Poltergeist II: The Other Side

Poltergeist II: The Other Side

د Spanish ژباړه ډاونلوډ کړئ

د خپرونې معلومات

Poltergeist II The Other Side (1986) Bluray 1080p DTS-HD MA 5 1 x264-NoHaTE
Poltergeist II The Other Side 1986 1080p BluRay x264 YIFY
د لخوا تبصره Commotion7
Sincro 1080p

تګونه

BluRay
x264
1080
TS
HD
په خپور شو: 2015-04-19
ډاونلوډونه: 65
د اوریدلو معیوبیت: No

د Spanish سرليکونو مخکتنه

لومړۍ 200 کرښې.

El Otro Lado

CASA EN VENTA

- ¡Taylor! - Tangina.

¡Por aquí!

Creo que finalmente hallamos el centro.

Cavamos debajo de la piscina.

Es justo debajo del viejo cementerio.

Hay una presencia.

Hay algo terrible.

Tiene demasiado poder.

Lo he visto en sueños.

¿Qué es?

¿Dónde está la familia?

- ¿Tú hiciste eso? - Espera.

- 4 cm. Lo mediré con su brazo. - Es muy caliente para los niños.

De acuerdo.

Listo.

Tendrás suerte si no se te caen los dientes.

¿Hiciste el sándwich tú solita?

- No. Me ayudó la abuela. - ¡Qué mentirosa!

Pásame el ovillo rojo de mi canasta, cariño.

- ¡E. Buzz! - Qué desagradable.

¡Basta!

E. Buzz, ¡abajo!

Quizá E. Buzz quiere mostaza, Robbie.

E. Buzz, abajo.

Diré "abajo" y bajará. ¡Abajo!

A ti sí que te escucha.

Cariño, ¿me pasarías el ovillo amarillo?

Rob, eres bueno. Le convidas a E. Buzz.

E. Buzz sabe compartir con Robbie.

E. Buzz, abajo.

Gracias, ángel.

- ¡Vamos, Guerrero! ¡Sácalo del campo! - ¡Sí, golpéala!

Y fue echado del campo...

Papá, ¿no podemos tener una TV como todos?

No podemos tener una tele.

Genial, deberé crecer retrasado.

Vamos, Rob, los niños no crecen retrasaditos por no tener televisión.

- Guerrero la manda al centro izquierdo... - ¡Genial, Guerrero! ¿Viste eso?

No, papá. No lo vi.

Debes usar tu imaginación, hijo.

Vamos. Probemos este bebé.

¡Por Dios!

¿Cómo les venderé esto a las amas de casa inocentes?

No lo sé, papá.

¿Qué estás dibujando, cariño?

No lo sé. Cosas.

Dibujas muy bien.

¿Quieres ser artista cuando crezcas?

Quizá. No quiero crecer mucho.

¿Por qué?

No creo que sea muy divertido.

Claro que sí.

Me encantaron todas las edades que viví.

Todas tienen sus bendiciones.

Cuando tenía tu edad...

descubrí que podía hacer cosas que los otros no podían hacer.

¿Qué tipo de cosas?

Simplemente sabía cosas.

No sabía cómo las sabía, pero así era.

¿Como qué?

Una vez, mi madre perdió su pulsera...

y yo sabía donde estaba.

A 3 Km. de la casa, en un lugar al que nunca había ido.

Ahora...

¿alguna vez supiste algo...?

¿y no pudiste explicar por qué?

¿Sí?

Sí.

Cariño...

es un don muy especial el que tú y yo tenemos.

No debes tener miedo.

¿Me ayudará a ser bailarina?

Claro que sí.

Podrás hacer realidad todos tus sueños.

- ¡Nos negaron el reclamo otra vez! - ¿Qué?

No debimos haberles dicho que la casa había desaparecido.

Es lo que yo digo.

Dices la verdad, ¿y qué ganas?

Dicen que si la casa desapareció, entonces sólo está perdida.

¿Perdida?

¿Creen que la casa va a regresar o qué?

Ya pasó un año. La casa no regresará.

Tengo un presentimiento, Diane. Estoy muy seguro.

Lo sé, Steven.

Diles que...

No, yo llenaré el cuarto reclamo.

¿Qué alegaremos esta vez? ¿Fuerza mayor? ¿Secuestro inmobiliario?

Estamos casi quebrados.

