The Turkish Coffee Table (Cam Sehpa)

‫خیلی قشنگه.

‫انتخاب فوق‌العاده‌ایه.

‫تبریک می‌گم، انتخاب خیلی خوبیه. ‫بفرمایید، نگاه کنید.

‫این میز شیشه‌ای هیچ‌وقت نمی‌شکنه.

‫از شیشه‌ی ضدشکسته.

‫می‌تونید بذاریدش توی پذیرایی، ‫یا اتاق خواب، یا مثلاً...

‫یا هر جای دیگه‌ی خونه‌تون ‫که بخواید شیک‌تر و باکلاس‌تر به نظر برسه.

‫سبک نئوعثمانیه.

‫بذارید بهتون بگم، ‫طراحیش واقعاً بی‌نقصه.

‫عالیه.

‫آره، خودم هم عاشق این شاهکارم.

‫باورکردنی نیست.

‫به نظر من که یه چیز کاملاً بی‌ارزشه.

‫بی‌ارزش؟

‫- صددرصد. ‫- زهرا.

‫اصلاً به دکور خونه‌ی ما نمیاد.

‫خیلی زشته.

‫- ابراهیم، فکرشم نکن بخریش. ‫- نه نه، خانم.

‫من اصلاً باهاتون موافق نیستم.

‫هر چی دلتون بخواد می‌تونید درباره‌ی این ‫قطعه‌ی اصیل ایتالیایی بگید،

‫اما دیگه نمی‌شه گفت زشته.

‫الان که می‌گفتید شاهکاره، ‫سبک نئوعثمانی داره.

‫سبکش نئوعثمانیه، ‫ولی طراحی این قطعه کاملاً ایتالیاییه.

‫بذارید یه چیزی درباره‌ش بهتون بگم.

‫هر چقدر هم فروشگاه رو بگردید، ‫دومیش رو پیدا نمی‌کنید.

‫- حتی اگه بخواید هم پیدا نمی‌کنید. ‫- باشه خانم، هر طور شما بگید.

‫می‌شه یه چیزی ازتون بپرسم؟ ‫واقعاً خودتون این میز رو دوست دارید؟

‫- بله. ‫- واقعاً؟ خودتون هم برای خونه‌تون می‌خریدش؟

‫خدا خیرتون بده، خانم.

‫معلومه. ‫اگه دوستش نداشتم، چرا باید به شما بفروشمش؟

‫من سال‌هاست توی این فروشگاه کار می‌کنم.

‫باور کنید تا حالا همچین چیزی ندیده بودم.

‫هر بار از کنارش رد می‌شم، ‫یه نگاه دیگه بهش می‌اندازم، بعد برمی‌گردم سر کارم.

‫خانم، گوش کنید.

‫- من اینو نمی‌پرسم، سوالم... ‫- ما...

‫ببخشید خانم، ‫ولی ما سی ساله توی این کاریم.

‫چهار نسل از خانواده‌مون ‫این شغل رو انجام دادن.

‫کیفیت هر وسیله‌ای...

‫از چهل کیلومتری هم معلومه.

‫باشه، ولی سؤال من این نیست. ‫من می‌پرسم...

‫باشه، فقط یه لحظه صبر کنید.

‫می‌پرسم اگه برای خونه‌ی خودتون بود، ‫این میز رو می‌خریدید؟

‫راستش رو بخواید...

‫این مدل رو ندارم، ‫ولی یه چیزی شبیهش توی خونه‌م هست.

‫من نپرسیدم شبیهش رو دارید.

‫پرسیدم همین میز رو خریده بودید؟

‫راستش، خانم...

‫- قیمت این کار یه کم بالاست. ‫- یه کم بالاست؟

‫- بله. ‫- گفتم که، خیلی گرونه.

‫درسته، ولی برای قضاوت درباره‌ی یه محصول...

‫باید ارزشش رو نسبت به کیفیتش سنجید.

‫پس چرا خودتون این ارزش رو درکش نکردید؟ ‫یکی برای خونه‌تون بخرید.

‫همون‌طور که عرض کردم، خانم.

‫- واقعاً... ‫- من یه سؤال پرسیدم، جوابش رو ندادید.

‫- جواب دادم. ‫- اگه این‌قدر دوستش دارید،

‫یکی برای خونه‌ی خودتون بخرید.

‫- که گفتم... ‫- زهرا.

‫آره، ولی دارم یه سؤال ازش می‌پرسم.

‫عزیزم.

‫مگه قرار نشد پول مهم نباشه؟

‫- آره. ‫- صحبتش رو کردیم.

‫گفتم همه‌ی وسایل خونه رو تو انتخاب کردی، ‫این میز رو من انتخاب می‌کنم.

‫- آره، گفتی. ‫- خب.

‫- باشه، درسته، ولی این... ‫- پس چرا مخالفت می‌کنی؟

‫- بذار این یکی رو من انتخاب کنم، فقط همین. ‫- ولی ابراهیم، خیلی زشته.

‫زهرا، تو همه‌چیز رو انتخاب کردی.

