Big George Foreman: The Miraculous Story of the Once and Future Heavyweight Champion of the World

ผมตายเมื่ออายุ 28 ปี

"สร้างจากเรื่องจริง"

"ปี 1960"

ชีวิตผมเริ่มขึ้นที่ฟิฟธ์วาร์ดส์ในฮิวสตัน

มันเป็นย่านที่เถื่อนที่สุดในเทกซัส

ลงมา

ไม่เคยมีอะไรได้มาง่ายๆ

ทุกๆ วันคือการต่อสู้

พระเจ้าช่วย

เราจะมีไฟฟ้าใช้ทันทีที่แม่จัดการได้

กลอเรีย

แมรี่

นี่ของลูก รอย

และจอร์จ

ขอบคุณพระเจ้าสำหรับอาหารมื้อนี้ก่อนนะทุกคน

ก้มหัว

ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้

พระองค์ทรงรู้ดีว่าครอบครัวนี้ต้องการสิ่งใด

พระองค์เลี้ยงดูข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะไม่ขัดสน

- เอเมน - เอเมน

ฉันหิวมากซะจนกินโต๊ะนี้ได้เลย

ขอบใจนะแมรี่

แมรี่เห็นแต่สิ่งดีๆ ในตัวผม

ผมรักเธอเพราะอย่างนี้

ฟังนะ

พรุ่งนี้แม่จะไปทำงานทั้งวัน

ตื่นเช้าแล้วลูกก็ตามกลอเรีย ไปโรงเรียนใหม่นะ ได้ยินไหม

ถ้าลูกเรียนช้าไปอีกปี ทีนี้จะไม่มีวันตามทันแล้ว

ดังนั้นสัญญานะว่าลูกจะไม่ทะเลาะกับใคร

ผมสัญญา

- อรุณสวัสดิ์ ทุกคน - อรุณสวัสดิ์

ทุกคนเปิดหนังสือไปที่หน้า 16

ใครอยากอ่านออกเสียงบ้าง

เจสัน เริ่มเลย

"เทกซัสได้ชื่อว่ารัฐดาวเดี่ยว..."

นายมองอะไร โฟร์แมน

เปล่า

เป็นอะไร ไม่มีเงินซื้อแม้แต่ขนมปังเหรอ

เอาหนังนี่ไหมล่ะ

เอาไหมล่ะ

ไปหยิบสิ

จอร์จควรเปลี่ยนชื่อจากโฟร์แมนเป็น "พัวร์แมน"

โฟร์แมนต่างหาก

ว่าไงนะ พัวร์แมน

อะไรเล่า

ทีนี้ฉันชื่ออะไร ไอ้โง่ พูดสิ พูดมา

ผมใช้ความโกรธรับมือทุกอย่าง

และผมก็อดที่จะมีเรื่องไม่ได้

มันเป็นสิ่งเดียวที่ผมทำได้ดี

"ไลออนส์ อะเวนิว"

