Poster Girl

ทหารผ่านศึกอิรักและอัฟกานิสถาน กว่า 300,000 คน

"มีอาการของโรคเครียด หลังเหตุสะเทือนใจ"

ฮัลโหล

"ขอสายโรบินน์ค่ะ"

ค่ะ ฉันพูดอยู่

"สวัสดี โรบินน์ คุณเป็นไงบ้าง"

ก็อยากบอกว่าสบายดีนะ แต่ก็คงโกหก

"ฉันโทรมาจาก ธนาคารไฟแนนเชียล"

"เพื่ออธิบายเรื่องการเรียกเก็บหนี้"

พวกทวงหนี้โทรมา

"คุณอาจเสียเครดิตได้"

"เราอยากช่วยป้องกันไม่ให้เกิดขึ้น"

โอเค คุณฟังนะ ฉันรอเงินชดเชย จากกรมทหารผ่านศึกอยู่

27,000 ดอลลาร์

ทั้งเช้านี้ฉันโทรศัพท์ติดตามเงิน

ฉันอยากเอาเบอร์เขา ให้คุณจริงๆ

เผื่อคุณจะทวงจากเขาได้ เพราะตราบใดที่ฉันยังไม่ได้

ก็ขอโทษนะคะ ฉันไม่มีเงินหรอก

"คุณไม่ได้รับเบี้ยทุพพลภาพรึเปล่า"

ใช่ ฉันเป็นทหารผ่านศึกพิการ

ฉันเจ็บที่สะโพกและเป็นโรคเครียด หลังเหตุสะเทือนใจ

"เห็นว่าก่อนหน้า ช่วง 2-3 เดือนมานี้"

"คุณจ่ายตรงไม่เคยขาด"

ค่ะ ตอนนั้นฉันเป็นสิบเอก ในกองทัพ

"คุณคงหงุดหงิดน่าดู กับสถานการณ์นี้"

คุณไม่รู้หรอก

"ค่ะ ฉันเข้าใจ"

มือฉันเคยอุ้มหลานสาว และหลานชาย

นิ้วฉันเคยแตะไกปืน ที่ปากกระบอกชี้ไปหามนุษย์คนอื่น

มีรอยสักเกี่ยวกับเรื่องราวสงคราม ความเสียใจ แต่ก็ภาคภูมิใจ

ฉันสักที่ข้อนิ้วว่า "ทหารผ่านศึก"

เพื่อให้โลกเห็นความเสียสละ ที่ฉันมีให้

เพื่อแสดงว่าฉันสละชีวิต แทนพวกเขาได้

ฉันสักรูปไรเฟิลหัก ซึ่งเป็นมากกว่ารูปสำหรับฉัน

มันแสดงถึงความรู้สึกผิด การหมดศรัทธาในกองทัพ

และเหนืออื่นใด คือฉันไม่อยากเหนี่ยวไกหรือจับปืน

เพื่อคร่าชีวิตใครอีก

"คุณมิได้อยู่ลำพัง"

ขอเชิญพบกับโรบินน์ เมอร์เรย์

"ทหารผ่านศึกอิรักคัดค้านสงคราม"

