Ghostland

Howard Phillips Lovecraft

Verdomd geweldige horror schrijver.

De beste.

Veruit.

Elizabeth Keller.

"Patrick had een vaag gevoel.

"Er stond iets te gebeuren.

"Hoe kon hij z'n ouders vertellen dat het slechte overal was.

"In de lucht en in elk stofdeeltje.

"Patrick heeft dat altijd gezien.

"En heeft altijd gezien dat hij er alleen van afwist.

"En dus, op de avond van de zevende dag...

"voelde hij de dreiging van hun komst.

"Iets in de wind van de schemering had gefluisterd:

"Het gaat vanavond gebeuren.

"Toen zijn moeder de volgende dag de deur openmaakte...

"was er absoluut niets meer te vinden.

"Een spoor van Patrick William Wards urine, leidde naar een lege kast.

"Badend in het duister van zijn laatste nacht.

"Einde."

Daar gaan we weer. - Dat krijg je als je de beste bent.

Mam, dat zeg je elke keer. - Ja, maar deze keer meen ik het.

Echt waar? - Ik was gefascineerd, gevangen, bang.

Het was net... Lovecraft.

Het lijkt er teveel op, hè? - Nee.

Ik heb nog niet helemaal m'n stijl gevonden.

Dat is het. Mam, m'n zus is een engerd.

Zeg eens wat anders. - Nee. Beth, eerlijk waar...

ik kan niet begrijpen dat je dagen spendeert...

om een stuk te schrijven waar iedereen overheen pist.

Dat begrijp jij niet.

Wat moeten je verhalen voorstellen? - Ze moeten eng te zijn.

Het is eng om jou als zus te hebben. Maar succes met een vriendje zoeken.

Ik spreek geen Frans.

Blijf schrijven, Beth. - En als ik niet goed genoeg ben?

Je bent goed genoeg.

Dat zeg je alleen omdat je m'n moeder bent.

Wat is dat?

Wat krijgen we nou?

Kom Vera, laat zien dat je klasse hebt. - Geen Frans, mam.

Vertaling: Shaktimaan

Mooie klassieke auto hebben jullie.

Mam en ik zijn dol op oude dingen.

Zijn jullie op doorreis? - Nee. We komen hier wonen.

In 't huis van tante Clarice. - Tante Clarice. Woont ze hier?

Dat weet ik niet precies. Ze is dood.

Ze was m'n moeders nicht, schoonzus, of zoiets.

Clarice Giordan. Dat oude Franse dametje die in dat huis woonde met... Verdomme.

Verdomme. Het ruikt hier straks een week naar nagellak.

Let even op de winkel, mevrouw Giordan.

De naam is Keller.

Familie moordenaar slaat voor de vijfde keer toe.

Wat ben je aan het doen?

Wat is dat? - Een artikel wat jij niet leuk vindt.

Hoe weet jij dat nou?

Is er niemand?

Mijn god, dat stinkt. - Ze komt zo terug.

Ik zie er vreselijk uit.

Waar gaat het artikel over.

Gasten die inbreken. Ze vermoorden de ouders en sparen hun dochters.

Die zijn zo'n beetje jou leeftijd. - En?

Dan blijft hij in huis bij haar.

Samen met de lichamen van de ouders.

Dat verzin je ter plekke. - Meiden?

We gaan.

Het huis van Rob Zombie.

Het gaat haar wel bevallen. - Niet slecht.

Het was een verlengstuk van haar hersenen.

Dit ga je niet menen. - De slaapkamers zijn boven.

Het ruikt hier naar oude vrouwtjes. - Het ruikt naar schimmel.

Dat zeg ik net.

Moet je die poppen zien.

Van Clarice mocht ik er nooit mee spelen. Wat was er aan de hand met tante Clarice?

Werkt het? - Nee.

Nu wel.

Waarom gooi je die oude schrijverstroep niet weg en gebruik je een laptop.

Nooit.

Het lijkt hier wel een vlooienmarkt.

Zou ze dit voor haarzelf gekocht hebben? - Oude dames houden van die troep.

Een Chinese puzzeldoos.

Wat?

Het is meer dan een spiegel. Het is eigenlijk een doos.

Er moet ergens een geheime knop zitten.

En bevalt het? - Nee.

Vera, voorzichtig daarmee. - Waarom zou je zoiets kopen?

Het is van tante Clarice.

Schatje?

Lieverd?

Beth?

Er is niks aan de hand.

O, lieverd.

Natuurlijk is er niks aan de hand. Daarom zag je zo bleek.

Wat heeft zij? - Niks.

Ze is nu net als jij.

Geweldig. Je hebt een fantastische timing.

Vera.

Alles goed met haar? - Nu wil het wel weten.

Je had haar kunnen helpen. - Waarom? Jij kwam haar toch redden.

