Back in the Hood: Gang War 2

"สงครามแก๊ง: ศึกในลิตเติลร็อก ฉายที่เอชบีโอในปี 1994"

"สิบปีต่อมา ผู้อำนวยการสร้างได้กลับมาอีกครั้ง"

นี่คือลิตเติลร็อก ยอดไปเลย นี่คือลิตเติลร็อก

เรายังอยู่ท่ามกลางสงคราม กลางถนนนี้

สิ่งที่ต่างกันระหว่างตอนนั้นกับตอนนี้

ผมคิดว่าเราอยู่กลาง สงครามความอดอยาก

ระบบ และวิถีชีวิตประจำวัน

เราไม่สนสิ่งที่พวกตำรวจ

และพวกบ้านั่นบอกว่า เราใช้ชีวิตกันยังไง

ช่างพวกมันเถอะ คุณไม่รู้หรอก คุณไม่ได้อยู่ที่นี่

คุณไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด ที่พวกบ้านั่นต้องเจอหรอก

มันเป็นเรื่องของการเอาตัวรอด มันเกิดขึ้นแล้ว

พวกบ้านั่นกำลังจะฆ่ากันจริงๆ มีคนต้องเสียชีวิต

ต้องมาดูถึงจะรู้ ที่คุณต้องทำก็แค่มาอยู่ตรงนี้

พวกบ้านั่นล้มตายกันทุกวัน

ผมไม่เชื่อหรอกว่ามันจะเปลี่ยนแปลง

ผมพร้อมตายให้กับถิ่นนี้ แต่ผมจะต้องตาย

โดยพยายามทำให้ถิ่นนี้ดีขึ้น

ถ้าผมต้องถูกฆ่าเพราะ พยายามทำให้สังคมนี้ดีขึ้น

ผมก็พร้อมที่จะตายเพื่อมัน

กลับสู่ถิ่นเดิมอีกครั้ง

"กลับคืนถิ่น: สงครามแก๊ง 2"

เขาเคยเป็นบุรุษ ที่น่าเกรงขามที่สุดในลิตเติลร๊อก

เขารอดด้วยการเป็นผู้นำอันธพาล แล้วเขาทำอะไรอยู่

ไลเฟล แจ็คสันลงเอยอยู่ในเรือนจำ

ที่ฟอเรสต์ซิตี้ อาร์คันซอแห่งนี้

ผมใช้กรรมแล้ว ใช้ชีวิตอยู่ในคุก ผมได้กลับบ้านแล้ว

จำฉันได้ไหม ตอนนั้นเธอเคยเรียกฉันว่า "โอจี"

โอจี จำได้สิคะ ฉันจำคุณได้

- จำได้ค่ะ - สิ่งที่เกิดขึ้นมันมหัศจรรย์มาก

หลายสิ่งเปลี่ยนไป

ขอกอดหน่อยได้ไหม

"หลังจากถูกจำคุกกว่าเจ็ดปี"

"ไลเฟลถูกปล่อยตัวโดยติดทัณฑ์บน และทำงานอยู่ที่ศูนย์เยาวชน"

เอาละ มาดูกันว่ามีอะไรบ้าง

ผมว่าการติดคุกง่ายกว่า

การดิ้นรนหาเช้ากินค่ำอยู่นี่มากเลย

งั้นผมขอยกตัวอย่างนะ

และตัวอย่างก็คือคุณกลับบ้านได้

ไม่ว่าจะจากไปนานแค่ไหน และอยู่รอด

"ไลเฟล แจ็คสันเคยเป็นหัวหน้าแก๊ง ออริจินัล แก๊งสเตอร์ คริปส์

หนึ่งในแก๊งอันธพาล ที่ทรงอำนาจที่สุดในลิตเติลร็อก"