ฉันสมัครเข้าเป็นทหาร วันที่ 3 ตุลาคม 2003

หลังเหตุการณ์ 11 กันยา ทุกคนก็ถามว่า เธอจะไปเป็นทำไม

เป็นทหารทำไม ไม่รู้รึว่ามันเป็นยังไง ฉันก็ตอบ ไม่รู้หรอก

ฉันไม่รู้เลยว่า จะต้องไปเจอกับอะไร

ฉันเป็นผู้หญิงอายุ 19 ที่นั่งบนรถฮัมวี่กลางกรุงแบกแดด

ฉันรับผิดชอบทั้งชีวิตตัวเอง และชีวิตคนบนรถ

รวมทั้งทุกคนรอบตัว

ที่ให้ความไว้ใจ ว่าฉันจะไม่ฆ่าพวกเขา

ถ้าเขาเข้ามาใกล้ฉัน

ฉันเป็นทหารที่ดีมาตลอด เป็นพลทหารผู้เชี่ยวชาญพิเศษ

สิบเอกเมอร์เรย์ไม่เคยบ่นเมื่อต้องวิ่ง และขนของหนักแค่ไหนก็ได้

ใครๆ ก็อยากให้ทหารหญิงทุกนาย เอาเยี่ยงอย่างเธอ

เพราะฉัน ทนการคุกคามทางเพศได้

ฉันไม่พูดอะไร และก้มหน้าก้มตาทำงาน

พวกเขาปั้นให้ฉันเป็นแบบนั้น ฉันคือคนนี้

เขาให้ฉันขึ้นปกนิตยสาร อาร์มี่ ตอนฉันอยู่อิรัก

มีฉันกับเพื่อนๆ อแมนด้า และลิลลี่

ขึ้นปกเป็นตัวแทน ทหารหญิงทุกคน

ฉันไม่เคยอยากได้บทบาทนั้นเลย ไม่เคย

ฉันเป็นผู้หญิงอายุ 19 ที่นำขบวนรถหุ้มเกราะ 20 คัน

มีทั้งฮัมวี่ แบรดลีย์ เอบราห์ม

คนอื่นๆ ในรถถังไม่ต้องโผล่ออกมา เพราะมีช่องปิด

แต่ฉันเป็นเป้าง่ายๆ เลย เพราะฉันอยู่ตรงกลางสุด

ฉันเป็นพลทหารปืนกลตรงกลาง เป็นคนเดียวที่จะถูกยิงจากมุมนี้ได้

ฉันนั่งไปตามถนนในแบกแดด ระหว่างอพาร์ทเมนต์ใหญ่สองตึก

รอบข้างมีคนเต็มไปหมด

แล้วก็มีคนยิงมาที่ฉัน

ฉันก็ลนลาน หาว่าใครพยายามฆ่าฉัน

พันตรีที่เราคุ้มกันมาก็ด่าฉัน เพราะฉันไม่ยอมเปิดฉากยิง

ฉันมีปืนกลเบาอยู่ข้างหน้า และถ้าฉันเริ่มยิง

ฉันอาจฆ่าพลเรือนผู้บริสุทธิ์ โดยไม่มีเหตุผล

แต่ผู้ชายคนนั้นกลัว เขาจึงอยากให้ฉันยิงสวนไป

แต่ฉันก็ไม่ทำ ฉันปฏิเสธ

"เขาว่า เมอร์เรย์ ทำไมไม่ยิงตอบโต้"

"ฉันว่า เพราะระบุตัวคนร้ายไม่ได้ค่ะ"

"ฉันจะไม่ยิงใส่พลเรือน"

"ไม่ใช่ของเล่น"

"เมืองวิลสัน รัฐนิวยอร์ก"