Ik snap niet dat ze zulke verhalen schrijft en bij de eerste druppel bloed flauwvalt.

Ze heeft vliegangst.

Ze is bang van jongens, ze bang van haar eigen schaduw.

Tijdens het inpakken vond ik iets wat ik niet kon geloven.

Ik heb geen zin in spelletjes.

Een interview. Met haar.

Een paar bladzijden alsof het gepubliceerd was.

Ze heeft alles verzonnen.

Daarin is ze een beroemd schrijfster en vraagt de journalist naar haar boeken.

Ze is de realiteit kwijt. - Fijn dat je toch nog van je zus houdt.

Je bent boos omdat je bij je vriendje weg bent.

Maakt niet uit, mam. - En draag geen make-up meer.

Ik weet dat je meer van haar houdt.

Beth, Beth, Beth. Tyfus, Beth.

Mam.

Waar ligt je antieke lamp? - Op de trap.

Niet je favoriete schrijver, die ken ik. Je antieke lamp, waar is die?

In je kamer.

Hoor je me?

Ja.

Doe eens rustig met die deur. - Geniet je van m'n bed?

Dit is van jouw.

En dit is ook van jouw.

Die troep komt niet m'n kamer in. Neem mee.

Zou je doodgaan als je wat aardiger voor je zus was?

Misschien. - Net wat ik dacht.

Niet van mij.

Het is een oud huis.

Mam, dit is mijn kamer ga mini Lovecraft helpen.

Zachter.

Jane? Wat?

Ik kan je amper verstaan.

Hallo?

Jane? Ik kan je niet horen.

Mam?

Heb je dat gehoord? - Mam!

Nee.

Het wil gewoon met poppen spelen.

Kijk me niet aan.

Luister goed, Beth.

Je moet gaan.

Ga, ren weg.

Ren weg.

Nee!

Beth. Kijk naar me. Schatje, kom hier.

Het is al goed. Niks aan de hand.

Het is al goed.

Ik was in de kelder. - Ik weet het.

Ik weet het. - Met Vera.

Het is voorbij.

Het was zo echt. - Het is al lang geleden, Beth.

Het is een prachtige morgen op CO1.

Ga zitten en geniet van Chicago's klassieke muziekzender.

Ja. - Het is Jerry.

Hé, Jerry. Ze kan nu niet aan de telefoon komen.

Ik vraag of ze meteen terugbelt. Wat zeg je?

...al vijf keer, vriend. Is ze aan het schrijven?

Natuurlijk is ze aan het schrijven. - Is ze klaar voor vanavond?

Dat weet ik niet. Ik zal het haar nu meteen zeggen, goed?

Geweldig, bedankt. - We zijn ontzettend blij.

De directie van de uitgeverij komt naar de show.

De verkoop breekt alle records. Ze zijn gek op je.

Ze zijn gek op de verkoop. - Wil je het niet weten?

Ik haat getallen. - Nou...

ze zijn enorm.

En ze houden van je.

Ja, hallo. Nee. Ik heb het haar net verteld.

De gast van vanavond is een meester van de horror.

Haar laatste boek is, "Ongeluk in een spookland."

Het is nog maar twee weken uit en staat nu al bovenaan de verkooplijst.

We mogen blij zijn dat ze hier is omdat ze zelden op TV verschijnt.

Elizabeth Keller.

Het is me een genoegen om je te ontmoeten.

Dat is wederzijds, Eve. "Ongeluk in een spookland" is...

je meest persoonlijke boek dusver. En een eerbetoon aan je familie.

Ja, dat klopt.

Wat is er met jou en je zus gebeurd in jullie tienertijd.

Wil je weten of het autobiografisch is?

Ik wil alleen zeggen dat het zo echt lijkt.

Het is zo gedetailleerd. De vraag is waarom dit boek?

Om niet gek te worden.

Echt waar?

Ik bedoel, is er een betere reden om te schrijven?

Nee. - Ze hield niet op over Vera en mij.

Ik begon me te verweren Dat is iedereen opgevallen.

Zo erg is het niet.

Op jou mysterieuze manier ben jij de baas.

Dat zeg je omdat je m'n grootste fan bent. - Shit, je hebt gelijk.

Ik breng Harlekijn naar bed.

Weet je zeker dat je dit weer wil zien?

Neem een voorbeeld aan je zoon en zie wat het hem interesseert.

Hij gaat hierin toch niet slapen, of wel? - Waarom niet. Hij is gek op dit kostuum.

Ik zei toch dat ze gek op je zijn.

Hallo?

Beth. Alsjeblieft. Je moet terugkomen.

Vera? - Kom terug.

Is mama bij je? - Ze zijn in huis!

Vera, luister... - Je hoort me niet.

Ik hoor je wel. - Laat me niet alleen.

Is mama daar? Vera?

Je moeder is bij haar, hoop ik toch. - Dat moet wel.

In gesprek.