algo imposible ou que seguramente non sucederá.

Pero e se sucedese?

O DESEXO IRLANDÉS

- Paul! - Paul!

Unhas palabras, Paul.

Agarda!

Levas a miña bufanda! Para!

Ola, preciosa!

Ola! Estás xenial.

Grazas.

- Paul! - Paul!

- Dous segundos. - Vale.

Que tal? Alégrome de volver verte. Como estás? Grazas por vir.

- Teño unhas preguntas. - Dáme un momento.

No sería ninguén sen esta gran muller, escritora brillante por dereito propio:

Madeline Kelly, a miña editora.

Maddie, vén.

Esta noite é para nós. Isto conseguímolo xuntos.

Escribiches unha gran historia. Eu só a puín.

Logo gárdame un momento. Quero falarche dunha cousa.

- De que? - Xa verás.

- Vale. - Ben.

- Unha pregunta rápida. - Ola, Jay.

Para a túa historia de amor inspirácheste nalgunha muller?

Veña, non vou revelar tódolos meus secretos.

- Volves a Manhattan? - Sempre é un pracer.

A por outro éxito en vendas?

Diga.

- Ola, Maddie. - Ola, mamá.

- Menos mal que te pillo. - Que fas no ordenador?

Quero pedir papel hixiénico por Internet.

Os alumnos ségueno roubando

e esta tecla está bloqueada.

Demasiada información.

Fuches ti quen preguntou.

Isto é unha loucura.

Houbo un atasco e acabo de chegar.

Vas chegar tarde á túa gran noite. Que pouca organización.

Oxalá estivese aí para axudarche.

- Mamá, podes agardar un momento? - Claro.

Só un momento.

Vale, dime.

Chamaba por saber se xa falaras diso con Paul.

Aínda non, espero que non contases a ninguén o que sinto por el.

Tranquila, a ninguén en Des Moines lle interesa.

- Heather e Emma non o saben. - Non llelo contaches?

É que non estou preparada.

Se as túas amigas non o saben,

o máis seguro é que Paul tampouco.

Deille moitos sinais.

Tiñas que ver como me mira cando traballamos xuntos.

- Mamá, el enténdeme. - Estás namorada del.

- Por que non llo dis? - Igual non fai falla.

Que pasou?

Dixo que tiña algo que contarme.

- En serio? - Pode que esta sexa a noite.

Xa funciona.

Mamá, teño que marchar.

Vale, pero se hoxe non che di como se sinte,

tes que contarllo. Só digo iso.

- Vale, quérote. Abur. - E eu a ti.

- Ola, rapazas! - Ola!

Que emocionante.

Estamos moi orgullosas de ti.

Grazas por virdes.

E a bufanda que che dei?

Nalgún lugar de Brooklyn.

- E iso? - Foi un accidente.

No te xulgo se non volves prestarme nada.

Non te preocupes. Era una mostra do traballo.

Heather, un gran traballo coa portada.

Gústache?

É incrible. Ti que opinas, Emma?

- Que tes algo que contar. - Como? De Paul?

Si. Levas máis dun ano traballando con el.

Dime que te decataches.

Creo que é un gran escritor. Nada máis.

O teu nome tamén debería ir na portada.

- O libro escribíchelo ti practicamente. - Non.

Non exactamente.

E é bo para a miña carreira.

Paul gábame diante da editorial.

- É irlandés. - Si.

- Ten acento sensual? - Non me fixei.

- Está solteiro? - Dáme iso.

- Vale. - Onde vas?

A por Paul.

Veña, Maddie. Non te botes atrás.

Aquí estás.

Vin beber un pouco antes de enfrontarme ás masas.

Vailles encantar. A historia é fermosa.

Iso débocho a ti.

Á miña maneira, xa se estarían enleando no lago no capítulo dez.

Es incrible, sabes?

Compleméntasme, Madeline.

Facemos un gran equipo.

