The Irishman: In Conversation

‎พวกคุณรู้จักกันได้ยังไง

‎เรารู้จักกันตอนเด็กๆ ‎เราไปไหนมาไหนกันคนละ...

‎- พวกคุณโตในย่านเดียวกัน ‎- ใช่

‎ผมไปเที่ยวเล่นแถวบ้านเขา...

‎- คุณอยู่ที่ถนนเคนแมร์หรือ... เคนแมร์ ‎- เราอยู่ที่เคนแมร์

‎ผมอยู่ที่ถนนปรินซ์ ‎และเอลิซาเบธ และสปริงสตรีต

‎จริงๆ แล้วเขาเป็นคนเดียวในช่วงหลายปีนั้น

‎ที่รู้มาผมมาจากไหน และผมรู้จักใคร

‎และรู้จักโลกใบนั้น และนั่นนำไปสู่หนังที่เราทำกัน

‎นานแค่ไหนก่อนที่พวกคุณ ‎จะมารวมตัวกันเพื่อทำคนใหญ่ไอริช

‎- กาสิโน เรื่องนั้นกี่ปีมาแล้ว ‎- กาสิโน 22 ปีแล้ว

‎- คุณด้วย ‎- ให้ตายสิ

‎โอ้ พระเจ้า

‎ผมจำได้ว่าผมประทับใจมากที่คุณจริงจังกับมันมาก

‎- เพราะคุณเขียนบทย่อยาวมาก ‎- ใช่

‎และ...

‎แต่... "ไอ เฮิร์ด ยู เพนต์ เฮาเซส" เล่มนี้

‎มันเป็นหนังสือที่วิเศษมาก ‎คือ... ไม่อยากจะเชื่อเลย

‎และคุณพูดถึงมันให้ผมฟังครั้งแรก ‎ที่บ้านคุณที่นิวยอร์ก

‎- ผมอยู่ที่อัปสเตตตอนที่เราคุยกัน ‎- ตอนทีเ่ราคุยกันและคุณพูดว่า

‎"เราจะทำหนังเรื่องนี้กัน" และ...

‎แต่ผมเคยอ่านหนังสือเมื่อนานมากแล้ว

‎- คุณเคยอ่านแล้ว ‎- มีคนซื้อมาให้ผมที่สนามกอล์ฟ

‎- น่าสนใจนะ ‎- และตอนนั้นเขายังบอกผมด้วย

‎เขาบอก "สักวันพวกคุณจะต้องทำหนังเรื่องนี้"

‎- ว้าว เจ๋ง ‎- ผมบอก "ใช่ ดี โอเค บาย"