‫رنگ دیوارها، کاشی، ‫سرامیک و کابینت‌های آشپزخونه.

‫ماشین رو هم، ‫حتی مادرت هم توی انتخاب‌ها دخالت داشت.

‫خواهش می‌کنم، حتی روز عروسی، ‫تاریخ عروسی و لباسی که باید بپوشم رو هم تو انتخاب کردی.

‫حتی لباس پدر و مادرم رو هم تو انتخاب کردی. ‫خواهش می‌کنم.

‫حتی...

‫حتی چی؟

‫داری به بچه اشاره می‌کنی؟

‫حتی چی؟ یعنی بچه رو هم من انتخاب کردم؟

‫- بچه‌دار شدیم چون فقط من می‌خواستم؟ ‫- مگه من همچین حرفی زدم؟

‫واضح بگو منظورت چیه، منظورت همین بود.

‫نه، فقط منظورم زمانش بود. ‫گفتم «شاید».

‫فقط نظرم رو گفتم، ‫ولی تو حتی اجازه ندادی حرفم تموم بشه.

‫- نذاشتم؟ آره زهرا، نذاشتی. ‫- واقعاً شرم‌آوره.

‫- بفرما، بفرما. ‫- واقعاً باید خجالت بکشی.

‫پس یعنی بچه رو فقط چون من می‌خواستم آوردیم؟

‫من همچین چیزی گفتم؟

‫من همچین چیزی گفتم؟ ‫من عاشق پسرمونم.

‫به پسرمون افتخار می‌کنم.

‫اما انگار هیچ جایگاهی ندارم.

‫نکنه من اصلاً دیده نمی‌شم؟ ‫اصلاً توی این زندگی وجود دارم؟

‫وقتی اسم پسرمون رو انتخاب کردی، ‫حتی یه بار هم ازم نظر نپرسیدی، زهرا.

‫مگه بحث اسم تموم نشده بود؟ ‫دوباره برگشتیم سر همون؟

‫- آره، برگشتیم. ‫- این بحث هیچ‌وقت تموم نشده.

‫تموم هم نمی‌شه.

‫اسم کوچولو چیه؟

‫- نصرت. ‫- نصرت.

‫- نصرت. ‫- بله خانم، اسم پدربزرگمه.

‫حق نداری به اسم پدربزرگم بی‌احترامی کنی.

‫من به پدربزرگت بی‌احترامی کردم؟

‫- آره. ‫- آخه «نصرت» چه اسمیه؟

‫- آره. ‫- اسم یه قصاب معروفه.

‫مگه این بچه قرار نیست بره خارج؟

‫الان اسم «نصرت» از معروف‌ترین ‫اسم‌های ترکی توی دنیاست.

‫می‌گن همون قصابه که نمک می‌پاشه، ‫بچه رو مسخره می‌کنن.

‫اسم پدربزرگم نصرت بود.

‫- چند بار باید اینو برات توضیح بدم؟ ‫- باشه، اسم پدربزرگته.

‫ولی اسم بچه باید امروزی‌تر باشه، ‫مثل مارت، فرات یا هاکان.

‫- یا سارپ یا کوزِی. ‫- کوزِی یعنی چی؟

‫- انگار از همون اول نوزده سالش بوده. ‫- یه چیزی بهتون بگم.

‫- تو همیشه عاشق این جور اسمایی. ‫- اسم پدربزرگ منم نصرت بود، خانم.

‫- آفرین، گوش کن. ‫- بله.

‫ولی اصلاً بحث ما این نیست.

‫الان وقت تصمیم گرفتنه، ‫داشتیم تصمیممون رو می‌گرفتیم.

‫حرفم همینه.

‫باور کنید، فقط یه چیز بهتون می‌گم.

‫این میز ‫برای خونه‌تون و پسرتون خوشبختی میاره.

‫مگه یه میز هم می‌تونه برای خونه خوشبختی بیاره؟

‫منظورم اینه که...

‫باور کنید خانم، ‫ما چهار نسل توی این کار بودیم.

‫- ارزش هر وسیله‌ای... ‫- باشه فهمیدیم، از چهل کیلومتری تشخیصش می‌دید.

‫گفتید، فهمیدیم، باشه.

‫- دقیقاً، آفرین. ‫- آره، دقیقاً.

‫- ولی آخه... ‫- دقیقاً همین طرز فکره.

‫می‌گید این شیشه ضدشکسته.

‫دیگه این‌همه اغراق نکنید.

‫- مگه شیشه ماشین ریاست جمهوریه؟ ‫- ریاست جمهوری نه، ضدگلوله.

‫هر چی، مگه شیشه ماشین ضدگلوله‌ست؟ ‫ضدگلوله‌ست؟

‫ولی یه نکته هست، ‫همه محصولات اینجا آزمایش می‌شن.

‫همه‌شون استاندارد کنترل کیفیت دارن.

‫- به خدا دیگه خسته شدم. ‫- خب، این خوبه.

‫- باشه، لطفاً برید کنار. ‫- زهرا، این خوبه.

‫- زهرا! ‫- چی؟

‫- خانم... ‫- خواهش می‌کنم، زهرا.