ขอโทษครับ

เฮ้ย

- ไม่ - หมอบลง

จับมือเขาไว้สิ

กระเป๋าเงินเขา

เซอร์ไพรส์ ไอ้หนู

ทำงานวุ่นอยู่แถวนี้สินะ

ตำรวจ หยุดอยู่ตรงนั้น

พวกเขาต้องอยู่แถวนี้แหละ

มานี่ บุตช์

มีคนบอกว่าเห็นเขาอยู่ตรงนั้น

- เจออะไรก็บอกด้วย - มาเร็ว ไอ้หนู ตามหาเขา

ตามหาเขา

ไปกันเร็ว ไอ้หนู

เจออะไรไหม

หาเขาซะ

ดีมาก หาเขา

เราอยู่ด้วย หาเขาซะ

- มาเร็ว - ลองไปดูตึกถัดไป

มาเร็ว ไอ้หนู

ไปเร็ว เขาไปไม่ได้ไกลหรอก

ถ้าคุณไม่ได้เรียนและมีอายุ ระหว่าง 16 ถึง 22 ปี

จ็อบคอร์ปจะสอนทักษะต่างๆ ที่ช่วยคุณหางานดีๆ ทำได้

ที่จ็อบคอร์ป คุณจะพักที่ศูนย์จ็อบคอร์ป

พร้อมสวัสดิการรักษาฟรี ทำฟันฟรี

ได้เสื้อผ้าสะอาด มีเตียงส่วนตัว มีอาหารกินอิ่มวันละสามมื้อ

คุณจะได้ค่าแรงระหว่างที่เรียนไปด้วย

แค่ครั้งเดียว ให้โอกาสตัวเองสักครั้ง

ที่นั่นคือจ็อบคอร์ป

เราจะได้เรียน ได้ฝึกงาน เพื่อจะได้มีงานทำ

พวกเขาจ่ายเบี้ยเลี้ยงให้นิดหน่อยด้วย

แล้วพวกเขาจะส่งลูกไปที่ไหน

ผมไม่รู้

คงที่ไหนก็ได้ตามใจพวกเขามั้ง

มองแม่นะ

ลูกมีอะไรมากกว่าที่คนอื่นเห็น

ผมรู้ครับ แม่

ลูกอยากไปที่จ็อบคอร์ปสินะ

ครับ

งั้นก็ทำให้ดี จอร์จ

อย่ากลับมาบ้านเพราะลูกคิดถึงแม่

คราวนี้จงทำสิ่งที่เริ่มให้จบ

แน่นอนครับ

"จ็อบคอร์ป พรีแซนตัน แคลิฟอร์เนีย"

เราจะสอนทักษะการทำงาน เราจะให้คุณฝึกฝน

"งานคืออนาคต"

เราจะสอนให้คุณเคารพตัวเองและผู้อื่น

เราจะแนะทางให้คุณไปข้างหน้า ไม่ว่าอดีตคุณเป็นยังไง

มาเร็ว

ขอต้อนรับสู่จ็อบคอร์ป จุดเริ่มต้นอนาคตที่สดใส

นี่คือผ้าปูของนาย

มีชื่อใช่ไหม นายยักษ์

ครับ ผมมีชื่อ

จอร์จ โฟร์แมน

ห้องพักอยู่ตึกฝั่งตะวันตกเฉียงใต้

สี่ทุ่มดับไฟ

ห้ามดื่มเหล้า ห้ามสูบบุหรี่ ห้ามสบถ ห้ามคั่วหญิง ห้ามทะเลาะ

- มีอาหารให้ไหม - สามมื้อต่อวันที่โรงอาหาร

ฝีมือของแม่ครัวหนึ่งเดียวคนนี้ คุณนายมูน

ก็แค่เตียงน่า

"คอนเวิร์ส ชัค เทย์เลอร์"

"รักลูกนะจอร์จ อดทนไว้ จากแม่"

ปิดซะ

- ไม่ชอบดนตรีรึไง - คงงั้น

นายขี้โมโหแบบนี้ประจำเหรอ

เวลาฉันพยายามอ่านหนังสือ

ฉันรู้แล้วว่าทำไมนายมาอยู่ที่นี่

ฉันมาที่นี่เพราะฉันมีศักยภาพซุกซ่อนอยู่

พ่อฉันว่าอย่างนั้น

เขาบอก "อย่ากลับบ้านจนกว่าแกจะค้นพบมัน"