ฉันเคยมีไนท์คลับอยู่ที่หนึ่ง มีปาร์ตี้เฮาส์หลายที่

ตอนที่ฉันไปเที่ยวคลับ ฉันไปสี่ครั้งต่อสัปดาห์

เวลาที่เราไปกัน เราไปกันร่วม 30 คน

ฉันเป็นหัวหน้าแก๊งของฉัน ไม่มีใครบังคับฉันได้

เวลาฉันสั่งอะไร ทุกคนก็ต้องทำตาม

- คุณอยู่ในแก๊งนั้นนานแค่ไหนคะ - ฉันเริ่มเข้าแก๊งเมื่อปี 1988

ตอนที่ฉันกลับมาจากแคลิฟอร์เนีย

ฉันอยู่ที่แคลิฟอร์เนีย และก็มีคนพาฉันเข้าแก๊งที่นั่น

ฉันเห็นพวกนั้นเดินหามากัน

และเขาก็จับตัวชายคนนี้และพูดว่า "ว่าไงพวก"

และเขาก็กอดและรัดตัวเขา

ฉันไม่เคยเห็นแบบนั้นมาก่อนเลย

เพราะพ่อฉันบอกว่านายไม่ควร กอดรัดกับผู้ชายคนอื่น

จากนั้น ฉันก็พูดว่า "ฉันอยากเป็นแบบพวกเขา"

"สงครามแก๊ง: ศึกในลิตเติลร็อก ปี 1994"

"ไลเฟล แจ็คสัน เมื่อสิบปีก่อน"

- ว่าไง พวก - เป็นไงบ้าง

สิ่งที่เกิดขึ้นคือมีคนขี่รถมาที่เรา

มาจากอีกฟากหนึ่ง พวกเขาอาจเป็นภัย หรือไม่เป็นภัย

เราเลยหลบซ่อนตัวและเตรียมตัว

ตอนนั้นการฆ่ากันเป็นเรื่องที่ดีเยี่ยม

ถ้านายใส่เสื้อสีฟ้า นายก็เป็นศัตรูกับแก๊งโลหิต

ถ้านายใส่เสื้อสีแดง นายก็เป็นศัตรูกับแก๊งคริปส์

นี่คือสงคราม

กลุ่มพกอาวุธต่างเข้ามา เราก็พร้อมซื้อมัน

มันเหมือนกับสงคราม

ตั้งแต่แก๊งคริปส์ที่เด็กสุดไปแก่สุด ต่างก็พกอาวุธทั้งนั้น

ว่าไง พวก

ตั้งแต่ที่ผมอยู่ที่นั่น ไม่ว่าผมจะทำอะไรสำเร็จ

ผมก็ยังถูกมองว่าเป็นสมาชิกแก๊ง

และเป็นผู้ต้องหาค้ายา

"ไลเฟลไม่สามารถข้องเกี่ยวกับ สมาชิกแก๊งได้ เนื่องจากผิดทัณฑ์บน"