‫- آروم باش. ‫- زشت‌ترین میزیه که تو عمرم دیدم.

‫زیباترین میزه.

‫- بذار... ‫- خیلی هم قشنگه.

‫ببخشید، خانم.

‫- بذار... ‫- زهرا.

‫آقا، اصلاً به حرفش توجه نکنید.

‫تازه مادر شده، برای همین این‌طوری رفتار می‌کنه.

‫هورمون‌هاش هنوز به هم ریخته‌ست.

‫همه این واکنش‌ها ‫به خاطر هورمون‌هاست.

‫چون تازه مادر شده.

‫- آره. ‫- اسم‌تون چیه، خانم؟

‫- چیلام. ‫- خانم چیلام.

‫- می‌شه لطفاً راستش رو بهم بگید؟ ‫- منظورتون چیه؟

‫- حقیقت. ‫- چی؟

‫این میز واقعاً قشنگه یا نه؟

‫خیلی هم قشنگ نیست.

‫ولی من خریدمش.

‫به نظرم انتخاب خیلی خوبیه.

‫کاملاً باهات موافقم.

‫- هیچ‌وقت پشیمون نمی‌شی. ‫- می‌خرمش.

‫- خانمت عاشقش می‌شه. ‫- باشه.

‫- اصلاً نگران نباش. ‫- ممنون.

‫- جا نمی‌شیم، مطمئنی می‌شه؟ ‫- اشکالی نداره، می‌شه.

‫- جا نمی‌شیم. ‫- جا می‌شیم، برو اون گوشه.

‫- برو کنار. ‫- باشه، امتحان کن.

‫- خب. ‫- پیاده شو، جا نمی‌شیم.

‫- سرم خورد. ‫- باشه، باشه.

‫باشه.

‫- سلام آقای ابراهیم، حالتون چطوره؟ ‫- ممنون خانم اوزلم، شما چطورید؟

‫خدا رو شکر، خوبم.

‫همین الان بالا افتخار دیدن پسرتون نصیبم شد.

‫فقط من مونده بودم که هنوز ندیده بودمش.

‫دیدمش، خیالم راحت شد.

‫ولی یه چیزی بهتون بگم، ‫واقعاً فوق‌العاده‌ست.

‫واقعاً خیلی شبیه خودتونه.

‫عین خودتونه.

‫- ممنون. ‫- مگه نه، سیبال؟

‫- خوشت نیومد؟ به نظرت بچه قشنگ نیست؟ ‫- چرا.

‫دخترم، چرا این‌قدر بی‌حوصله جواب می‌دی؟

‫بلندتر حرف بزن، ‫این کار خیلی زشته.

‫آره مامان، بچه رو دوست داشتم.

‫نوجوون که بود، ‫وقتی هفده سالش بود...

‫توی مدرسه یه دوست‌پسر داشت.

‫از هم جدا شدن و دل دخترم شکست.

‫دوست‌پسر کدومه؟ جدایی چیه؟ ‫مامان، دیوونه شدی؟

‫با مادرت مؤدب حرف بزن، ‫وگرنه یه سیلی می‌زنم تو صورتت.

‫- می‌زنم وسط صورتت. ‫- بیاید یه کاری بکنیم.

‫ولی یه چیزی بهتون بگم.

‫- قدر بچه‌تون رو بدونید. ‫- حتماً.

‫بهش برسید و از بزرگ شدنش لذت ببرید، ‫چون وقتی بزرگ بشه...

‫- چی می‌شه؟ دردسرها شروع می‌شن. ‫- مامان.

‫رفتارهای گستاخانه و بی‌ادبانه شروع می‌شه.

‫توی چشم‌هاشون دنبال عشق می‌گردید، ‫ولی نگاهشون رو ازتون می‌دزدن.

‫- خلاصه، از بچه‌تون لذت ببرید. ‫- حتماً.

‫- از دوران بزرگ شدنش. ‫- به خدا همین کارو می‌کنیم، خانم.

‫- خیلی ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.

‫- من دیگه برم. ‫- به سلامت.

‫- خداحافظ. ‫- از بزرگ شدن بچه‌تون لذت ببرید.

‫- خداحافظ. ‫- ممنون.

‫ممنون.

‫ممنون، سیبال.

‫هنوز به زنت نگفتی، نه؟

‫واقعاً حالت خوب نیست، دختر.

‫چی شده؟ تصمیم گرفتی هرچی بینمون بوده رو فراموش کنی؟

‫بین ما چی بوده، سیبال؟

‫تو توی آسانسور خواستی منو ببوسی، ‫منم از شونه‌هات گرفتمت.

‫سرت رو کنار زدم، ‫دیگه هیچ اتفاقی هم نیفتاد.

‫فقط همین؟

‫همین؟ دیگه چی باید می‌شد؟

‫یعنی همه‌ی چیزی که بینمون گذشته رو این‌طوری خلاصه می‌کنی، ابراهیم؟

‫اصلاً هیچ اتفاقی بینمون نیفتاده. ‫دیوونه شدی؟ تو چند سالته، من چند سالمه؟