Warm Bodies

Warm Bodies (2013) OCR 23.976 fps runtime 01:37:45

ผมทนใช้ชีวิตในสภาพนี้ อยู่ได้ยังไง

ผอม ซีด น่าจะออกไปโดนแดดบ้าง

กินอาหารดีๆ

บุคลิกก็ดูไม่จืด

ผมอยากเดินหลังตรงกว่านี้

ผู้คนจะได้เคารพยำเกรง

ผมไม่ดีตรงไหน ก็แค่อยากรู้จักใครสักคน

ทำไมมันถึงยากเย็นนัก

อ้อ จริงสิ เพราะผมตายไปแล้วนี่

จะโทษตัวเองทำไม เราก็ตายเหมือนกันหมด

เธอตายแล้ว เขาก็ด้วย

ผู้ชายตรงหัวมุมนั่นตายแล้วชัวร์ๆ

ทุกคนดูโทรมชะมัด

ซอมบี้ที่รัก

ผมอยากแนะนำตัว

แต่จำชื่อตัวเองไม่ได้แล้ว

คุ้นๆ แค่ว่าขึ้นต้นด้วยตัว "อาร์"

ผมจำชื่อตัวเอง พ่อแม่ หรืองานที่ทำไม่ได้เลย

แต่ดูจากสารรูปแล้ว ผมคงเป็นพวกตกงาน

บางทีผมก็ชอบเดาอาชีพของคนพวกนี้

ถือไม้กวาดอย่างนี้ ภารโรงแน่นอน

เจ้าหมอนี่เป็นหนุ่มไฮโซ ลูกประธานบริษัท

ส่วนคนนี้เป็นเทรนเนอร์ส่วนตัว

และตอนนี้ คุณเป็นซอมบี้

ผมจำไม่ได้ว่าทั้งหมดนี้ เกิดจากอะไร

อาจเป็นสงครามเคมี หรือเชื้อไวรัส

หรือโรคระบาดจากลิง ที่โดนกัมมันตภาพรังสี

แต่มันไม่สำคัญแล้ว

ตอนนี้พวกเราเป็นซอมบี้

นี่คือกิจวัตรเดิมๆ ของผม

เดินแกร่วไปเรื่อย ชนคนโน้นคนนี้บ้าง

โดยไม่เอ่ยปากขอโทษ หรือพูดจากัน

แต่ก่อน ทุกอย่างคงดีกว่านี้...

ผู้คนสามารถ

สื่อสารความรู้สึกถึงกัน

และใช้เวลาร่วมกัน อย่างมีความสุข

เรามาปักหลักกันที่สนามบิน

ไม่รู้ทำไม

คงจะมารอบางอย่าง

แต่ผมไม่แน่ใจว่าอะไร

เราเรียกพวกนั้นว่าโบนี

มันไม่ยุ่งกับเรา

แต่จะกินทุกอย่างที่มีชีวิต

จริงอยู่ ผมก็กิน แต่อย่างน้อยก็มีลังเลบ้าง

สักวันเราทุกคน คงกลายเป็นแบบนั้น

เมื่อถึงจุดที่เรายอมแพ้

และสิ้นหวัง

หลังจากนั้นก็ถอยไม่ได้แล้ว

แหวะ หยุดแคะเถอะ!

มันจะยิ่งแย่ไปใหญ่!

ไม่นาน ผมคงลงเอยเหมือนเขา

เซ็งชะมัด

ผมไม่อยากเป็นแบบนี้

ผมว้าเหว่และหลงทาง

หลงจริงๆ

ผมไม่เคยมาส่วนนี้ของสนามบินเลย

พวกเขาก็หลงทางเหมือนกันหรือเปล่า

เดินไปเรื่อยๆ แต่ไม่ถึงไหนสักที

เหมือนกำลังติดกับ

จะมีใครรู้สึกบ้างมั้ย

หรือมีแค่ผมคนเดียว

คนนี้เป็นเพื่อนซี้ผม

เรามักจะคราง และจ้องหน้ากันแบบเบลอๆ

บางครั้งก็เกือบจะเหมือน คุยกันรู้เรื่อง

เป็นแบบนี้ วันแล้ววันเล่า

แต่บางทีเราก็เค้นเสียงเป็นคำได้

เช่น...