‎- จากนั้นมันก็... ไม่ ‎- ผมก็คิดแบบเดียวกันนะ

‎- ในมุมหนึ่ง ‎- จริงเหรอ

‎นั่นไม่ใช่ความตั้งใจแรกจริงๆ

‎ที่เรากลับมารวมตัวและทำงานกันอีกครั้ง

‎แต่นั่นคือตอนที่ในที่สุด ด้วยกระบวนการคัดออก

‎- และความสนใจและ... ‎- สิ่งที่น่าสนใจมาก

‎คือเรื่องนี้มันแตกต่างเพราะมันเป็นเรื่องจริง

‎มันเกี่ยวกับโลกของเรา

‎- อเมริกาของเรา... ‎- และบังเอิญเกิดขึ้น

‎ในบริบทขององค์กรอาชญากรรม

‎และมัน... แต่นั่นเป็นแค่บริบท

‎- จริงๆ แล้วมันคือหนังที่สุดท้ายแล้ว ‎- ใช่

‎เมื่อเราอายุมากขึ้น

‎เราสามารถมองดูโลกใบนี้ บริบทนี้

‎และตัวละครเหล่านี้ด้วยมนุษยธรรม ‎ของคนที่อยู่ร่วมกัน สนิทกัน

‎ซื่อสัตย์ต่อกันและกัน รักกัน ‎จากนั้นก็ต้องมีการหักหลัง

‎ฉันรู้ว่านายรู้สึกยังไง แฟรงค์ ‎เชื่อสิ ฉันรู้ว่านายรู้สึกยังไง

‎ฉันเคยบอกนายแล้ว ‎เราพยายามทำทุกอย่างเพื่อช่วยเขาแล้ว

‎นายก็รู้

‎นายพยายามแล้ว เขาหาเรื่องใส่ตัวเอง

‎มันดูเหมือนจะลงตัวกับอายุเรา

‎- ใช่ ‎- มันแปลกนะ

‎หนังทั้งเรื่องก็เลยมีความคุ้นเคย ‎และเป็นส่วนตัวมากขึ้น

‎มันมีภาพรวมใหญ่นะ แต่มันเน้นที่คนสามคน

‎- และที่พวกเขามี... ‎- มันคือภาพสะท้อนของกาลเวลา

‎มันดีงามที่สามารถทำหนังเรื่องนี้

‎เพราะมันดูเหมาะเจาะพอดีกับตัวละคร

‎นึกออกมั้ย เราไม่ได้พูดคุยอะไรมากมาย

‎- เกี่ยวกับตัวละครพวกนี้เลย ‎- ใช่

‎โดยเฉพาะเวลาที่อัลกับผมเข้าฉากด้วยกัน...

‎- ใช่ ‎- ที่ผมเคยอ่านมา

‎ผมบอก "โอ้ พระเจ้า ‎ผมหวังว่าเขาจะไม่เล่นแรงใส่ผม

‎แบบที่ผมรู้ว่าอัลจะแรงได้ ‎เพราะถ้าเป็นแบบนั้น ผมควรจะทำยังไงล่ะ

‎ผมต้องแรงกลับรึเปล่า"

‎แล้วเขาก็พูดกับผม

‎"คุณไม่ต้องเล่นแรงในฉากนี้เลย"

‎และผมบอก "เยี่ยม ‎ตราบใดที่เขาไม่แรงใส่ผม..."

‎- ไม่ มันอยู่ข้างนอกนี้ ‎- มันอยู่ข้างนอก คุณเอามันไว้ข้างนอก

‎"ไอ้แม่... บลาๆ นายบอกพวกเขา บลาๆๆ"

‎มันเป็นแบบนั้น มันไม่ได้ตรงมาที่ผม

‎จำได้มั้ย คุณถามว่า "เราควรด้นสดมั้ย"

‎ผมบอก "ผมจะทำทุกอย่างที่คุณบอก

‎แต่ผมคิดว่าเขาอยากให้คุณเล่นแรงขึ้นอีกหน่อย"

‎ฉันอดคิดไม่ได้ โทษนะ ‎แต่มีเหตุผลอื่นหรืออะไรรึเปล่า

‎นี่สหภาพของฉัน! หมายความว่าไง เหตุผลอื่นน่ะ

‎นี่คือสหภาพของฉัน

‎มันคือหนังสะท้อน

‎มันคือหนังของคนที่แก่... ‎ในแง่หนึ่งมันเหมือนฟอร์มเล็ก

‎มันมีแอ็กชั่นและทุกอย่าง มันมีความใหญ่

‎แต่มันก็ควรไปตามจังหวะของ...

‎วิธีที่เราคิดตอนนี้ เมื่อเรามองย้อนกลับไป

‎และมันเหมาะมากกับ...

‎- ธรรมชาติของสิ่งนี้ ‎- เพื่อดูว่ามันนานแค่ไหน

‎คุณได้คิดเรื่องนั้นในโครงสร้างบ้างมั้ย

‎- ก็เหมือนเดิม ‎- คือ "มันจะออกมายังไง"

‎คนดูสมัยนี้

‎และสถานที่ที่พวกเขาดูหนังพวกนี้

‎พวกเขาดูสิ่งเหล่านี้ มันเปลี่ยนไปหมดแล้ว ‎เราอยู่ในการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่สุดตั้งแต่...

‎การเกิดขึ้นของเสียงในปี 1927

‎และผมก็แค่คว้าโอกาส ‎ผมบอก "คุณจะให้มันฉายแค่บางที่ไม่ได้

‎คุณจะทำมันเพื่อ

‎- สถานที่ชมเฉพาะเจาะจงนี้ไม่ได้ นี่..." ‎- ใช่

‎ผมบอก "มาทำมันกันเถอะ"

‎- มันเหมือนการผูกมัดกับหนังเรื่องนี้ ‎- ใช่

‎และถ้าคุณอยากดูมัน

‎มันใช้เวลากับคนพวกนี้ ‎ในโลกใบนั้นเยอะมากจริงๆ

‎ระวังนะ เพราะแถวนี้พวกโหดๆ เพียบ

‎เขานายบอกนายมั้ย

‎- นายไม่ได้กลัวพวกโหดๆ หรอกใช่มั้ย ‎- ไม่ครับ

‎ฉันว่าไม่นะ

‎เราพูดถึงตัวละครมากพอๆ กับที่พูดถึง...