Si, e por iso quería falar contigo

de algo moi importante para min.

- Podes dicirme o que sexa. - Pois...

Creo que xa é hora

de que a nosa relación pase ao seguinte nivel.

Paul, no sei que dicir. Eu síntome igual.

De verdade?

Fantástico.

Pois ben,

queres traballar comigo no meu próximo libro?

Esta vez participarás dende a creación do argumento.

Sei que queres escribir unha novela e eu podo axudarche.

Poderías esperar só un pouco máis?

Pois eu...

- Claro. - Xenial!

- Paréceme xenial. - Estupendo!

Pois ben.

A meterse na boca do lobo.

Véxote dentro.

Se deixas de moverte, podo collela.

Lévame ó baño.

Perdoa. Estás ben?

Só temos un problema coa pestana.

Podo axudar?

Pode ser. Son as pestanas novas de NanoGrip.

Son estilista en Bergdorf.

Probo os últimos modelos da súa cosmética de luxo.

Este está suspenso.

- Podo probar? - Claro.

Terei moito coidado.

Listo.

Que tal agora?

Moito mellor.

Lamento interromper, pero hai moita xente esperando.

- Vale, despois de ti. - Non, despois de ti.

"Ela observa dende as profundidades."

"Se el puidese alcanzala,

podería romper o feitizo."

"Pero en lugar diso, dá a volta."

"Ela chámao con palabras afogadas

e el desaparece entre a néboa dese val cheo de musgo."

"Capítulo oito."

"A primeira noite soa foi a peor."

DOUS CORAZÓNS IRLANDESES

Aquí tes, Gertrude. Un nome precioso, por certo.

Grazas, Paul.

- Como vos coñecestes? - Somos amigas dende a escola.

Sempre me gustou moito ler.

Como? Esa era eu.

- Queres que che firme o libro? - Si.

Sen problema.

- Imos alá. - Ese lago existe?

Si. Está en Irlanda. Preto da casa da miña familia.

Gustaríame poder velo.

E a min gustaríame ensinarcho.

Escribes historias incribles. Podería pasar a noite escoitándoas.

Iso sería xenial.

Pero Paul ten unha rolda de prensa de mañá.

A conta.

- Pero se hai barra libre. - Non.

Foi incrible.

Creo que foi a mellor noite da miña vida.

Parece que Paul e ti conectastes.

Foi unha conexión ao instante.

Non o tomes moi en serio. Paul é un home famoso.

- Adoita facer sentir especial á xente. - Pero asinoume o libro.

Faino con moitos libros.

E pon o seu número?

QUERO VOLVER VERTE

Só é un número. Non che está pedindo casar con el.

É incrible que Paul e Emma vaian casar!

Foi todo tan rápido.

Coma o demo.

- Benvidas a Irlanda. - Grazas.

- Xa case estamos. Só outra maleta. - Paul, tamén é miña.

- Veña. - Trouxeches bastante equipaxe?

Vou casar, Heather.

Non sabes a cantidade de mudas que necesito.

Perdón.

- Mads. - Perdón.

- Vai todo ben? - Claro.

Maddie, colliches a túa maleta?

Case.

- Vémonos na entrada, de acordo? - Si.

Se me necesitas para ese traballo, estou dispoñible cando queiras.

Ben. Claro.

Si.

Perdoa. É miña.

Sospeito que non.

De verdade, é miña.

Déixote. Unha americana quere roubarme a maleta.

Non. Só intento coller a miña maleta.

Bótalle un ollo á etiqueta.

Non fai falla. Coñezo a miña maleta. Sóltaa.

Non vou soltar a miña maleta.

Ves? A miña saia favorita.

Pero é do teu talle?

Síntoo moito.

Tranquila. Pásalle a calquera.

Pero sospeito que a ti con máis frecuencia.

Goza a visita.

EQUIPAXE PERDIDA

Por fin te atopo.

Xa conseguimos meter tódalas maletas de Emma.