ดูซิ

บัตรประจำตัวทหาร ใบแรกของฉัน

หน้าฉันดูไม่จืดเลย

นี่ไง รูปฉัน ตอนเป็นเชียร์ลีดเดอร์

เป็นไงล่ะ ฟอลคอนส์สู้ๆ

แฟนเก่าเก็บรูปฉัน ในชุดงานพรอมไว้เพียบ

แต่ฉันก็มีบ้าง นั่นคือก่อนฉันไปสัก

ตอนจบ ม.ปลาย ฉันได้ทุนเรียนดีระดับชาตินะ

รูปนี้เด็ด ฉันอยู่ในงานเลี้ยงส่งทหาร

กำลังรอขึ้นเครื่องไปอิรัก

แม่ให้ฉันมานั่งตัก

ฉันรู้ตั้งแต่เด็กแล้ว ว่าอยากเป็นทหาร

หลายคนในครอบครัวฉันเป็นทหาร ฉันได้รับการปลูกฝังว่า

ทหารนั้นมีเกียรติน่าเคารพ พวกเขาเสียสละตัวเองเพื่อชาติ

ฉันเคยร่วมหน่วยตระเวนอากาศ พลเรือนตอนเด็ก

อายุ 16 ฉันได้ฝึกค้นหา และช่วยชีวิต

ฉันจะใส่เครื่องแบบหน่วยตระเวน อากาศพลเรือนทุกวันศุกร์

รองเท้าบู๊ตนี่ขัดเงาวับ

ฉันอยากเป็นนักเรียนนายร้อย ที่เก่งที่สุด

วันที่ฉันไปสมัคร

ฉันคงเป็นของขวัญวันเกิดอย่างดี ของคนรับสมัครเลย

เพราะคงไม่มีใครตกลงปลงใจง่าย กว่าฉันอีกแล้ว

ฉันเดินเข้าไปบอกเลยว่า ฉันอยากเป็นทหารค่ะ

เขาบอก ฉันมีงานที่เหมาะมากๆ ให้เธอเลย กิจการพลเรือน

เธอจะเป็นคนดีศรีกองทัพ ทำงานกับสภากาชาด

ช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม สร้างสาธารณูปโภคในประเทศอื่น

ฉันก็บอก ได้เลยค่ะ ฉันอยากไปช่วยเหลือคนอื่น

ฉันมาเพื่อสิ่งนั้นอยู่แล้ว

แต่เข้าวันที่สองในประเทศนั้น

ฉันก็ได้เป็นพลทหารปืนกล ของทีมกิจการพลเรือน

นี่คือฉันเอง มองไม่เห็นหน้าฉันด้วยซ้ำ

ฉันกำลังเตรียมตัวไปอิรัก ตอนนั้นอยู่ในคูเวต

นั่นมอนโรเพื่อนฉัน ที่เสียชีวิตจากเครื่องยิงลูกระเบิด

เขาเรียกฉันว่าที่รักทุกครั้ง ได้ยินแล้วอยากจะบ้า

ที่รัก ไปร้านกาแฟกันเถอะ ฉันก็บอก ไปไม่ได้

ตอนนี้เคอร์ฟิว ฉันไปไหนไม่ได้แล้ว

เขาเลยฝากโน้ตไว้ที่ประตูฉันว่า ไม่ต้องห่วงอะไร สุขเข้าไว้

แล้วเช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็ตาย

นี่คือจดหมายที่ฉันเขียนถึงมอนโร หลังเขาตาย

อยากร้องตะโกนให้สุดเสียง จนกว่าจะไม่มีเสียงเหลือ

ถ้อยคำที่อยากพรั่งพรูออกมา มันจุกอกฉัน ฉันต้องขอปลดปล่อย

อยากกรีดร้องจนน้ำตารินอาบแก้ม และร่างฉันละลายหายไปกับพื้น

ฉันกลับจากอิรักมาบ้านครั้งแรก ตอนอายุแค่ 20

และฉันรู้ว่าบางอย่างผิดปกติ แต่ฉันบอกไม่ถูกว่าอะไร

ฉันเคยมีอาการผวาตอนอยู่ในอิรัก พอกลับถึงบ้านมันก็เป็นต่อ

ฉันยังมีอาการวิตกกังวล อย่างหนักหน่วง

มันเหนื่อยมากค่ะ หัวใจเราเต้นไม่เป็นส่ำ

และเหมือนฟ้า จะถล่มลงมาทับ

แล้วก็มีความรู้สึกสยองพองขน ไปทั้งร่างกาย

หลังจากนั้น มันรู้สึกเหมือนเราวิ่งมาราธอนมา

ฉันจะเริ่มกินเหล้า ตั้งแต่บ่ายๆ

แล้วฉันก็จะเมา แล้วกินยานอนหลับ และหลับไปเลย

ทั้งสัปดาห์ ฉันก็จะ...