‎พวกเขามีอยู่จริง นั่นก็เรื่องหนึ่ง

‎- ใช่ ‎- พวกเขามีตัวตนจริง

‎- สามคนนี้... ‎- ซึ่งทำให้มันง่ายขึ้นมาก

‎มันช่วยได้จริงๆ น่าเสียดาย ‎ที่ตัวละครของเราไม่มีชีวิตแล้ว

‎แต่มันก็ยังช่วยได้จริงๆ ตอนที่พวกเขามีชีวิตอยู่

‎- ใช่ ‎- และคุณคุยกับพวกเขาได้

‎และอยู่กับพวกเขา และใช้เวลากับพวกเขา

‎แต่ตัวละครของคุณมีชื่อเสียงมาก

‎ตัวละครของผมมีชื่อเสียง

‎- คุณเลยมีอะไรให้เล่นเยอะ ‎- ผมมีฟุตเทจเยอะมาก

‎- คุณฟังเสียงเขาเยอะมากใช่มั้ย ‎- ใช่

‎- ใช่ มันเยี่ยมมาก ‎- ใช่ มันช่วยได้

‎ด้วยแนวคิดของการค้นคว้าสมัยนี้

‎และการรวมกันของรูปถ่ายและการอ่าน ‎แล้วก็ตัวเป็นๆ ที่คุณเห็น...

‎มันทำให้เกิดความประทับใจจริงๆ

‎สิ่งที่ยอดเยี่ยมเกี่ยวกับเรื่องนี้ ‎คือสามคนนี้ ผู้ชายสามคนนี้

‎มันเป็นเรื่องคลาสสิกเกี่ยวกับความซื่อสัตย์

‎เกี่ยวกับความเป็นพี่น้องและการหักหลัง

‎แต่หักหลังเพราะมีเหตุผล

‎- ที่ผู้คนเข้าใจ ‎- ความจำเป็น ใช่ ความจำเป็น

‎มันเป็นมิตรภาพที่บ้ามากเมื่อคุณคิดถึงมัน

‎- ใช่ ‎- พวกเขานอนห้องเดียวกัน

‎- มันจำเป็น กับบอดี้การ์ด ‎- เตียงแฝด

‎จะให้เขาอยู่ห้องข้างๆ เหรอ

‎ถ้าเกิดอะไรขึ้นล่ะ

‎อยู่ที่ทางเดินเหรอ จะให้อยู่ตรงนั้นเหรอ

‎ผมว่าไม่นะ

‎สิ่งที่ผมสนใจคือวิธีที่บ็อบพูดในบทบรรยาย

‎ราวกับว่าผมกำลังจะพูดถึงมัน ‎ว่าเป็นยังไงตอนที่ผมมาถึงที่นี่ครั้งแรก

‎มันนำเสนอได้สมจริงมาก

‎เหมือนกับว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นจริงๆ

‎เขาอยู่ตรงนั้น และผู้ชายที่บรรยายอยู่ ‎อยู่ตรงนั้นจริงๆ

‎- หรือเคยอยู่ตรงนั้น ‎- มันเหมือนกองทัพ

‎นายทำตามคำสั่ง นายทำสิ่งที่ถูกต้อง

‎นายได้รางวัล

‎แต่อย่างที่คุณพูด

‎คุณสองคนเล่นเป็นตัวละครพวกนี้

‎และสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ

‎คุณไม่ได้ซ้อมด้วยซ้ำ เข้าใจที่พูดมั้ย มัน...

‎- เราไม่ได้ซ้อม ‎- มันคือการที่บางอย่างเกิดขึ้นซึ่ง...

‎เราต้องจำไว้ว่า ใช่ มันอ้างอิงจากคนจริง

‎- แต่ใครจะรู้ว่าเรื่องจริงเป็นยังไง ‎- ใช่

‎และสิ่งที่คุณเลือกมา ‎คือความจริงของความสัมพันธ์ ทั้งสามคน

‎รัสเซลมีความน่าสนใจ

‎เพราะเขาคือสิ่งที่ตรงกันข้ามกับที่ปกติเรา...

‎เห็นผมแสดงน่ะเหรอ

‎- ใช่ ‎- ใช่ คุณบอกผม

‎"คุณจะต้องไม่เหมือนแก๊งนักเลงที่ปกติคุณรับบท"

‎หัวหน้าแก๊งพูดกับเขา

‎เขาพูดกับแจ็ค ลูกชายเขา และเขาบอกเขา...