Estamos quebrados, pero no muertos de hambre.

Pero no me gusta que mi madre nos mantenga.

Creo que merecemos volver a tener nuestra casa, cariño.

Ay, cariño.

Ésa es la diferencia entre tú y yo. Yo soy el que está en el hoyo.

No me quedaré cruzado de brazos. Haré algo.

Me gusta salir y encontrarme con... Me gusta vender aspiradoras.

Me gusta cargar los tubos, el aparato y mi maletín de demostración.

Despertemos a los niños, pintaremos el auto de diferentes colores...

bien colorido, como cuando estábamos un poco loquitos.

¡Los loquitos Freeling vuelven a la ruta!

¡La familia cuya casa desapareció!

Que ellos la encuentren, Diane.

No me enojaré por esto. Pero les responderé...

y cuando firme la carta, escribiré "Sr. Presidente".

Steven, ¡perdiste la cabeza!

Nunca fuiste hippie.

Siempre te gustó ganar dinero.

Sólo pintaste tu camioneta de colores y te dejaste el pelo largo...

para impresionar a Cookie Gurnich.

¿Cookie? Requete buena...

No me cuentes lo que hace Cookie. Te odié entonces.

Siempre supe cómo reconciliarme contigo, ¿no?

- No me acuerdo. - Claro que sí.

- No. - Vamos.

No recuerdo. Cantabas una canción estúpida.

- Si me enamorara de ti - No funcionará.

No en la sombra de Cookie.

Para ser verdad

Ni lo intentes. No funciona.

No cantes eso.

Nunca te perdonaré por lo de Cookie Gurnich.

Que ya me he enamorado.

Y aprendido que el amor es más

Es...

que tomarse de la mano

Si doy mi amor

¿Cookie era buena de veras?

A ti

Debo estar seguro

Desde el principio

de que tú

me amarás más que ella

Porque no soportaría el dolor

Y yo

me entristecería

¿Interrumpo otra vez?

Hola.

Hola, corazón.

Mamá, seré bailarina.

- Genial. - Esta noche, no, cariño.

- A la cama. Despídete, mamá. - Que duermas bien, cariño.

- Hoy dormiremos en nuestra cama. - Bien.

Estamos bailando a mi cama

Estamos bailando en el pasillo

Bailamos como bailarinas

¡Vamos, Dodgers!

Vamos, con fuerza.

Vamos, vamos.

¿Robbie?

Mamá, hablé con los gatitos. Quieren venir a casa con nosotros.

No, corazón, E. Buzz se enojaría.

- Vamos, Robbie. - ¿Por qué?

No está acostumbrado a que haya otras mascotas. ¡Robert!

¿Te gustaría que yo llevara a un nuevo bebé a casa?

Sería mejor que un gatito.

Mamá, tengo una idea genial.

No compraremos un televisor.

Un regalo para papá, es una ganga.

¡Mamá!

Mamá, ¿dónde estás?

¡Robbie!

Hola.

¿Estás perdida, preciosa?

¿Tienes miedo, cariño?

¿Por qué no vienes conmigo?

No.

De acuerdo.

Te cantaré una canción...

hasta que regrese tu mamá.

Dios está en

Su templo sagrado

Los pensamientos mundanos

se han de callar

- Quisiera comprar esto. - Son $10,26 más impuestos.

¿Dónde está Carol Anne?

- No lo sé. - Estaba aquí.

¿Carol Anne?

¡Corazón!

Está debajo del

Cariño, ¿qué sucedió?

- ¿Te perdiste? - No lo sé.

- Gracias. - No hay de qué.

Es una niña hermosa.

Muchísimas gracias.

Perdón, cariño. Entramos en una tienda.

Pensé que estabas con nosotros.

Cariño, ¿qué te pasa?

Mamá, quiero ir a casa.

- Son muy raros. - Son sólo dibujos.

Horribles.

Ella ve los colores con las manos.

Mamá, no queremos oír eso, ¿de acuerdo?

Y no queremos que Carol Anne lo oiga.

No hay nada que temer.

¿Cómo sabes a qué deberíamos temerle? Tú no estabas allí.

¿Por qué no me cuentas?

- Quizá te sirva. - Ya te conté.

- No todo. - No recuerdo todo.

Intenta.

تبصرې

No comments yet. Be the first to leave one.

Keep it about this subtitle — sync, quality, typos.500 characters left