เราไปท้าหอซีแข่งกีฬากันเถอะ ว่าไง

ฉันคงต้องไปที่โรงอาหาร

คนเดียว

ค่อยน่าสนใจหน่อย

นายคงทิ้งไว้ในห้องล็อกเกอร์

เปล่า มีคนขโมยไป

นายต้องใจเย็น เพื่อน

นี่ เรารายงานที่สำนักงานทันทีหลังกินเสร็จดีไหม

นายต้องขอบใจฉันที่ได้บราวนี่พวกนี้นะ

ทำไมล่ะ นายไม่ใช่คนทำซะหน่อย

ก็จริง แต่พวกเขารู้ว่าฉันเก่งเลข

ก็เลยให้ฉันนับจำนวนของที่โรงอาหารสั่งซื้อ

ฉันก็เลยเห็นบางอย่าง

บราวนี่หนึ่งหน่วยมีต้นทุนต่ำกว่าถั่วหนึ่งหน่วย

แล้วไง

"แล้วไง" เหรอ ฉันก็เปลี่ยนตัวเลขบนใบสั่งซื้อต่อสัปดาห์

และเมื่อฉันใช้แผนลดต้นทุนนี้ เราถึงได้มีบราวนี่เพิ่มขึ้น

และภายลมน้อยลงด้วย

อะไร

นายจะทำอะไร

เปิดประตู

เปิดสิ

- เอารองเท้าของฉันไปเหรอ - ไม่ ขอร้อง อย่า

เอาคืนมา นายจะขโมยรองเท้าฉันเหรอ

- แม่เป็นคนให้ฉัน - ไม่

คิดจะทำอะไร ทหาร

- อย่าทำฉันร่วงนะ - ปล่อยเขานะ หยุดๆ

ออกไปซะ ไปให้พ้น

นายคิดจะไปไหน

นี่ฝีมือนายเหรอ

เดินไปคุยไป

คุณบรอดัส

นายทำลายสมบัติของรัฐ

ฉันมีแค่สองทางเลือก

คือส่งนายเข้าคุกหรือส่งนายกลับบ้าน

หมอนั่นขโมยรองเท้าผม

แม่ผมทำงานหนักกว่าจะซื้อให้ผมได้

- นายขี้โมโหอะไรขนาดนี้ - ผมไม่ได้ขี้โมโห

ขึ้นรถ

ตั้งแต่นายมาอยู่นี่

นายต่อยทหารไปสามคน...

และประตูที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่หนึ่งบาน

พวกเขาหยามผม

ประตูด้วยเหรอ

มีเงินค่ารถบัสไหม

ไม่มีครับ

เอานี่ไป

ผมกลับบ้านไม่ได้ คุณบรอดัส

กลับไม่ได้

ที่นี่...

คือทั้งหมดที่ผมมี

ขอร้องล่ะครับ

นายเคยต่อยมวยไหม

เคยแต่ทะเลาะข้างถนน

ฉันพูดถึงต่อยมวย ไม่ใช่ทะเลาะวิวาท

มันคือกีฬา

มีกฎกติกา

ผมเคยได้ยินในวิทยุ

ฉันจะสอนนายเอง

นายตัวโตและน่าเกลียดพอ

อยากเรียนไหม

อยากครับ

อย่าทำให้ฉันเสียใจทีหลัง

จอร์จ คนนี้ชื่อรอยซ์

วันนี้เขาจะเป็นคู่ต่อสู้ให้นาย

ไม่ต้องห่วง เจ้ายักษ์ ฉันจะอ่อนโยนนะ

นั่นแค่ท่าแสดงน้ำใจนักกีฬาก่อนชก

เพื่อบอกให้รู้ว่าไม่ได้จะฆ่ากัน

พวกนายสองคนเป็นแค่นักกีฬา

ที่พยายามหาว่าใครเก่งที่สุด

การที่จะทำอย่างนั้น...

นักมวยจะแตะนวมกัน แบบนี้

เข้าใจนะ ไปได้

ขึ้นไปเลย ขอดูฝีมือนายหน่อย

- เอาเลย รอยซ์ สอนมวยเขาหน่อย - พอฉันพูด "เริ่ม" นายก็ออกมาสู้เลย

ใครอยากพนัน อยากพนันไหม

ลีรอย แจ็คสันนะ

เริ่ม

จัดการเขาเลย รอยซ์

อยู่นิ่งๆ