ผมคงต้องอยู่กับพวกแก๊งนั้นตลอด

ผมคงต้องอยู่ในแก๊งกุ๊ยนั่นไปตลอด

พวกเขาเป็นคนที่คุณต้องคุยด้วย

หากต้องการเปลี่ยนแปลงชุมชนนี้

ถ้าผมต้องกลับเข้าคุกเพราะเรื่องนั้น ก็ช่างมันสิ

ผมเป็นนักสืบข่าวกรองแก๊งอันธพาล กับกรมตำรวจลิตเติลร็อก

เราได้ข่าวว่าไลเฟลกลับมาอยู่ที่นี่

จากที่ผมรู้เกี่ยวกับเขา

คงเป็นเรื่องยากที่จะบอกว่า

เขาพยายามทำสิ่งที่ดีขึ้น ถ้าเขาไม่

ลากใครลงไปกับเขาด้วย

ถ้าเขารักคนพวกนี้ในชุมชนจริง

อย่างที่เขาบอก ก็พาพวกเขาออกจากวิถีชีวิตแบบนี้สิ

ลากพวกเขาออกไปให้ได้

ด้วยทุกสิ่งในเมืองลิตเติลร็อก

ไม่มีใครลากพวกเด็กๆ ออกไปได้ แล้วพวกเขาจะหวังอะไรกับไลเฟล

คนที่แทบเอาตัวไม่รอด ให้พาเด็กๆ ออกไปจากจุดนั้น

และให้สิ่งอื่นแทนยากับพวกเขา

คุณต้องให้อะไรแทนสิ่งที่เขาทำอยู่

ให้ฉันเป็นตำรวจสิ ให้งานฉันทำสิ

ฉันคงออกไปจับคนร้าย ได้มากกว่าตำรวจคนไหนๆ

แต่การที่จะออกจากงานของคุณ

ที่ที่คุณหาเงินไม่ได้ และทำสิ่งต่างๆ ที่ชุมชนนั่น

คุณต้องไปที่ชาแนล โอ้ผมเห็นคุณเดินนะ

เราได้ตัวเจ้าหน้าที่ลิตเติลร็อก เราเล่นบอลกับพวกเด็กนั่น

เราเล่นบอลกับเด็กพวกนั้น

ไปที่ชุมชนนั่น และเล่นบอลกับเด็กพวกนั้น

เราต้องใช้เวลาถึงสิบปี กว่าที่จะพาเรามาถึงจุดนี้ได้

จุดที่เรารับมือกับใครต่อใคร

รับมือสิ่งที่เกิดขึ้น และชุมชนอะไรที่สู้กับชุมชนนี้อยู่ได้

มันผุดขึ้นภายใต้พื้นผิวได้ตลอด

คุณคุยกับพวกเขาและเขาก็จะพูดว่า

"นี่ ไม่มีอะไรที่นี่หรอก นอกจากเรื่องค้ายากับแก๊งโจร"

ไม่มีโอกาสใดๆ ไม่มีอะไรทำ ไม่มีใครให้งานฉันทำหรอก

และพวกเขาก็รู้สึกเหมือนกับพวกเขา อยู่ที่ตีนบันไดนั่น

พวกตำรวจก็รู้สึกเหมือนกัน

ตำรวจ มีหมายค้นๆ

ตำรวจ มีหมายค้น

ไป ตำรวจ มีหมายค้น หมอบลงกับพื้น หมอบลงกับพื้น

หมอบลงไป

พ่อแม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องยา ไม่ว่าเหตุผลใดๆ ก็ตาม

และเด็กๆ ก็จะเป็นคนที่ต้องทรมาน

เด็กพวกนี้ พวกเขาไม่มีทางเลือก

พวกเขาอยู่กับคนที่เขาอยู่ด้วย

ถ้าเราไม่รับมือกับมัน มันก็จะเป็นแบบนี้ต่อไป

"ไลเฟลเป็นผู้อำนวยการ เอาร์ คลับ"

"ซึ่งเป็นโปรแกรมหลังเลิกเรียน สำหรับเด็กโดยได้รับทุนจากเมือง"

เอาเลยสิ

ใส่นี่ลงไปสิ อย่างนี้นะ โอเคไหม

เอาละ

คงฟื้นตัวได้ดีขึ้นนะแบบนี้ ฉันใส่ยาลงไปแล้วนะ

มันยากมาก

ถ้าผมไม่ได้อยู่กับครอบครัว ผมคงกลับเข้าแก๊งไปแล้ว

จากที่ผมเคยเป็นคนที่

สามารถซื้ออะไรก็ได้ตามที่ใจอยาก ไม่ต้องขอใครเขา

ผมคงหาเงินในวันเดียว ได้มากกว่าที่หัวหน้าผม

หาได้ในหนึ่งปี แต่ผมก็เสียมันไป

"สาเฟลทำงานได้เงิน สัปดาห์ละ 140 ดอลลาร์

และต้องทำงานแปลกๆ เพื่อเลี้ยงปากท้อง"

คุณอยู่ที่เดิมก่อน

- เซฟ - บ้าจริง

"ฉันตีลูกบอลได้แล้ว ไอ้มืด"

- นี่เธอพูดอะไร - ไอ้มืด

เอาละ งั้นเธอมาทำอะไรให้ฉันหน่อย

ฉันอยากให้เธอหาคำว่า "ไอ้มืด" ให้ฉันหน่อยซิ

ในพจนานุกรม ฉันอยากรู้ว่า มันหมายความว่ายังไง

เอาล่ะ นีไง

เป็นคำ ดูหมิ่น สำหรับ...