ฉันจะเมาหลับซ้ำไปซ้ำมาแบบนั้น จนแม่ฉันเป็นห่วงมาก

สุดท้าย ฉันก็ไปปรึกษาจิตแพทย์

แต่ฉันสภาพไม่ไหวเลย ฉันสภาพแย่มาก

ตอนเธอไปฟิลาเดลเฟีย

เพื่อให้จิตแพทย์ประเมิน อาการเครียดหลังมีเหตุสะเทือนใจ

เธอก็ได้เจอหมอคนนี้

เธอต้องย้อนนึกถึงหลายเรื่อง

ที่ไม่ได้นึกถึง ตั้งแต่กลับจากที่นั่น

ฉันรู้ว่า ลูกเห็นภาพที่เสื่อมทรามมา

และไม่มีใครรู้ว่า เธอต้องทำอะไรอีกบ้าง

เราต้องเข้าไปประเมินความเสียหาย ในบ้านประชาชน

ฉันเข้าไปในบ้านหลังนึง แล้วฉันต้องอารักขาหัวหน้าทีม

ฉันก็เข้าไปก่อน เพื่อดูต้นทางให้เขา

ฉันดูที่ประตู ดูพรมที่พื้น

ดูเลือดพวกนั้น

ฉันบอกได้เลยว่าพวกเขาโดนฆ่า ตอนนอนอยู่

แต่ศพไม่อยู่แล้ว มันมีแต่รอยเลือด

ฉันก็เดินไปตามครัว ทั้งห้องมีเลือดเป็นทาง

แล้วก็มีขนมปังชิ้นนึง

ฉันสังเกตเห็น เพราะเคยกินขนมปังแบบนี้

ข้างในมันกลวง เรียกว่าซามูน

บนนั้นมีเศษสมองติดอยู่

บนกำแพงก็มีเลือด

เลือดเต็มไปหมดเลย

ดูเหมือนคนร้ายจะมาฆ่าพวกเขา ตอนนอนหลับ

ฉันต้องเข้าไป ประเมินความเสียหาย

ตอนนั้น มันไม่ผ่านสมองฉันเลย

ฉันก็เดินเข้าไป เหมือนคนอื่นๆ

ห้ามแสดงความอ่อนแอ เธอเป็นผู้หญิงนะ

ทำเป็นตายด้านไว้ เล่นมุขไปสิ

จำได้ตอนเดินขึ้นบันได

ฉันเห็นรอยมือคนที่พยายาม คลานขึ้นมา

มีปัญหาซะแล้ว

อย่าเอ็ดไป

ตอนนี้ฉันอยากพัก จากการมีชีวิตมากๆ

ขอโทษนะแม่ หนูต่อยกำแพงทะลุ

ช่างมันเถอะลูก

หนูทำอะไรผิดนักหนา ถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้

ไม่มี ลูกไม่ผิดหรอก

นี่ยาแก้ปวดท้อง

ด็อกซิไซคลิน ยาปฏิชีวนะ สำหรับรักษาสิว

รวมทั้งคุมกำเนิด ซึ่งไร้สาระมาก

มียาแก้ปวดอีกสามอย่าง

นี่ยาแก้ซึมเศร้า เวลบิวทริน

นี่เซลซาเลท แก้ปวดหลัง

สองอย่างนี้แก้วิตกกังวล

นี่ยาแก้เครียด ฝันร้าย นอนไม่หลับ

สองตัวนี้ฉันเลิกกินแล้ว

แต่ยังกินยาแก้ปวดอยู่ ฉันต้องกินยาคลายเครียดอยู่

ไม่งั้นบางวัน ฉันจะวิตกกังวล

สตาร์ทไม่ติด

ฉันคงเด็กเกินกว่าที่จะรู้ถึง ผลกระทบที่ฉันมีต่อคนอิรัก

การที่ฉันไปที่ต่างๆ กับรถถังและปืน