หิว

และ...

เมือง

ถึงจะพูดไม่ได้ แต่เราชอบกินเหมือนๆ กัน

การเดินทางเป็นกลุ่ม คือความจำเป็น

เพราะทุกคนบนโลก

จ้องจะระเบิดสมองคุณ ตลอดเวลา

ให้ตายสิ เราเดินกันอืดชะมัด

กว่าจะถึงคงอีกพักใหญ่

สวัสดีและขอบคุณทุกคน ที่มาช่วยงาน

8 ปีหลังจากโรคระบาด ทำลายล้างโลก...

คิดว่าสักวัน เราจะค้นพบยารักษามั้ย

นับแต่สร้างกำแพงขึ้นมา...

ไม่มีใครเชื่อเรื่องนั้นแล้ว จูลส์

เราหวังพึ่งอาสาสมัครหนุ่มสาว อย่างพวกคุณ

ในการรวบรวมเสบียง จากพื้นที่นอกกำแพง

ขอเตือนว่า

ซอมบี้อาจดูเหมือนคน แต่ไม่ใช่คน

พวกมันคิดไม่ได้ ไม่มีเลือด

อย่าคิดช่วยต่อให้เป็นแม่

หรือเพื่อนคุณก็ตาม

พวกมันไม่มีความรู้สึก หรือความเห็นอกเห็นใจ

ฟังดูเหมือนพ่อไม่มีผิด

ให้นึกภาพพวกมันในสภาพนี้

ในฐานะลูกหลานของมนุษย์ กลุ่มเดียวที่เหลืออยู่

คุณมีส่วนช่วยให้เรา รอดพ้นจากการสูญพันธุ์

ฉะนั้นขอให้ทุกคนกลับมาโดยสวัสดิภาพ

อย่าลืมสิ่งที่เรียนไป แล้วพวกคุณจะปลอดภัย

โชคดี และขอพระเจ้า โปรดคุ้มครองอเมริกา

- ยูเอสเอ! ยูเอสเอ! - ไปกันเถอะ

ขอต้อนรับเข้าเขตมรณะ รักษาชีวิตให้ดี

ชัดเลย

อวสานแล้วเหรอ

เฮ้ย เบิร์ก ไม่คิดจะช่วยกันหน่อยเหรอ

ฝันไปเถอะ จะเลเวล 5 แล้ว

ได้ยินเสียงอะไรมั้ย

ได้ยิน รีบไปกันเถอะ

ไม่ได้ เรามีภารกิจต้องทำ

รู้มั้ย เมืองเราใช้ยาต่อเดือนมากแค่ไหน

ต้องมีคนเสี่ยงออกมาหายา

- เราไม่สามารถ - นายพูดเหมือนพ่อฉันเป๊ะ

- ขอบคุณ - มันไม่ใช่คำชม

ยาระงับประสาทมั้ย เผื่อจะใจเย็นขึ้น

บอกแล้วว่าได้ยินเสียงบางอย่าง

แพร์ไปกันเถอะ

แพร์รี?

เราต้องทำตามคำสั่ง จูลส์

ไม่มีอะไรหรอกน่า

- คิดมากกันไปเอง - แพร์รี!

เล็งไปที่หัว!

ยิ้มหน่อย ไอ้หอก

นาฬิกาสวยดี

ผมไม่ภูมิใจนักหรอก

ที่จริง ผมอยากให้คุณปิดตาไปสักพัก

ผมไม่ชอบทำร้ายคน แต่มันช่วยไม่ได้

ความหิวทรงพลังเกินไป

ถ้าผมไม่กินสมองเขา...

เขาจะกลายเป็นซอมบี้เหมือนผม

แต่ถ้ากิน ผมจะได้ความทรงจำ ความคิด และความรู้สึกของเขา

ผมอดใจไม่ไหว

สมองเป็นส่วนที่ดีที่สุด

มันทำให้ผมรู้สึก เหมือนเป็นคนอีกครั้ง

ชอบมั้ยลูก?