- เป็นคำดูหมิ่น - เป็นคำดูหมิ่น

- สำหรับคนผิวสี - โอเค เวลาที่เธอเรียกเขา

และพูดว่า "ฉันตีลูกบอลได้แล้ว ไอ้มืด"

เธอรู้ไหมว่าเธอกำลัง พูดจาไม่ดีกับเขาอยู่

และกับตัวเธอด้วย เพราะเธอเป็นลูกคนผิวสี

- นะ - ไม่

เธอรู้แล้วล่ะ ฉันไม่อยากได้ยินเธอพูดแบบนั้นอีก

"สงครามแก๊ง: ศึกในลิตเติลร็อก ปี 1994"

วันหนึ่งเราเดินชิลกัน ที่ถนนที่ชื่อหมายเลข 23

เราโตมาด้วยกัน

เราเป็นพวกคริปส์ใช่ไหม

เมื่อนายอยู่กับคริปส์ จะไม่มีใครออกไปได้

จะไม่มีใครออกไปได้ เมื่อนายเข้ามา

เมื่อนายเข้ามาแล้ว วิธีเดียวที่จะออกได้คือเมื่อตาย

รู้สึกยังไงบ้างเวลาที่คุณจัดการ สมาชิกแก๊งอื่นๆ อะไรแบบนั้น

รู้สึกดีอะไรแบบนั้นไหม

ขอเดาว่าที่นายพูดหมายความว่า ฉันรู้สึกยังไงเวลายิงคนใช่ไหม

ตอนนั้นคงเป็นเรื่องที่ยอดมาก

และฉันว่าเธอคงถามใคร ที่เคยทำแบบนั้นได้เลยว่า

การที่สามารถลั่นไกได้ นับเป็นสิ่งที่แรงกล้ามาก

แต่พวกเขาไม่บอกเธอด้านนี้หรอก

ต่อมา เมื่อเธอต้องนอนอยู่ในตะราง

เมื่อเธอกระสับกระส่าย เมื่อเธอนอนไม่ได้

เธอตื่นขึ้นและคิดถึงคนๆ นั้น

ตอนที่เธอกำลังมองตาเขา ตอนที่ลั่นไก

เธอคิดว่าเขายืนอยู่หน้าเธอ

ฉันคิดว่า "เจ้านี่มีลูกสาวนี่"

"เจ้านี่มีแม่เหมือนกัน" เข้าใจฉันที่ฉันพูดไหม

ฉันเคยเห็นคนที่พูดถึง เรื่องที่เขาใจจืดใจดำ

นั่งอยู่ในตะราง ก้มหน้าร้องไห้

"ไลเฟลไปเยี่ยมเดอร์ริก วิลเลียมส์ ฉายา"บลู"ที่ถูกยิง 10 ครั้ง

โดยสมาชิกแก๊งคริปส์ ในวันที่ 8 เมษายน 1997"

"เขาเป็นอัมพาตช่วงล่าง"

เมื่อมองย้อนกลับไป นาพอจะยบอกได้ไหม

ว่าคิดยังไงกับ เส้นทางที่นายกำลังเดินอยู่

ผมไม่คิดว่าจะมี...

มันดูไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย

ไม่มีเหตุผลเลยที่จะทำมัน

รู้ไหม

ไม่มีเหตุผลเลย ผมคิดว่ามันคงพาให้ผมรุ่งได้

- โอเค - เข้าใจที่พูดนะ

ผมหวังที่จะมีชื่อเสียงเงินทองมากไป

และไปสุงสิงกับคนพวกนั้น

ผมคิดว่าพวกเขาคง

พาผมไปพบความร่ำรวย

สู่ชีวิตที่สดใส

ผมเกลียดมากที่ต้องมาจบลงแบบนี้

ฉันก็เกลียด พูดจากใจเลย

ในโรงพยาบาล

ถุงต่อท่อลำไส้

ไม่มีใครช่วยผมได้

เดินก็ไม่ได้

ทุกคนที่เคยอยู่ใกล้นายตอนนั้น

มองนายเปลี่ยนไปใช่ไหม

นายคิดว่าพวกเขาสนิทกับนาย

แล้วเขามองนายยังไงล่ะตอนนี้

ผมไม่รู้ ผมไม่มีบ้านหรือเพื่อนแล้ว

พวกเขาเคยเดินกลางถนน และตะโกนว่า "เบบี้บลู"