‎อย่าลืมว่าเขาแม่งติดหนี้บุญคุณใครอยู่

‎ผมบอกเขาว่า "ถ้าผมไม่ได้เล่นบทนั้น"

‎- ผมบอก "ฉันจะเล่นเป็นโทนี่ โปร" ‎- ใช่

‎ผมบอก "ไม่ ผมไม่อยากให้คุณเล่นบทนั้น"

‎- คุณจับเขามาอยู่กับเขา ‎- ใช่ และผมเข้าใจ

‎คุณมีโทนี่ คุณต้องรับมือกับโทนี่ ‎เหตุผลที่เขายึดติด...

‎กับชีวิตเขาก็เพราะคุณ ในตอนนั้น

‎ใครจะรู้ว่าจริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้น

‎เราไม่รู้ นี่คือเวอร์ชั่นของมัน

‎จะว่างั้นก็ได้ แต่ความจริงคือในความสัมพันธ์

‎และความจริงคือในความสัมพันธ์ในโลกใบนั้น

‎จิมมี่ ฮอฟฟาเป็นที่ชื่นชอบมากที่สุด ‎รองจากประธานาธิบดี...

‎- ใช่ ‎- ในตอนนั้น

‎- ใช่ ‎- เราลืมเรื่องนั้นไป

‎และคุณลืมเรื่องสหภาพ ‎และสิ่งที่ทำไปเพื่อให้ได้คนงานมา

‎การจ่ายอย่างเหมาะสม ‎ณ จุดหนึ่งเขาโกรธขึ้นมา

‎กับเรื่องทั้งหมดกับเคนเนดี้ ‎จากนั้นคุณเล่นฉากนั้นที่คุณพูดว่า

‎"เขาไม่มีวันยกโทษให้ผมแน่ที่ให้เงินนิกสัน!"

‎ใช่

‎โอ้ พระเจ้า คุณทำอะไรลงไปเนี่ย

‎- ทุกการเคลื่อนไหวของคุณ มันคือหายนะ ‎- ใช่

‎และตัวละคร วิธีที่มันเล่น

‎"เออ ฉันจะไม่เป็นไร"

‎และคุณ... แต่สีหน้านั้น

‎คุณรู้ว่าเขาเป็นไรแน่

‎จำฉากนั้นที่ผมขอให้บ็อบ

‎- ฆ่าโทนี่ โปรได้มั้ย ‎- โอ๊ย ฮามาก

‎นายคิดว่ารัสจะเล่นงานหมอนี่มั้ย

‎มันก็พูดยากนะ

‎มันพูดยากจริงๆ

‎เขาบอก "แต่เข้าใจมั้ย นายต้องเข้าใจนะ

‎ฉันสร้างสิ่งนี้มา นี่คือความบริสุทธิ์

‎นี่คือความก้าวหน้า นี่คือวิสัยทัศน์"

‎แต่เขาบอก "ไม่ เสียใจด้วย

‎- เขาสำคัญเกินไป" ‎- เขาไม่มีทางทำหรอก

‎- เขาไม่มีทางอนุญาต ‎- ใช่

‎"ฟังนะ ฉันอยากฆ่าเขาเองนะ ‎แต่ฉันมีชื่อเสียงมากเกินไป"

‎เขาบอก "ฉันอยากฆ่าไอ้เวรนั่นด้วยตัวเอง ‎แต่ฉันทำไม่ได้"

‎มันแบบว่า...

‎มันบ้ามากเพราะพวกเขา ‎กำลังพูดถึงชีวิตใครคนหนึ่ง

‎และการฆ่าใครคนหนึ่ง

‎ไม่ ในกรณีแบบนั้นและในโลกใบนั้น

‎- มันเป็นเรื่องของการกำจัดคนไป ‎- ใช่เลย

‎- เขาต้องลงมือ ‎- เขาขวางทางอยู่

‎- ขวางทางจริงๆ ‎- ใช่

‎มันคิดไม่ถึงเลย

‎ใช่ แต่หลังจากที่คุณคุยกับโทนี่ครั้งนั้นล่ะ

‎- พอกันที ‎- "คุย"

‎ให้ตายสิ

‎- ซึ่งไม่ราบรื่นเลย ‎- คุณปล่อยให้ตาแก่ชกต่อยใช่มั้ย

‎ใช่ ผมรู้

‎- เด็กพวกนี้กระโจนใส่ผม ‎- สตีเฟนกระโจนใส่เขา

‎- โอ้ พระเจ้า ‎- โทนี่ โปรเกลียดเขา