ฉันไม่อยากทำร้ายนาย

แค่อยากรู้สึก แบบเดียวกับนาย

เหมือนมีชีวิตขึ้นมาหน่อย

และตายซากน้อยลง

แพร์รี... ฉันรักเธอ

พูดอะไรหน่อยสิ

- อย่าเงียบไปแบบนี้ - ผม เอ่อ...

ผมก็รักคุณ จูลี่

ฉันคิดถึงเครื่องบิน

แม่เคยพูดว่า ท้องฟ้าก็เหมือนกระดานแม่เหล็ก

ผมชอบที่คุณยังจำเรื่องพวกนี้ได้

ไม่งั้นทุกอย่าง คงเลือนหายไปหมด

ใช่

โลกมันช่างเลวร้าย

ไม่ทั้งหมดหรอก

จะอ้วก

แพร์รี?

แพร์รี?

แพร์รี คุณอยู่ไหน ตอบฉันสิ

จ-จ-จูลี่...

จ-จูลี่

ป-ป-ปลอดภัย...

- ม-ม-มา... - หา?

นี่ผมทำอะไรอยู่เนี่ย

เป็นอะไรมากมั้ย

ไม่มีซอมบี้ที่ไหนพาคนเป็นๆ กลับมาบ้าน

รู้มั้ยทำไม เพราะมันบ้ามากน่ะสิ

ตอนนี้ทุกคนคิดว่าเธอ เป็นพวกเดียวกัน

สมาชิกใหม่ในครอบครัว

แต่ถ้าพวกเขาคิดได้ คงคิดว่าผมเสียสติไปแล้ว

ทำไมผมถึงไม่เหมือนคนอื่น

นี่ผมกำลังทำอะไรอยู่

กรุณาจอดรับส่งผู้โดยสาร ในโซนสีขาว

บ้าน...

ม-ม-ไม่... กิน

คุณ... ปลอดภัย

บางทีผมน่าจะคิดทบทวนให้ดีก่อน

แต่ผมดูออกว่า เธออยากอยู่ตามลำพัง

มีหลายวิธี ในการทำความรู้จักผู้หญิง

แต่การกินสมองแฟนเธอ ไม่ใช่วิธีที่ นิยมกันนัก แต่...ผมก็ทำไปแล้ว

มันเป็นโอกาสพิเศษ...

โอกาสพิเศษเหรอครับ

วันนี้เป็นวันเกิดแม่

แด่ไดแอน

- แด่แม่ - ครับ

วันนี้เป็นวันเกิดแม่

จูลี่บอกฉันว่า เธอเลือกทำการเกษตร

ไม่คิดจะไปทำงานก่อสร้างกับพ่อ

- รู้มั้ยเราต้องการคนหนุ่ม มาช่วยงานตรงกำแพง - รู้ครับ

อย่าไปฟัง

พ่อคิดว่าทางรอดของมนุษย์คือ...

สร้างกล่องคอนกรีต จับทุกคนยัดลงไป...

แล้วถือปืนเฝ้าประตู จนกว่าจะแก่ตาย

ถ้าไม่มีกำแพง ป่านนี้เราคงต้องกินสมอง..

- แทนข้าว - พ่อ...

นี่เป็นทางเดียว ที่จะลักลอบผ่านกำแพงไป

โอเค ทางสะดวก...

มาสิ มันไม่เลวร้ายขนาดนั้นหรอก

ผมไม่ได้ข่าวพ่อมา 2 วันแล้ว จูลส์

เขาแค่วุ่นทำงานที่ไซต์ก่อสร้างน่ะ แพร์รี

พ่อฉันเคยหายไปทีหลายสัปดาห์ โดยไม่บอก

ทางนี้

เฮ้

ไม่มีอะไรหรอก

อือ

พ่อ

แพร์...

พ่อ! อย่า!

แพร์... หนีเร็ว!